فروش ویژه اسلایسر هندوانه

هم اکنون این محصول با 65 درصد تخفیف عرضه شده است

فقط 10000 تومان 

خرید اینترنتی

»

ناگفته‌های تابش از دلایل سکوت مجلس هشتم در برابر سوال از احمدی‌نژاد

٢٠نماینده مجلس به هیات رییسه و قوه قضاییه نامه نوشته اند تا اسامی ١٧٠کاندیدایی که از رحیمی پول گرفته اند، مشخص شود. «محمدرضا تابش» هم یکی از همین ٢٠نماینده است. از نقدش به کمک مالی بی ضابطه به نمایندگان و کاندیداها شروع می کند و به فقدان قوانین در این زمینه می رسد.

تابش در ادامه به طرح پیشنهادی مجلس ششم اشاره دارد و سنگ‏ اندازی برخی در این طرح، طرحی که بنا داشت برای برون رفت از وضعیت مبهم کمک‏ مالی به نامزدهای انتخاباتی کاری کند. براساس طرح آن روز مجلس ششم، تمهیداتی در نظر گرفته شده بود تا برای تشکیل احزاب و انتخابات، نمایندگان مجلس وام اختصاص دهند.

اما در همان روزها نمایندگان مجلس ششم به ارایه رانت متهم شدند و این طرح هم راه به جایی نبرد. اما هنگامی که محور گفت وگو به سوال از احمدی نژاد می رسد، تابش به نکات تازه ای اشاره دارد؛ اینکه گویا به طورکلی در سوال از احمدی نژاد ملاحظاتی در کار بوده و این مساله از سوی هیات رییسه مجلس هشتم به نمایندگان پیگیر طرح سوال منتقل شده بود.

ترس دیگر هیات رییسه آن روز مجلس به گفته تابش این بود که «آنها نمی دانستند در صورت طرح سوال از احمدی نژاد او به طرح چه مسایلی در آن جلسه اقدام کند. چراکه او همیشه غیرقابل پیش بینی بود.»ماجرای کمک مالی به ١٧٠کاندیدای مجلس هشتم مساله ای است که نه نمایندگان مجلس می توانند از کنار آن بگذرند و نه افکارعمومی. علی لاریجانی به نمایندگان وعده داده که پیگیر نامه شان به رییس قوه قضاییه باشد و برخی در مجلس بر مشخص شدن نام اسامی پول بگیران از رحیمی تاکید دارند. با این حال هنوز هیچ اطلاع رسانی و شفاف سازی ای در این زمینه صورت نگرفته است. 

 شما نامه به هیات رییسه مجلس را که خواستار افشای اسامی ١٧٠ کاندیدایی که از رحیمی پول گرفته بودند، امضا کردید؟ 

نامه را امضا کردم اما هدفم افشاگری نیست. در هر صورت واقعیتی اتفاق افتاده و خود آقای رحیمی در نامه اش به مساله کمک مالی به کاندیداها اشاره داشتند و در حکم دادگاه هم این موضوع آمده و خواسته اصلی ما ریشه یابی این قضیه است. 

 به نظر شما برای رسیدگی به این موضوع خیلی دیر نیست؟ چندسالی از مجلس هشتم گذشته و خیلی از نماینده ها می گویند این قضیه تنها بخش کوچکی از رانت ها و کمکی  بوده که در آن دوران به عده خاصی شده. 

قبلا مجوزی برای اقدام نمایندگان در این باره وجود نداشت، قوه قضاییه و هیات رییسه مجلس می توانستند این کار را بکنند اما اگر نمایندگان این کار را انجام می دادند عنوان تشویش اذهان عمومی پیدا می کرد. 

 حالا افکارعمومی و مردم می توانند بپرسند چرا درباره مسایلی که در مجلس هشتم اتفاق افتاده باید در اواخر دوره  نهم حسابرسی شود؟  

اینها ضعف هایی هستند که وجود دارد و من این حرف شما را قبول می کنم اما درباره این موضوع معتقدم جلو ضرر را هر جا بگیریم منفعت است. در هرصورت امروز افکار عمومی با اتهام زنی مداوم احزاب، جناح ها، گروه ها و اشخاص به یکدیگر مواجه است و به همه مظنون است. مردم این روزها با تصویر عجیبی مواجه شده اند، این انگاره ای که شکل گرفته، باید ریشه یابی شود. 

خب، حالا برای ریشه یابی، تا جایی که یادم هست، در مجلس ششم طرحی داشتید که می توانست به برخی ابهام های از این دست پاسخگو باشد، سرنوشت آن طرح چه شد و چرا مسکوت ماند. 

 شخصا به اینکه این پول داده شده یا نشده، کاری ندارم من در نظر دارم قدری به جلوتر برگردم. درهرصورت انتخابات مستلزم صرف هزینه است. در همه کشورها گروه ها و جناح ها، اسپانسرهای مالی دارند و شفاف بیان می کنند چه مقدار هزینه ای در کجا و چطوری صرف شده است. ما حاکمیتی مردم سالار داریم. بله، ما از مجلس ششم به دنبال این بودیم که حاکمیت خودش برای تشکیل احزاب و انتخابات نمایندگان مجلس وام اختصاص دهد و قوانین بازدارند ه ای برای این مسایل در نظر بگیرید که تبلیغات به چه نحو باشد و متناسب با این تبلیغات وام اختصاص داده شود و وام هم به دولت برگردد. 

