فروش ویژه اسلایسر هندوانه

هم اکنون این محصول با 65 درصد تخفیف عرضه شده است

فقط 10000 تومان 

خرید اینترنتی

»

چرا احتمال بازگشت احمدی‌نژاد هست؟

مسوولان اجرايي هرکاري کردند، کرده اند و هرکاري هم نکرده اند، ديگر گذشته است. پاسخگويي در کار نيست، بنابراين چندان اهميتي ندارد که رييس دولت سابق درهشت سال مديريت خود بر قوه مجريه، چه کرده و چه نکرده است؟

چرا احتمال بازگشت احمدی‌نژاد هست؟

شعار طرفداران رييس دولت سابق که هفته گذشته به مناسبت فوت مادر ايشان به ديدار او رفته بودند با صداي بلند سر داده مي شد: به جان هرچي مرده/ احمدي برمي گرده»! به نظر نمي رسد کساني که اين شعار را سر مي دادند، شناخت خيلي درستي از مناسبات عالم سياست در ايران داشته باشند. 

زیرا اگر غير از اين مي بود، مي دانستند خيلي نيازي به اداي سوگند به «جان هرچي مرد» در تاکيد اينکه محمود احمدي نژاد به قدرت بازمي گردد، نداشتند. اتفاقا احتمال آنچه مي گويند خيلي هم کم نيست و نيازي به قسم يادکردن ندارد. نظام اجرايي ما دو ويژگي دارد که اتفاقا بازگشت رييس دولت هاي نهم و دهم را محتمل مي کند؛ نخست آنکه پاسخگويي خيلي در نظام اجرايي ايران، جدي گرفته نمي شود. 

مسوولان اجرايي هرکاري کردند، کرده اند و هرکاري هم نکرده اند، ديگر گذشته است. پاسخگويي در کار نيست، بنابراين چندان اهميتي ندارد که رييس دولت سابق درهشت سال مديريت خود بر قوه مجريه، چه کرده و چه نکرده است؟ از ديد حاميان وي، هرچه در آن مقطع صورت گرفته درست، لازم و ضروري بوده و همچنین هرچه را هم از قلم انداخته اند لازم و ضروري بوده که چنين شود. کشور هم بعد از هشت سال مديريت ايشان به هر وضعيتي که درآمده، آن وضعيت خيلي خوب و شايسته است. 

بر اين اساس هيچ کس نبايستي اين فکر را به ذهن خودش راه دهد که آخر چگونه ممکن است با آن کارنامه عجيب هشت ساله، فردي مانند احمدي نژاد بار ديگر هوس بازگشت به فعاليت اجرايي کلان داشته باشد؟ ويژگي دوم نظام اجرايي ما که بازگشت احمدي نژاد را خيلي هم محتمل مي کند، عنصر آينده نگري يا درست تر گفته باشيم نبود آن است. مديران دستگاه اجرايي، اغلب در لحظه و به روز زندگي مي کنند. اينکه سياست هاي امروزين آنان چه نتايج و تبعاتي براي ١٠سال و يا حتي پنج سال آينده کشور به بار مي آورد، چندان موضوعيت نمي يابد. اينکه سياست ها و عملکرد رييس سابق دولت در سال هاي ٨٤ تا ٩٢، در داخل کشور و در عرصه بين المللي چه آثار و تبعات بلندمدتي براي کشور به بارآورد، خيلي اهميتي ندارد. مهم «حال» است.  

به عنوان مثال او تصميم گرفت به ٧٥ ميليون جمعيت کشور، ماهانه ٤٥هزارو٥٠٠تومان پرداخت کند. اينکه اين پول در بلندمدت از کجا باید تامين مي شد و مهم تر آنکه در طولاني مدت، چه لطماتي به رشد و توسعه کشور وارد مي کرد -همچنان که امروز اين اتفاق افتاده است- خيلي اهميتي نداشت. صرفا جهت نشان دادن تبعات همين تصميم پرداخت يارانه فله اي، بايد بگوييم که با احتساب ٧٦ميليون يارانه بگير (رقم پرداختي دي ماه)، پولي که دولت آقاي روحاني مي بايستي بابت يارانه بپردازد، از کل بودجه عمراني يک ساله کشور که ٤٢هزارميلياردتومان است بيشتر خواهد بود. اما از آنجا که نظام برنامه ريزي ما نه خيلي مجهز به سيستم پاسخگويي و نه همچنین مجهز به آينده نگري است، بنابراين احمدي نژاد هرگز مجبور نشد در قبال اين سياست خود، پاسخگو باشد. بنابراین براي دوستاني که آرزوي بازگشت رييس دولت را در سر دارند، نه اين تصميم وي و نه هيچ يک از تصميمات ديگر آن هشت سال، چندان موضوعيتي پيدا نمي کند.

 گويي رييس دولت در آن هشت سال در کشور ديگري، رييس قوه مجريه بوده و در ايران براي نخستين بار است که قرار است مسووليت اجرايي پيدا کند!  مي ماند نکته ظريفي که به نظر مي رسد «آن طرف آب»ي ها براي بازگشت وي به عرصه اجرايي قايل هستند و هر حرکت وي که حاوي نشانه اي از تمايل او به بازگشت باشد را معمولا با آب وتاب فراوان پوشش مي دهند. نگارنده آدم بدبيني نيست و بيش از دودهه است که دانشجويانم شاهد هستند چگونه با بندبند وجودم سعي مي کنم با «تئوري هاي توطئه» و «فرضيه هاي دايي جان ناپلئوني» بجنگم. اما به راستي براي کساني که خير و سعادت ايران اسلامي را در بلندمدت نمي خواهند، آيا سناريويي بهتر از بازگشت مجدد احمدي نژاد به دولت وجود دارد؟

اخبار سیاسی - شرق

جدید ترین مطالب سایت