فروش ویژه اسلایسر هندوانه

هم اکنون این محصول با 65 درصد تخفیف عرضه شده است

فقط 10000 تومان 

خرید اینترنتی

»

نشان اسفند را از جشن‌ هایش بگیرید

یک پژوهشگر تاریخ ایران باستان گفت: نام اسفند برگرفته از گاه شمار ایرانی زرتشتی است.

خبرگزاری ایسنا: یک پژوهشگر تاریخ ایران باستان گفت: نام اسفند برگرفته از گاه شمار ایرانی زرتشتی است.

کوروش صالحی با بیان اینکه اسفند، واپسین ماه سال خورشیدی است، توضیح داد: ماه در سال های عادی 29 روز و در سال های کبیسه 30 روز است و نام این ماه از گاهشمار ایرانی زرتشتی گرفته شده است. نام اسفند ماه در اوستا، اسپنتا ارمیتی و در پهلوی اسپندارمت و در فارسی سپندار و اسفند گفته می شود که از دو جز سپند به معنی پاک و مقدس و ارمتی به معنی درست اندیشیدن گرفته شده است. ارمتی به معنی فروتنی بردباری و سازگاری است و سپنته ارمتی به معنی بردباری و فروتنی مقدس است.

وی افزود: در واقع سپندارمز یکی از امشاسپندان بانو و دختر اهورا مزدا خوانده شده است. او وظیفه دارد که همواره زمین را خرم، آباد، پاک و بارور نگه دارد. در این بین هرکه به کشت و کار بپردازد و در آبادی زمین بکوشد خشنودی اسپندارمز را فراهم کرده و آسایش در روی زمین به او سپرده شده است و زمین نیز خود نماینده این امشاسپند بردبار و شکیباست.

صالحی در خصوص رویدادها و مراسم های مهم در اسفند گفت: در اسفند ماه همانند همه ماه های سال جشن های مهمی برگزار می شود که در ایران باستان به شکل کامل و در ایران بعد از اسلام به مرور زمان حذف یا فراموش شده و یا به شکل دگرگون شده ای سر برآورده است. از جمله این جشن ها می توان به سپندارمذ اشاره کرد. این روز، روز گرامی داشت جایگاه زن در ایران باستان است.

این پژوهشگر تاریخ ادامه داد: سپندارمذ به مردم برکت و روزی می بخشد و نقشی مادرانه برای زمین و زمینیان دارد، از این رو در ایران باستان این روز را برای گرامی داشت جایگاه زن برگزیده و هرساله آن را همراه با جشن و سرور گرامی داشته اند. در فرهنگ ایران کهن سپندارمذ نشان بردباری و سازگاری اهورا مزداست که در جهان مادی نگهبانی زمین و موجودات آن را برعهده دارد.

صالحی تصریح کرد: از این جشن با عنوان مزدگیران نیز نام برده شده است و سابقه دیرین دارد. در این روز به عنوان روز زن مقام زن ارج نهاده می شد چرا که نقش سپندارمذ نقش مادرانه و زنانه ای است که فرزندانش را با عشق و فداکاری نگهبان و نگهدار بوده است. گردیزی در جایی از سخنان خود چنین آورده است که این نام فرشته هایی است که بر زمین فرستاده شده تا پشتیبان زنان پاکیزه و ستوده باشد. در روزگار قدیم این عید مخصوص زنان بوده و این روز را مردگیران می گفتند گه در واقع همان مزدگیران است.

وی از دیگر جشن های این ماه به نوروز انهار اشاره کرد و گفت: فروردین روز از اسفندماه با عنوان جشن نوروز انهار نام برده شده است که مردم در این روز به کوه و دشت و صحرا و رودخانه می رفتند و با اداب و رسوم خاصی گلاب و عطر در آب می ریختند. از دیگر آیین های سالانه ایرانیان در این ماه چهارشنبه سوری است. ایرانیان، آخرین سه شنبه سال خورشیدی را با بر افروختن آتش و پریدن از روی آن به استقبال نوروز می روند.

