فروش ویژه اسلایسر هندوانه

هم اکنون این محصول با 65 درصد تخفیف عرضه شده است

فقط 10000 تومان 

خرید اینترنتی

»

قطعنامه هایی که در دولت احمدی نژاد علیه ایران تصویب شد

قطعنامه هایی که شورای امنیت سازمان ملل متحد در دولت احمدی نژاد علیه ایران تصویب کرد

قطعنامه هایی که در دولت احمدی نژاد علیه ایران تصویب شد

قطعنامه هایی که شورای امنیت سازمان ملل متحد در دولت احمدی نژاد علیه ایران تصویب کرد

قطعنامه 1696

قطعنامه 1696 شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ 31 جولای 2006 تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ بررسی وضعیت پایبندی ایران به معاهده منع گسترش سلاح هسته ای است. این قطعنامه طی نشستی با 14 رای موافق، یک مخالف و بدون رای ممتنع تصویب شد.

شورای امنیت سازمان ملل متحد با تکیه بر «معاهده عدم اشاعه سلاح های هسته ای» و گزارش های مدیرکل آژانس بین المللی انرژی اتمی، قطعنامه های شورای حکام و بیانیه رئیس شورای امنیت، قطعنامه 1696 را منتشر کرد. در این قطعنامه از ایران خواسته می شود که تمام فعالیت های مرتبط با غنی سازی و بازفرآوری از جمله تحقیق و توسعه را تعلیق کند و مورد راستی آزمایی از سوی آژانس قرار گیرد.

در بند 5 آن از تمام کشورها می خواهد که از انتقال هرگونه اقلام، مواد، کالا و فناوری به ایران که می تواند به فعالیت های مربوط به غنی سازی و بازفرآوری و برنامه های موشکی بالستیک این کشور مربوط شود، جلوگیری کنند. در بند 6 خواستار شفافیت و همکاری بیشتر با آژانس بین المللی انرژی اتمی و اجرای پروتکل الحاقی می شود. در این قطعنامه مجازات های عملی طراحی نشده است.

تنها قطر به این قطعنامه رای مخالف داد و 14 عضو دائم و غیر دائم شورای امنیت حتی برخی متحدان ایران از جمله روسیه و چین به آن رای موافق دادند.

قطعنامه 1747

چهار ماه بعد، قطعنامه 1747 شورای امنیت در تاریخ 24 مارس 2007 میلادی، با رای موافق تمامی 15 عضو شورای امنیت سازمان ملل متحد، بدون هیچ گونه مخالفتی به تصویب رسید.

در این قطعنامه از تمامی کشورهای جهان خواسته شده است که فعالیت خود با شرکت های ایرانی را در زمینه انرژی هسته ای، محدود کنند. همچنین ممنوعیت صادرات و واردات سلاح های سنگین به ایران نیز از دیگر موارد صادره در این قطعنامه است.

همچنین شورای امنیت به جمهوری اسلامی ایران 60 روز مهلت داد تا با تبعیت از این قطعنامه به فعالیت های حساس اتمی خود، از جمله غنی سازی اورانیوم پایان دهد.

در ضمیمه این قطعنامه، 23 نهاد مرتبط با برنامه های هسته ای یا موشکی بالستیک ایران از جمله سازمان انرژی اتمی، بانک سپه و... و 27 نفر از افراد مرتبط با برنامه های هسته ای یا موشکی در تحریم قرار گرفتند.

در این قطعنامه کمیته ای در شورای امنیت پیش بینی شد که به صورت مستمر گزارش هایی درباره وضعیت تحریم های شورای امنیت و شیوه اجرای آن درباره ایران تهیه کند و برای آن از کشورهای مختلف گزارش های دقیق بگیرد، افراد و موسسات متخلف را شناسایی و اعلام کند و گزارش های 90 روزه برای بهبود تحریم ها بدهد.

