فروش ویژه اسلایسر هندوانه

هم اکنون این محصول با 65 درصد تخفیف عرضه شده است

فقط 10000 تومان 

خرید اینترنتی

»

مستاجر قبلی «پاستور» را شخم زده بود

ابراهيم اصغرزاده از دانشجويان مسلمان پيرو خط امام و از بنيانگذاران دفتر تحكيم وحدت است. اصغرزاده نماينده تهران در دوره سوم مجلس شوراي اسلامي، عضو شوراي اول شهر تهران بود. 

مستاجر قبلی «پاستور» را شخم زده بود

ابراهيم اصغرزاده از دانشجويان مسلمان پيرو خط امام و از بنيانگذاران دفتر تحكيم وحدت است. اصغرزاده نماينده تهران در دوره سوم مجلس شوراي اسلامي، عضو شوراي اول شهر تهران بود. وي با انتقاد از فقدان استراتژي مناسب دولت روحاني براي مهارتندروها عنوان مي كند: «دولت آقاي روحاني در نظريه و تئوري كمبود ندارد بلكه فاقد استراتژي است». نكته مهم اينكه تندرو ها در تلاش هستند در انتخابات آينده دوباره به مجلس باز گردند، اما مشخص نيست استراتژي دولت براي مهار اين گروه دقيقا چيست؟

 در ادامه متن گفت وگوي آرمان با ابراهيم اصغر زاده را از نظر مي گذرانيد.

 دولت آقاي روحاني در ادامه مسير خود با چه چالش ها و فرصت هايي روبه رو خواهد شد؟

فرصت ها و چالش هاي اين دولت با آنچه در دولت هاي سازندگي و اصلاحات وجود داشت چندان تفاوتي ندارد. با اين حال دولت روحاني مزيت ها و تهديدات جديد نيز پيش رو دارد. روحاني زمين سوخته اي را به ارث برده است. ساختمان متروكه اي به او داده اند كه مستاجر قبلي آن را شخم زده است. احمدي نژاد طي هشت سال رياست خود بر قوه مجريه با شیوه خاص خلق الساعه خود، اقتصاد، صنعت و كشاورزي را به هم ریخت.

البته يكي از مزيت هاي ناشي از عملكرد دولت احمدي نژاد اين واقعيت است كه براي نخستين بار پس از انقلاب اكثريت مردم، از بالا و پايين، فقير و غني، روستايي و شهري، از متدين تا ملي گرا، دريافتند كه از آتش راديكاليسم و افراط آبي براي مملكت گرم نمي شود. عملكرد دولت قبل باعث شد عينك و «نگاه» كلي جامعه نسبت به تصميمات خلق الساعه دگرگون و منفي شود. خلاصه اينكه حناي عوام فريبي رنگ باخت و توده ها از وسوسه «افسانه چريك نجات بخش» دلسرد شدند. 

اين خود يك «فرصت طلايي» است براي دولت روحاني و براي كساني كه به اصلاح طلبي و ميانه روي معتقدند. به ويژه براي اصلاح طلبان و اصولگرايان معتدلي كه از طريق صندوق راي مسير پيشروي تندروها و كانديداي مشخص آنها را مسدود كردند. درعين حال اصلي ترين چالش دولت روحاني هم هست چرا؟ زيرا نگاه نخبه گراي ميانه روها، پايگاه اجتماعي و توده اي دولت را مي تواند در معرض فروپاشي قرار دهد. تجربه شده كه در انقلاب هاي بزرگ، دولت هاي پس از انقلاب دچار وضعيت «پاندولي» و نوسان مي شوند؛ به اين معني كه گاهي كرسي قدرت دست نيروهاي تندرو و گاهي دست نيروهاي محافظه كار مي افتد. اين عدم قطعيت و بي ثباتي به همراه خود فرصت ها و چالش هايي نو نيز پديد مي آورد.

البته انقلاب ها پس از مدت زمان معيني به ثبات و تعادل مي رسند. به همين دليل بسياري از تحليلگران پيش بيني مي كردند پس از دولت سازندگي و اصلاحات، دولتي بر سر كار خواهد آمد كه به مراتب «اصلاح طلب تر» از دولت هاي گذشته خواهد بود و سياست هاي كلان دولت سازندگي و اصلاحات را با شتاب بيشتر تداوم خواهد بخشيد. اما ديديد چگونه طبقات و اقشار پايين دستي كه عمدتا مطالبات و خواسته هايشان در آن دولت ها ديده نشده بود در انتخابات سال84 رفتند سراغ شعارهاي جذاب.