 و البته نقدهای زیادی هم به طرح شما وارد شد. 

بله، آن زمان ما را متهم به دادن رانت به عده ای کردند. آیا این کار بهتر بود یا مسایل اخیر؟ با توجه به اینکه عده ای از نمایندگان مجلس هشتم در این مجلس حضور دارند، حالا تمامی آنها زیرسوال  رفته اند و پرسش این است آیا این پول داده شده؟ منشأ این پول کجاست؟ دولتی است یا خصوصی یا شخصی؟ باید این مساله پیگیری شود. از همه مهم تر باید گفت به چه دلیل این پول به جناح خاصی داده شده؟ مقصود به قدرت رساندن جناح یا افراد خاصی بوده یا درصدد تضعیف جناح یا شخصی بودند؟ اینها نکاتی هستند که مستلزم رسیدگی و پیگیری است. امیدوارم مسوولان، قوه قضاییه و خود آقای رحیمی و دیگرانی که در این ماجرا درگیرند، بیایند و توضیح دهند. 

 و اگر در این زمینه شفاف سازی لازم صورت نگیرد، نتیجه چه خواهد شد؟ 

مردم همین حالا هم اعتمادشان بسیار پایین آمده. همه چیز مسایل اقتصادی نیست. سرمایه اجتماعی مردم و اعتماد عمومی مهم است و حالا از هر دری صدای تخلف و فساد می شنویم. این نه برای ما خوب است و نه برای جامعه. مردم به بزرگان قوم نگاه می کنند و رفتارشان را شکل می دهند. با این کارنامه تاریک خیلی نمی شود خوشبین باشیم که مردم در دیگر بزنگاه ها به ما اعتماد کنند. این خطر بسیار جدی است و بازگرداندن اعتماد عمومی تنها با شفاف سازی مسایل و فسادهای رخ داده، انجام می شود. 

 در تایید حرف شما این نکته را هم باید بگویم که چندوقت پیش از زبان یکی از نمایندگان در رسانه های خبری فاش شد که سه نماینده مجلس نهم در پرونده تخلف سه هزارمیلیاردی درگیر بوده اند؛ هفته پیش آقای اشرفی اصفهانی اظهار کردند دونماینده حال حاضر مجلس به انفصال از خدمت محکوم شده اند. حالا افکار عمومی در جریان این دعواهای سیاسی قرار گرفته و سوال اینجاست برنامه اصلاح طلبان یا نمایندگان مجلس برای بازگرداندن حس اعتماد به افکارعمومی چیست و چطور می خواهند این قضیه را مدیریت کنند؟ 

 ما اصلاح طلبان قایل به رعایت موازین حقوقی و اخلاقی هستیم. من و بسیاری از دوستان اصلاح طلب هیچ وقت تا مساله ای در محکمه ای اثبات نشود، حاضر به مطرح کردن این مساله نیستیم. 

 حالا این مساله ای که آقای اشرفی مطرح کرده قطعی شده و دونماینده همین مجلس نهم با اتمام دوره نمایندگی شان به پنج و ١٠سال انفصال از خدمات دولتی محکوم شده اند؟ چرا اسامی را نمی گویند؟ 

مسوولیت این مساله با خود آقای اشرفی است. من استنادم این است که ما مکانیسمی در رابطه با نمایندگان داریم که یک جایش خوب است یک جایش بد است. اینکه دست قوه قضاییه در جرم و جرایم عمومی نمایندگان برای تحقیق وتعقیب بسته باشد، خوب نیست و این مساله که مصونیت نمایندگان را پاسداری می کنند بسیار خوب است که با تشکیل هیات نظارت بر بررسی رفتار نمایندگان این کار انجام می شود، شما این را باید از کسانی بخواهید که این مکانیسم را تدوین کرده اند؛ باید از قوه قضاییه بپرسید. اما ما اصلاح طلبان از نظر اختلافی تا چیزی صددرصد اثبات نشده باشد حاضر به طرح مساله نیستیم و استفاده جناحی از یک مساله را مطرود می دانیم. 

 برای روشن شدن افکارعمومی چطور؟ مسایل اخلاقی یک سوی ماجرا و واقعیت تلخ امروز یک سوی دیگر ماجراست. 

 برای روشن شدن افکارعمومی مسوولان باید جوابگو باشند. باید از مسوولان سوال شود که چرا برخی از موضوع ها مسکوت می ماند. باید بتوان از مسوولان سوال پرسید.  معتقدم اگر تخلفی اثبات و حکمی صادر شد مسوولان ذی ربط باید موارد را برای مردم بازگو کنند وگرنه پنهان و کتمان کردن واقعیات و حقایق، پشتوانه های فراقانونی برای متخلفان ایجاد می کند که تخلفشان را تکرار کنند و به دیگرانی که هنوز تخلف نکرده اند پشتوانه قانونی می دهد که اگر تخلف کردند بدانند پشتوانه دارند. 

