فروش ویژه اسلایسر هندوانه

هم اکنون این محصول با 65 درصد تخفیف عرضه شده است

فقط 10000 تومان 

خرید اینترنتی

»

7 فیلم بد تاریخ سینمای ایران که دوست‌شان داریم

پيتر بردشاو و بقيه منتقدان سينمايي گاردين ستوني دارند به نام guilty pleasure. ترجمه اش به فارسي مي شود چيزي در مايه «لذت گناه آلود».

پيتر بردشاو و بقيه منتقدان سينمايي گاردين ستوني دارند به نام guilty pleasure. ترجمه اش به فارسي مي شود چيزي در مايه «لذت گناه آلود».

 اين ستون از وقتي راه افتاد كه بردشاو و بقيه منتقدان گاردين در گپ و گفت با هم به اين نتيجه رسيدند كه فيلم هايي در تاريخ سينما هست كه دوست شان داشته اند اما هميشه از حرف زدن درباره شان شرمنده بوده اند. انگار خجالت مي كشيدند بگويند به فلان فيلم تجاري يا حتي ضعيف علاقه دارند. فيلم هايي كه قطعا المان هايي براي جلب مخاطبان شان داشتند حتي منتقداني كه جزو تماشاگران سخت گير سينما محسوب مي شوند. خود بردشاو براي شروع فيلم «روز كارگر» جيسون ريتمن با بازي كيت وينسلت را معرفي كرد.

محصول 2013 كه امتياز منتقدان به آن 52 از 100 و امتيازش در imdb، 6.9 از 10 است. اين نوشته درباره فيلم هايي است كه از نظر سينمايي شايد حتي معمولي هم نباشند اما از ديدن شان به اندازه يك فيلم عالي لذت برده ايد. يواشكي هاي آدم مثلا. چيزهايي كه راحت سر زبان تان نمي چرخد از دوست داشتن شان حرف بزنيد. درواقع شايد حتي نتوانيد از دوست داشتن شان دفاع كنيد. اما دل تان براي آن ها تنگ مي شود. وقتي حال و حوصله چنداني نداريد ممكن است به جاي خيلي از آثار پرطمطراق و جانانه اي كه محبوب تان هستند سراغ اين ها برويد. اين ها آن چيزهايي هستند كه يك جايي دل تان را ربوده اند. حتما به قاعده اي و به حكمتي:

شب غريبان / محمد دلجو - 1354

7 فیلم بد تاریخ سینمای ایران که دوست‌شان داریم

ندا ميري: بگو كه بعد از اين جدايي با ما نيست... سيامك خرده دزدي بود توي تيم عباس خال كوب (جلال پيشوائيان/ بدمن پركار سينماي پيش از انقلاب) كه به همراه دوست قمارباز/تردست دوره گردش تقي (شهرام شب پره) در يك اتاق اجاره اي زندگي مي كرد. سر و كله رضا (فائقه آتشين) كه پيدا شد، دستِ دختر پسرپوش بيمار را كه از خودش بي كس  و كارتر بود گرفت و برد خانه اش. صاحب خانه كه جواب شان كرد، اندك اسباب  خانه را زدند زير بغل و سه تايي رفتند سراغ موسيو (نرسي گرگيا) كه براي شان لقمه چربي آماده داشت.

 داستانِ غريبانه و خونين  پايتخت اينطوري آغاز شد. قصد سرقت گاوصندوق فروشگاه بزرگي را كردند به دلخوشي اينكه بار خودشان را مي بندند و تمام. تهش كارشان رسيد به جان دادن رضا روي تخت بيمارستان و خون دادن سيامك به چاقوي عباس و هق هق گريه دختربچه اي كه آن وقت ها حتي هنوز نمي دانست فرزان دلجو همان محمد دلجو ست كه يك سه گانه دارد كه نام قهرمان هر سه شان سيامك است و نقش همه سيامك ها را هم خودش ايفا كرده است.

نمي دانست همه اين سيامك ها (علف هاي هرز و بوي گندم و همين شب غريبان) عاشق هاي بي فاميل بي خانماني بوده اند كه توي پيشاني شان مهر ناكامي  خورده  است و جوان مرگي. سيامك كنار رضا روي پله هاي گوشه يك خيابان نشسته بودند كه رضا  گفت از اين وضع خسته شده. گفت بيا بشويم شكل همه آدم ها. گفت دلش مي خواهد زندگي كند. گفت با تو. گفت پيشِ تو... سيامك به رضا قول  داد كه اين آخري ست و بعدش ديگر خبري از هيچ دلهره اي نيست. مي شوند كس و كار هم و دوتايي هم و كار مي كنند و زندگي.