درحقيقت دولت احمدي نژاد انحراف معيار طبيعي دولت هاي برنامه محور قبل از خود بود. يك دولت استثنايي كه البته هنوز هم كه هنوز است خطر بازگشت و تكرارش كشور را تهديد مي كند. دولت هاي سازندگي و اصلاحات طي 16 سال مديريت متاسفانه نتوانستند دستاوردهاي دموكراتيك و اصلاح طلبانه خود را تثبيت و نهادينه كرده و مشاركت سياسي توده ها را در قالب هاي مدني، سنديكايي و حزبي سازمان دهند و به يك سنت تبديل نمايند. خيلي زود دير شد و اشخاصي كه برنامه محور نبودند، دست بالا را پيدا كردند. يكي ديگر از فرصت هاي پيش روي روحاني اعتماد مجدد مردم به اثرگذاري صندوق راي و كاهش شكاف دولت - ملت است. از آن سو چالش ديگري هم مقابل دولت شكل گرفته و آن اين است كه دولت به پرسشگري مردم، احزاب، نهادهاي مدني و مطبوعات توجهي نكند و بخواهد وقت خود را صرف چانه زني هاي پشت پرده نمايد. اكثر مردم حالا فهميده اند كه تصميمات خلق الساعه و غيركارشناسانه دولت قبل چگونه منجر به تحريم ، فساد مالي و نابساماني اقتصادي شده است.

توزيع همگن آراي روحاني در ميان همه گروه هاي اجتماعي و در مناطق مختلف كشور از مناطق مركزي و شهرهاي بزرگ تا روستاهاي دورافتاده و محروم نشان مي دهد رياست او با مخالفت يا مقاومت بخش خاص يا طبقاتي خاص از جامعه روبه رو نيست يا به تعبيري در جامعه راي منفي ندارد. حتي با اينكه او يك روحاني شيعه است تركيب آراي او حكايت از این دارد كه همه اقوام و طوايف ايراني و خرده فرهنگ ها از لر، ترك، فارس گرفته تا كرد، بلوچ، تركمن و عرب به او توجه داشته اند. مشابه همين فرصت براي او در جامعه جهاني ايجاد شده يعني بسياري از جوامع كه از افراط خسته شده اند تحت هر عنوان و به هر نحو مي خواهند جنبه هاي اعتدالي و تعامل گرايانه ايران را برجسته كنند و اين مطالبه داخلي و خارجي سرمايه سياسي و رواني ارزشمندي براي دولت است. 

 چرا دولت آقاي روحاني در تحقق شعارهاي انتخاباتي خود در زمينه تقويت جامعه مدني وفضاي باز سياسي به دستاوردهاي مهمي نرسيده است؟آيا كارشكني هاي مخالفان سبب كندي حركت دولت در اين زمينه شده است؟ 

آقاي روحاني از اين لحاظ فاقد استراتژي است. يعني برنامه مشخصی جهت حفظ و تقويت پايگاه اجتماعي خود ندارد. ولي در عوض رقباي شكست خورده انتخاباتي اش از استراتژي و منابع مالي گسترده برخوردارند و هم مصمم اند كه دولت فعلي را زمين گير كنند. تمركز روحاني بر روابط خارجي به ويژه توافق با گروه 1+5 نه تنها لازم كه با توجه به تاثير تحريم ها فوريت مضاعف دارد. درست مانند بيماري كه تب تند بالاي چهل درجه دارد طبيب بايد نخست به هر نحو جلوي تشنج بيمار را بگيرد و بعد برود سراغ درمان كامل او. جامعه را نمي شود همينطوري به امان خدا رها كرد. اينجا ايران است با تمدن و فرهنگي چند هزار ساله و سنت مشروطه خواهي كه قدمتش به بيش از يك قرن مي رسد.

از آن زمان كه پرستيژ بين المللي ايران آسيب ديد و تحريم هاي فلج كننده عليه ما اعمال شد بحران كارآمدي دولت را در بر گرفت. اكثريت ايرانيان تصميم گرفتند كشور را از انزوا خارج كنند و به ايران هراسي پايان دهند پس با هوشمندي خود را به صندوق راي رساندند و طرح های تندروها جهت بركشاندن يك احمدي نژادي ديگر را نقش بر آب كردند. دولت روحاني مكلف است اين زحمات و دستاوردها را بازگشت ناپذير سازد.