 شما خودتان در مجلس هشتم بودید، در آن زمان چه زمزمه هایی بود. قضیه ای که آقای حیدرپور آن را افشا کرد. همان ماجرای چک های پنج میلیونی قبل از استیضاح کردان آیا رانت نبود؟ چه مسایل دیگری از این دست در مجلس هشتم وجود داشت؟ 

 من نمی توانم بگویم. ما جناح اصلاح طلب خودمان را پایبند موازین اخلاقی و شرعی می دانیم و در این باره باید از مسوولان امر سوال پرسید تا مسایل روشن شود. آنها باید پیگیری کنند؛ اما اگر ببینیم به خاطر چشم پوشی از خطاهای مسوولان در فسادهای کلانی که رخ داده تزلزل در رسیدگی پیش می آید، ما وارد قضیه می شویم.

با دستمال کثیف نمی توان شیشه را تمیز کرد. این مساله می تواند در مورد نمایندگان یا اشخاصی که تخلف می کنند و خودشان نمی توانند رسیدگی کنند مصداق پیدا  کند؛ برای نمونه درباره وزیر یا نمایندگان یا هرکدام از مسوولان حکومتی که خودش تخلف کرده و نمی تواند با فساد مبارزه کند. یکی از خلأها و ضعف های دیگری که امروز می بینیم این است که مبارزه با فساد جدی نیست و دلیلش متاسفانه به خاطر اغماض درباره این قضایاست. عدم افشاگری ها باعث می شود افکارعمومی مشکوک و مظنون شده و دید منفی داشته باشد. 

 در مجلس هشتم نامه سوال از احمدی نژاد پس گرفته شد، اگر آن روز با احمدی نژاد برخورد می شد ما دیگر شاهد یکشنبه سیاه و دیگر حاشیه های دولت دهم نبودیم. آیا عدم اجازه به سوال از احمدی نژاد و مماشات مجلس هشتم با احمدی نژاد بر برخی شبهات صحه نمی گذارد؟ 

من با سیاسی شدن موضوع موافق نیستم. 

 خب سوال از احمدی نژاد که فی نفسه سیاسی بود. به هرحال برخی نمایندگان آن روز به دنبال شفاف سازی بودند و از سوی دیگر برخی هم مدام امضایشان پای نامه سوال از احمدی نژاد را پس گرفتند. این خودش یکی از نقاط مهم است. 

بله، یک جاهایی سیاسی بود و یک جایی نبود. البته من با اصل پیگیری موافقم. در قضیه انتخابات ریاست جمهوری هم جزو کسانی بودم که گفتم تقلب در شمارش آرا در آن حد نبوده که بیان می شود اما معتقد بودم پولی که به عنوان سهام عدالت در بین مردم توزیع شد بیشترین تاثیر را در کسب آرای کاندیدای موردنظر داشت. ما در مجلس هفتم به همین خاطر، موضوع تحقیق وتفحص از سهام عدالت را مطرح کردیم. اما متاسفانه مدت ها طول کشید که در صحن مجلس این موضوع مطرح شود و روزی که مساله مطرح شد هم متاسفانه در همان مجلس بسیاری فریاد سردادند که این موضوع سیاسی است و نباید مطرح شود.

در حالی که مساله کاملا تخصصی بود. می خواهم بگویم وقتی به یک عده اقلیت که با رای مردم وارد مجلس شده اند اجازه داده نشود از حقوق قانونی خودشان در راستای روشن کردن مسایل استفاده کنند و موضوع را برای مردم شفاف کنند، وقتی نتوان از حق قانونی یک نماینده استفاده کرد، مردم از یک طرف به مجموعه بدبین می شوند و از طرفی دیگر خاطیان همچنان به روند خود ادامه می دهند و ابایی از تحت تعقیب قرارگرفتن ندارند. اگر وضعیت این طور ادامه یابد روند دموکراتیزه شدن و مردم سالاری در کشور آسیب خواهد دید. 

 اگر در آن زمان از احمدی نژاد سوال می شد- حتی با رای حداقلی نمایندگان- فکر نمی کنید از فشار مضاعف بر کشور جلوگیری می شد؟ منظورم همان مسایلی است که آقای رحیمی در نامه شان  درباره اعمال سلیقه شخصی در برکناری وزرا و مسایل دیگر مطرح کردند؟ 

این را باید از هیات رییسه پرسید. به هر حال ملاحظاتی بود که سوال از رییس جمهوری باب نشود. مساله دیگر اینکه عده‏ای از سوال از رییس جمهوری وحشت داشتند. اینکه شاید احمدی نژاد مسایلی را مطرح کند که عده دیگری درگیر شوند. به هرحال آقای احمدی نژاد قابل پیش بینی نبود و نمی دانستند که قرار است در آن جلسه چه پاسخ هایی بدهد.

 آیا این غیرقابل پیش بینی بودن احمدی نژاد باعث می شد با ایشان مماشات شود؟ 

این را باید از هیات رییسه آن زمان مجلس پرسید

اخبار سیاسی  - شرق

 

 

جدید ترین مطالب سایت