قطعنامه 1803

قطعنامه 1803 شورای امنیت، قطعنامه ای است که شورای امنیت سازمان ملل متحد 3 مارس 2008 با 14 رای مثبت و رای ممتنع اندونزی، در محکومیت برنامه هسته ای ایران تصویب کرد. مفاد قطعنامه به شکل رسمی توسط فرانسه و بریتانیا پیشنهاد شد و همچون قطعنامه های قبلی بر اساس فصل هفتم منشور ملل متحد، ناظر به اقدام های لازم در ارتباط با تهدید صلح و امنیت جهانی بود که برای همه کشورها لازم الاجرا شد.

یکی از نکات جالب البته تامل برانگیز در این باره این بود که هیچ یک از متحدین جمهوری اسلامی به قطعنامه تحریم رای منفی ندادند؛ از جمله چین و روسیه که دارای روابط گسترده اقتصادی با ایران بودند و در ظاهر از ما حمایت می کردند. کشور لیبی، قول رای منفی و ویتنام، اندونزی و آفریقای جنوبی قول رای ممتنع داده بودند. اما تنها اندونزی به عهد خود وفا کرد.

یک روز پس از تصویب این قطعنامه، در شورای حکام آژانس بین المللی انرژی اتمی قطعنامه دیگری علیه ایران مطرح شد که با مخالفت کشورهای غیرمتعهد کنار گذاشته شد.

در قطعنامه های قبل، اشخاص و شرکت های مشخصی به دلیل دست داشتن در برنامه هسته ای ایران مشمول تحریم های مالی و مسافرتی قرار گرفته بودند. در این قطعنامه افراد جدیدی به لیست اضافه شدند. همچنین برای اولین بار تحریم هایی به طور کلی برای اقتصاد ایران وضع شد از جمله کنترل صادرات و واردات ایران و خصوصا کالاهایی که دارای مصرف دوگانه در صنایع نظامی و غیر نظامی بوده است.

همچنین تحت فشار قرار دادن موسسات مالی که با ایران کار می کنند و بانک های ایرانی و در نهایت تهدید به تحریم های بعدی در صورت عدم تعلیق غنی سازی از دیگر بخش های قطعنامه است.

قطعنامه 1835

این قطعنامه کوتاه که 27 سپتامبر 2008 تصویب شد، تنها بر اجرای قطعنامه های قبلی تاکید داشت.

قطعنامه 1887

در این قطعنامه هم که 24 سپتامبر 2009 با 15 رای موافق مورد تصویب این شورا قرار گرفت، از ایران خواسته شده بود به قطعنامه های قبلی عمل کند.

قطعنامه ۱۹۲۹

در آن دوران بیانیهٔ تهران روز 27 اردیبهشت ماه سال 1389 در پایان کنفرانس بین المللی خلع سلاح و عدم اشاعه درباره تبادل هسته ای ایران و غرب میان رؤسای جمهور سه کشور ایران، برزیل و ترکیه به امضا رسید. بان  کی مون، دبیرکل سازمان ملل متحد در سخنرانی ای در استانبول ترکیه از ابتکار ایران و دو کشور عضو غیر دائم شورای امنیت سازمان ملل متحد یعنی ترکیه و برزیل برای تدوین بیانیه تهران استقبال کرد و برخی مقامات جهان نیز از این بیانیه حمایت کردند و کورسوی امیدی برای برون رفت از برنامه هسته ای ایران ایجاد شد اما با کارشکنی غرب به خصوص آمریکا این بیانیه نتوانست به بن بست برنامه هسته ای ایران پایان دهد و با شکست مواجه شد.

شورای امنیت سازمان ملل متحد پس از ناکامی بیانیه تهران، پس از یک ماه باز هم قطعنامه دیگری را علیه ایران تصویب کرد. قطعنامه 1929 در 9 ژوئن 2010 به تصویب شورا رسید و تحریم های اقتصادی شدیدی را علیه ایران وضع کرد. صدور این قطعنامه در پی عدم اجرای مفاد قطعنامه های قبلی از سوی ایران صورت گرفت.

تنها برزیل و ترکیه به عنوان دو عضو غیر دائم شورای امنیت به نشانه اعتراض به این قطعنامه رای مخالف دادند.

 اخبار سیاست  خارجی  -  ایسنا  

جدید ترین مطالب سایت