از اين رو اولويت روحاني نخست بيرون كشيدن پرونده هسته اي ايران از شوراي امنيت سازمان ملل است كه بخشی از آن به دليل ندانم كاري هاي قبلي گره خورده است. تا قبل از احمدي نژاد موضوع پرونده هسته اي ايران در آژانس انرژي اتمي مطرح بود. اما وقتي پرونده هسته اي ايران به شوراي امنيت سازمان ملل ارجاع داده شد يك اجماع جهاني عليه «ايران هسته اي» شكل گرفت و ايران هراسي به اوج خود رسيد. تا زماني كه پرونده در اختيار آژانس قرار داشت مساله در حد يك مناقشه فني و حقوقي دنبال مي شد اما زماني كه موضوع به شوراي امنيت سازمان ملل ارجاع شد پاي امنيت و صلح جهاني و تضمين و تعهد پيش كشيده شد حالا ديگر خارج كردن پرونده از دستور شوراي امنيت نيازمند هر پنج رأي كشورهاي داراي حق وتو است. در دوره اصلاحات تمام تلاش ما اين بود كه اجماعي عليه ايران صورت نگيرد و قضيه به شوراي امنيت ارجاع نشود. بنابراين حل مناقشه هسته اي يكي از دغدغه هاي اصلي آقاي روحاني است.

راهكار نرمش قهرمانانه رهبري شرايطي براي دولت فراهم كرد كه با يك تير دو نشان بزند. اول با ديپلماسي عمومي تصوير مغشوش جامعه جهاني را نسبت به ايران اصلاح كند و دوم اينكه ديپلماسي خود را بر محور منافع ملي تنظيم نمايد. با تمام اين اوصاف اين دغدغه يك مخالف عمده داشت آن هم تندروهایی بودند كه گاهی برخی از آنها نانشان در به هم ريختن كافه و راه انداختن دعواست.

دومين دغدغه جذب و انباشت سرمايه جهت ايجاد ثبات در بازار كار و توليد است چون كيسه دولت خالي است و پيش نياز اين برنامه ثبات سياسي و اقتصادي است. اولويت ديگر دولت بايد بسط سرمايه اجتماعي، آشتي و همبستگي ملي باشد كه اين نيز خود نيازمند توسعه سياسي و فرهنگي و اجراي قانون اساسي است. آزادي هاي سياسي و احترام به حقوق فردي و مشاركت شهروندان همواره از مطالبات معوق طبقات متوسط و مدرن جامعه بوده است. مانند تقويت جامعه مدني و گسترش آزادي هاي سياسي و مطبوعاتي و آزادي عمل بیشتر نهادهاي صنفي و سياسي براي دفاع از حقوق مردم. البته در زمينه محروميت دانشجويان ستاره دار از حق تحصيل، حقوق شهروندي گام هایی برداشته شده است.

آقاي روحاني خودش در مبارزات انتخاباتي مكررا اعلام كرد كه فضاي امنيتي را خواهد شكست چه در حوزه هاي هنري و فرهنگي و چه در عرصه سياسي و اجتماعي. ايشان به عنوان يك حقوقدان به اين نكته اهتمام داشت كه ممكن است قادر نباشد تمام وعده هاي خود را عملي كند. تندروها معتقدند كه بايد باب گفت وگو و مذاكره با دنيا را بست. اين دوستان مي گويند منتقدان و دگرانديشان يا هركس كه متفاوت از ما مي انديشد را بايد نامحرم و شهروند درجه دو دانست. از نظر تندروها تنها راه نجات رفتار به سبك احمدي نژاد و بستن راه هر نوع مصالحه با غرب است.

آنها هشت سال اجازه دادند به نام سياست نگاه به شرق، روسيه با كارت ايران بازي كند و از غرب امتياز بگيرد اما حاضر نشدند به كمك جامعه جهاني به روسيه فشار بياورند تا تن به حق و حقوق ايران در درياي خزر بدهد و سهم واقعي مالكيت ايران بر بستر دريا را به رسميت بشناسد. هنوز زنده هستند كساني كه خاطره اشغال آذربايجان، كردستان و يك سوم از خاك كشور توسط قواي استالين را شاهد بودند. از اين منظر فرقي ميان پوتين و استالين وجود ندارد. به هر حال تندروها درصددند دوباره به قدرت بازگردند آنها در دوره احمدي نژاد به موقعيت و فرصت هاي رانتي بي شماري دست يافته اند كه قدرت مانور آنها در برابر روحاني را افزايش مي دهد. 