صالحی ادامه داد: چهارشنبه سوری یک جشن بهاری است که پیش از رسیدن نوروز برگزار می شود و مردم در این روز برای دفع شر و بلا و برآورده شدن آرزوهایشان مراسمی را برگزار می کنند که ریشه این مراسم به قرن ها پیش باز می گردد. چهارشنبه شادی یا چهارشنبه سوری از آیین و روشی کهن از هزاره های دور گرفته شده که هر نسل، سینه به سینه آن را پاس داشته اند و برای فرزندان خود همانند یادگارهای بسیار فرهنگی دیگر مانند نوروز و شب یلدا به جا گداشته اند. این آیین ها هرکدام در درون خود نمادها و نشان ها و گفته های بسیاری از گذشته های دور دارند که روش چگونه زیستن را به ما می آموزد.

وی بیان کرد: این شادی مانند دیگر جشن ها و شادی ها بی مغز نبوده و برای خود فلسفه هایی دارد و از آنجا که ایرانیان در آخر سال دست به خانه تکانی می زدند و از زندگی خود غبار روبی می کردند چهارشنبه سوری نیز پیشوازی از نوروز و غبار روبی از جان و روان بوده است.

مردم هنگام پریدن از آتش سرود ( زردی من از تو، سرخی تو از من) را زمزمه کرده و خواستار نشان دادن بیزاری از زردی و کژی و سستی بوده اند.

صالحی اظهار کرد: از دیگر دلایل مهمی که برای برپایی جشن چهارشنبه سوری از آن یاد شده است، یادبود گذر سیاوش شخصیت اسطوره های ایران از آتش است. در واقع می توان گفت این جشن یادبود کشته شدن سیاوش در غربت و یا گذر سیاوش به خاطر نیرنگ سودابه از آتش است. در این شب مراسم ملاقه زنی نیز مرسوم بوده است که در آن تهی دستان و نیازمندان با کشیدن چادر یا پارچه هایی بر سر و گرفتن قابلمه و ملاقه زدن به در خانه توانگران می رفتند و شیرینی و غذا و عیدی خود را از آنان می رفتند تا در شب به شادی عید، سفره هایی پر داشته باشند.

وی گفت: برای برآورده شدن حاجات و بهبود یافتن بیمار نذر می کردند و در شب چهارشنبه آخر سال آش ابودردا یا آش بیمار می پختند و از آن اندکی به بیمار و مابقی را در بین نیازمندان پخش می کردند.

صالحی با بیان اینکه جشن ها جایگاه ویژه ای در بین مردم امروز دارند، گفت: آگاهی های ما درباره این جشن ها بسیار ناچیز است اما نکته قابل توجه این است که جشن ها جایگاه ویژه ای تا به امروز در میان ایرانیان داشته اند تاجایی که حتی امروز با جود برخی سخت گیری ها مردم به شکل خودجوش به برگزاری این جشن ها همت می گمارند.

وی خاطرنشان کرد: جشن های بزرگی مانند مهرگان آهسته آهسته از ذهن ایرانیان پاک می شود ولی جشنی مانند چهارشنبه سوری در ذهن ها به خواب نمی رود بلکه ایرانیان با همه مشکلات تلاش می کنند تا آن را زنده نگه دارند.

صالحی، راز ماندگاری این جشن ها را ارواح نیاکان دانست و گفت: بر اساس باورهای باستانی در روزهای آخر سال، مردگان آزاد می شوند تا به زمین آیند و به دیدار بازماندگانشان روند و بازماندگان نیز با پخش کردن شیرینی یاد رفتگان را گرامی و برای شادی روحشان تلاش می کنند.

نشان اسفند را از جشن‌ هایش بگیرید

جدید ترین مطالب سایت