 اين رانت ها از چه راه هايي به دست آمده است؟

به قول قديمي ها «ماهي از سر گنده شود ني ز دم». رانت آنجا به دست مي آيد كه همه براي درآمد و امتيازات مادي نگاهشان به اصلي ترين منبع توزيع ثروت يعني دولت است. ربودن سهم بيشتر و عبور از مرزهاي قانوني و مال خود كردن ها مي شود رانت. اين پديده «مارپيچ» در دولت احمدي نژاد به اوج رسيد.

اختلاس هاي ميلياردي و كاهش سرمايه اجتماعي و شكاف اعتماد عمومي به دولت در انتخابات 92 تا حدودي ترميم شد، ولي مانند آتش زير خاكستر است. رانت چه سياسي و چه اقتصادي منجر به تبعيضات ناروا مي شود. رانت جامعه را به دو قطب «ويژه خوار – قرباني» كه در آن اكثريتي قرباني سودجويي اقليت مي شوند تقسيم مي كند. امتيازات اقتصادي و اجتماعي، مناصب اداري، تسهيلات مالی و بانكي، پاداش هاي سياسي و منزلتي، فرصت هاي تحصيلي و شغلي خارج از مدار رقابت و شايستگي حرفه اي در اختيار خواص قرار مي گيرد و منجر به پيدايش گروه هاي نوكيسه مي شود. 

 اين وضعيت محصول دولت احمدي نژاد است يا هميشه وجود داشته است؟

بيماري اقتصاد ايران ساختاري و تاريخي است ولي در مواقعي كه عوامل خارجي بر آن تاثير مي گذارند بيماريش عود مي كند. مي دانيد كه در ايران طبقات اجتماعي تفكيك نشده اند و بخش خصوصي بسيار نحيف و وابسته به قدرت است.

چه زمان پهلوي و چه حالا. مداخله های غیرضرور برخی نهادها در اقتصاد و وجود تحريم هاي بين المللي به رشد طبقه اي نوكيسه كمك كرده است. ما براي توسعه نيازمند توجه ويژه به صنعت و منابع سرمايه اي و درآمد ارزي هستیم. تكنولوژي روز، مواد اوليه ارزان، دانش فني، مديريت متخصص و نيروي انساني ماهر پادزهر آن است. امروزه در دنيا هيچ كشوري فقط با اتكاي محض به منابع داخلي خود به عنوان عوامل توليد تكيه نمي كند بلكه حساب ويژه اي روي منابع بين المللي براي افزايش قدرت توليد باز كرده و سعي مي كند تا چند برابر منابع داخلي خود از منابع خارجي استفاده كند. يك اقتصاد سالم و مولد بدون حضور در بازارهاي بين المللي و افزايش قدرت رقابت پذيري معنا ندارد.

اقتصاد ايران طي سال هاي گذشته سهم خود از بازارهاي جهاني را از دست داد و دچار ركود شد و با فاصله گرفتن از فضاي رقابتي، كارآيي خود را نيز از دست داد ضمن اينكه گرفتن سهم از بازارهاي بين المللي نيازمند وجود شرايط عادي در فضاي سياسي يك كشور است. پس اگر كشوري در حالت تحريم قرار بگيرد نمي تواند سهم مناسبي از بازارهاي بين المللي داشته باشد. حدود يك سوم اقتصاد ايران «زيرزميني» است كه تحريم ها ابعاد آن را گسترش داده است. به همين دليل آقاي روحاني براي اينكه بتواند به اهداف از پيش تعيين شده دولت خود دست پيدا كند مي بايست بخشي از انرژي و وقت خود را صرف مهار و كنترل تندروها و نيروهاي خودسري كند كه از اين منابع تغذيه مي نمايند. 

 دولت آقاي روحاني بيش از اندازه انرژي خود را صرف تندروهاي سياسي نكرده است؟ به نظر مي آيد حركت دولت كند شده و فاقد برندگي لازم در برخي مسائل است.

كجا دولت توانسته دستاوردهاي انتخابات 92 را تثبيت و نهادينه كند كدام طرح يا لايحه و مقرره اي را سراغ داريد كه به مهار نيروهاي تند انجاميده باشد و منشأ ابتكارش دولت باشد؟ دولت فاقد استراتژي براي مهار تندروها و جلوگيري از بازگشت مجدد آنها به قدرت است. شايد به لحاظ تئوريك تمهيدات ذهني داشته باشد ولي چيزي كه جلوي نيروهاي خودسر را مي گيرد استراتژي است نه تئوري. به همين دليل هنوز صحبت از امكان بازگشت تندروها مي شود. اگر آنها بتوانند در مجلس آينده از يك فراكسيون قدرتمند برخوردار شوند كار دولت سخت مي شود. نيروهاي تندرو بدون پرداخت هزينه مي توانند سازمان اداري كشور را مختل و در برنامه هاي توسعه اقتصادي و سياسي گسست ايجاد كنند. 

 چرا دولت فاقد يك استراتژي مناسب براي برخورد با تندروهاست؟

چون دقیقا گروه هوادارش را شناسایی نکرده و نمي داند با كدام بايد ائتلاف كند و از كدام بايد دوري كند. مهم ترين فرصت آقاي روحاني حمايت گفتمان قدرتمند تحول خواهي و اصلاح طلبي از وي است. اما آقاي روحاني در برابر آسيب ديدن نيروهاي اصلاح طلب جامعه و روشنفكران به جز واكنش عاطفي كوچك ترين اقدامي نكرده است. دولت دارد به شكل هاي مختلف خود را توجيه و به نديدن مي زند. در شرايط فعلي هيچ يك از فعالان اصلاح طلب و كنشگران مدني بار اضافي روي دوش دولت نگذاشته اند ولي دولت با کم توجهي بار سنگين حمايت از خود را روي دوش آنها گذاشته است. 

 برخي توجيهات و سيگنال هاي فراجناحي كه از سوي دولت به نام «اعتدال» پراكنده مي شود سبب فاصله گرفتن روشنفكران از دولت آقاي روحاني در دراز مدت نمي شود؟

اتفاقا انديشه و فلسفه اعتدال نيست كه موجب پراكندگي مي شود بلكه کم توجهی در برابر قانون شكني است كه به دلسردي نخبگان و روشنفكران جامعه مي انجامد. با اينكه ملت بزرگ و فداكار ايران مركب از هر قوم و طائفه اي مثل هميشه آمادگي ايثار، مقاومت و ايستادگي برابر تجاوز را دارند با اين حال بازدارندگي تنها در چارچوب سياسي و ديپلماتيك هم امري ممكن و هم امري مطلوب است. اگر اينطور پيش رود احتمال دارد حاميان دولت در انتخابات آينده شكست بخورند. 

 در انتخابات رياست جمهوري آينده؟

خير در همين انتخابات آينده مجلس شوراي اسلامي. اگر در انتخابات پيش روي مجلس اصولگرايان تندرو به پيروزي برسند عملا دولت آقاي روحاني به شكست زودرسي تن داده است. تشكيل يك مجلس دست راستي به شدت موقعيت دولت را متزلزل خواهد كرد.

آنگاه هر توافقي از سوي دولت با كشورهاي خارجي ولو توافق خوب به عنوان معاهده تركمنچاي تبليغ و اجازه ابتكار از دولت در سياست خارجي و داخلي گرفته خواهد شد. روحاني نمي تواند منفعلانه منتظر پايان دوره چهارساله بماند و توقع داشته باشد مردم دوباره مانند سال92 به ميدان بيايند و به وي رأي بدهند. آقاي روحاني علاوه براينكه موظف است از حقوق سياسي شهروندان دفاع و مراقبت كند، وظيفه دارد شرايط برگزاري يك انتخابات سالم و عادلانه را براي تمامي جريان هاي سياسي متعهد به قانون اساسي فراهم نمايد.

دولت به دليل در اختيار داشتن شبكه اداري استانداري، فرمانداري، و بخشداري ها و همچنين تعهد قانوني و اخلاقي و ضمنا مسئوليت هيات هاي اجرايي براي ايجاد مقدمات يك انتخابات عادلانه و سالم مسئوليت دارد. دولت حتي در زمينه استفاده نابرابر از فضاي تبليغاتي، رواني به ويژه رسانه هاي جمعي و مساله مهم «اقتصاد انتخابات» و گردش مالي هزينه هاي انتخاباتي نقش بسيار مهمي ايفا مي كند. دولت بايد پيرامون دخالت نيروهاي خودسر امكان بهره برداري از منابع مالي غير شفاف در انتخابات راهبردي منسجم و مستحكم داشته باشد.

من در راه پيمايي22بهمن شركت داشتم و ديدم گروه هاي تندرو چگونه بذر ترديد مي پراكنند و دولت حتي نتوانسته براي نمونه يك پوستر يا پلاكارد تبليغي در دفاع از برنامه هايش توزيع كند. وقتي دولت از اهميت تبليغ در چنين جشني كه متعلق به همه مردم است غافل مي ماند چگونه خواهد توانست در فاصله كوتاه تا انتخابات مجلس از عدم توازن مالي و توزيع ناعادلانه امكانات تبليغي جلوگيري كند؟

 يعني معتقديد آقاي روحاني موفق نشده رابطه مناسبي با مردم برقرار كند؟

نبايد از اين نكته غافل شد كه پيروزي آقاي روحاني شكاف دولت-ملت را نسبت به گذشته ترميم كرد. شكافي كه به هر دليل در انتخابات رياست جمهوري سال 88 تشديد شده بود. علاوه بر تغییر عمودي دولت-ملت با يك تغییر افقي ميان نهادهاي انتصابي و انتخابي مواجه هستيم كه خوشبختانه آقاي روحاني با سياست تعامل و همكاري اين شكاف را نيز به حداقل رساند و سبب همگرايي نهادها و بخش هاي داخلي نظام به يكديگر شد. آقاي روحاني رابطه خوب خود با رهبري را كه از گذشته داشته توسعه بخشيد.

 آيا اين احتمال وجود دارد كه آقاي روحاني با چالش پشتوانه اجتماعي خود مواجه شود؟

شكست دولت نه تنها آقاي روحاني كه حتي اصلاح طلبان را هم دچار بحران و فروپاشي پشتوانه خواهد كرد. به نظرم به نوعي سرنوشت هر دو به هم گره خورده است. به هر حال آقاي روحاني با حمايت همه جانبه اصلاح طلبان به قدرت رسيد. سعيد حجاريان در جايي گفته بود «اگر اصلاح طلبان بشكنند، آقاي روحاني خواهد شكست». من اما جايي گفتم اگر آقاي روحاني بشكند، اصلاح طلبان هم خواهند شكست.

توده هاي مردم هنگامي كه از كج فهمي هاي گروه هاي آريستوكرات نخبه گرا و شعارهاي به ظاهر لوكس طبقه متوسط و روشنفكران برخاسته از آن خسته مي شوند ناخودآگاه به سمت پوپوليسم تمايل پيدا مي كنند.  تسلط راديكال هاي كنگره آمريكا بر كاخ سفيد هم نتايج نامطلوبي براي دولت معتدل روحاني دارد. اعضاي كنگره حتي نسبت به نامه نگاري اوباما با مقامات ايراني واكنش غضب آلود نشان دادند تا چه رسد به پذيرش توافق مبتني بر حفظ منافع دو كشور.

جمهوري خواهان در تلاشند با زير سوال بردن هر نوع توافق اوباما با ايران منافع تبليغي آن را براي خود مصادره نمايند و نگذارند رياست دموكرات ها بر كاخ سفيد ادامه پيدا كند. آنها همچنان خواستار تحريم بيشتر و فشار افزون تر به ايران هستند. در نتيجه پيروزي جمهوري خواهان در انتخابات رياست جمهوري مي تواند به ضرر منافع ملي ايران باشد و شكست نيروهاي معتدل در انتخابات مجلس ايران مي تواند روند سقوط دموكرات ها را تسريع كند. يك بار ديگر پس از ماجراي تسخیر سفارت آمريكا در تهران دوباره تحولات انتخاباتي دو كشور به هم گره خورده. 

 يكي از انتقاداتي كه به دولت آقاي روحاني وارد مي شود«لكنت زبان» در ارتباط با مردم است. همچنين به نظر مي رسد گردش نخبگان در دولت آقاي روحاني به خوبي شكل نمي گيرد و اغلب تصميمات در اتاق هاي دربسته گرفته مي شود. اين در حالي است كه در حافظه كوتاه مدت مردم احمدنژادي قرار دارد كه خلق الساعه تصميم مي گرفت و همواره در بين مردم حضور داشت. آيا بهتر نبود آقاي روحاني به صورت ملايم از پوپوليسم فاصله مي گرفت و نه به صورت دفعي و با شيب تند؟

اتفاقا برخي اقدامات دولت مانند سفرهاي استاني و پرداخت يارانه اگر براي احمدي نژاد پوپوليستي و خلق الساعه بود براي اين دولت به صورت رويه اي معمول درآمده است. با اين وجود ستاد دولت ضعيف عمل مي كند. حتي دولت در استقرار سازمان برنامه و بودجه و شفاف كردن بخش هاي پنهان اقتصاد سايه ضعيف ظاهر گرديده است.

اساسا محبوبیت دولت نيازمند حفظ بدنه اجتماعي دولت به ويژه گروه هاي اجتماعي نظير زنان، جوانان و دانشجويان، كارگران و كشاورزان، اقوام و اقليت هاي فرهنگي و ديني مي باشد. يعني بايد دولت قدرت بسيج كنندگي خودش را حفظ و تقويت كند و هزينه اداره كشور را پايين بياورد. تصميم گيري در اتاق هاي دربسته و غير شفاف، قدرت دولت در معادلات داخلي را كاهش مي دهد. از اين لحاظ دولت مبتلا به لكنت زبان است. مثلا همين مذاكرات هسته اي كه قرار است به توافقي منجر شود كه مبتكرش دولت است اگر دولت برنامه نداشته باشد توسط تندروها مصادره خواهد شد و آنها هر نوع توافق با هر محتوا و نتيجه اي را شكست تلقي خواهند کرد و به تحقير دولتمردان خواهند پرداخت. 

 اين عده چه كساني هستند؟ چه دلايلي براي كار خود دارند؟

كساني معتقدند اگر قرار بر امضاي چيزي به نام نظام است چرا آنها اين كار را نكنند تا مزاياي آن را به سبد جناح و جبهه خود بريزند. برخي اصولگراها بر اين باورند كه اگر پرخاشگري آقاي احمدي نژاد و دولتش نبود غربي ها پاي ميز مذاكره نمي نشستند. مي گويند اگر نظريه روحاني راهگشا بود كه بايد همان ده سال پيش در مذاكرات سعدآباد جواب مي داد. در نتيجه تندروها خود را آماده مي كنند تا از فرداي توافق نقاط ضعف را به پاي دولت روحاني و نقاط قوت آن را نتيجه زحمات دولت احمدي نژاد بنويسند.

البته ديگر جريان هاي سياسي هم براي فرداي توافق و پايان مذاكرات در حال آرايش گرفتند. به خاطر داشته باشيم پس از پذيرش «قطعنامه598» عده اي آمدند گفتند ايران نبايد قطعنامه را مي پذيرفت زيرا صلح با صدام نماد شكست ارزش هاي انقلاب است. جامعه اما آگاهانه به كمك جريانات و نخبگان سياسي، دانشگاهيان و روحانيون اقدام امام(ره) را با تمام وجود پذيرفت و آن را معادل پيروزي و نشانه صلح طلبي خود دانست. اگر نسبت به هزينه طولاني شدن جنگ حرف و حديثي بود اما پيرامون پذيرش قطعنامه عموم مردم رضايت داشتند. حالا نيز مساله مهم اين است كه فرداي توافق هسته اي صاحبان اصلي كه مردمند چه تفسيري از آن داشته باشند. ببينيد چگونه هرچه به توافق احتمالي ايران و غرب نزديك تر مي شويم اسرائيل آشفته تر مي گردد.

سخنراني نتانياهو در كنگره آمريكا چيزي جز سراسيمگي و هراس از توافق بود؟ اين هراس بيش از هر چيز ناشي از آن است كه مي  بيند دولت روحاني توانسته بر اساس ديپلماسي برد- برد خود منافع ملي ايران را بيشتر از قبل تضمين و ارتقا بخشد و باب تعامل و مراوده با غرب را بگشايد. آيا علت عصبانيت رژیم اشغالگر و عربستان چيزي جز اين است؟

 اخبار سیاسی  -  آرمان 

 

جدید ترین مطالب سایت