 هنوز هم گاهي به خودم مي گويم كاش شب غريبان همان جا تمام شده بود. روي همان پله ها. توي همان روزهاي كوتاهي كه فرصت كردند مرز خواب و بيداري را گم كنند. كاش ما رضا را نديده بوديم كه به وقتِ جان دادن به سيامك گفت نمي خواهم بميرم. چرا هنوز هم سكانس به سكانس و صدا به صداي فيلم انقدر زنده با من مانده؟ حسرتِ بلندِ ناكاميِ دو تا آدم كوتاه قد. شايد دليلش اين باشد كه هيچ كسي قد دختربچه ها خوب بلد نيست از دلِ همان تصاوير اغراق شده و گل درشت و ديالوگ هاي رقيق عاشقانه و فورانِ سانتي مانتاليزم، غربتِ دل دادگي آدم هاي بي ستاره را ثبت و ضبط كند.

آواز تهران / كامران قدكچيان - 1370

7 فیلم بد تاریخ سینمای ایران که دوست‌شان داریم

هومان فرزاد يگانه: شايد حالا ديگر نوشتن از فيلمي كه بدمنِ آن قاچاقچي فيلم هاي غيرمجاز در دهه ي شصت و هفتاد بود – يعني همان فيلم هايي كه الان از صدا و سيماي خودمان هم پخش مي شوند – مضحك و شوخي به نظر بيايد، اما اين ها همه بخش از خاطرات مبهم كودكي بچه هاي دهه ي شصت محسوب مي شوند.  براي من كه سينما را در همان دوران كودكي با همين فيلم هاي ويديويي مثلاً غير مجاز و ويديوي بتاماكس شناختم و بعدها با سينما رفتن هاي دوتايي با پدرم، بيشتر به آن جذب شدم، «آواز تهران» يكي از اولين فيلم هاي سينماي بعد از انقلاب بود كه در همان دنياي كودكي، عشق و رفاقت و تنهايي و بيچارگي قهرمان هايش را مي فهميدم و تلخي يونيكِ اواخر دهه ي شصت اش را با تمام وجود حس مي كردم. 

آن روزها هنوز آن قدر فيلم بين نشده بودم كه بفهمم شخصيت چنگيز وثوقي درفيلم، در واقع كاريكاتوري است از دُن كورلئونه ي مشهور و يا بيژن امكانيان و ابوالفضل پورعرب، شمايل هاي مهم سينمايي يكي از غريب ترين دوران هاي تاريخ معاصر ايران به شمار مي روند، اما دور و برم بودند جوان هاي فاميل كه مي ديدم چگونه جواني شان در آن دوران، همين جوري به فنا مي رفت؛ هوشنگ ها و كيان ها و بابك هايي كه با همان دو دو تا چهار تاي بچگي مي فهميدم كه چه سرنوشت غم انگيزي دارند و چقدر شبيه شخصيت هاي فيلم آقاي قدكچيان هستند و چقدر دلم براي شان مي سوخت.

غريبانه / احمد اميني - 1376

7 فیلم بد تاریخ سینمای ایران که دوست‌شان داریم

پويان عسگري: كليشه محض. دختر پولدار كه سوداي مهارجرت به ينگه دنيا را در سر مي پروراند و پسر لوطي فقير مسافرخانه نشين در شرف مرگ. اين داستان را قبلن هزار بار شنيده ايم و تماشا كرده ايم. داستان همراهي دو آدم بي تناسب نسبت به هم. داستان دختري كه براي خروج از قيد و بند خانواده و مملكتش به مردي همراه نياز دارد تا به شكل صوري او را شوهر خودش جا بزند و اينگونه كارت سبز برايش صادر شود.

و داستان پسر عشقباز و پاك باخته اي كه از جان گذشته و لبريز از احساسات به زبان نيامده در پي مرهم و مامني است تا دم آخري پاكيزه و وارسته كلكش كنده شود؛ از دل دوستت دارم هاي بي شمار. پس به سياق تمام عاشقانه هاي نامنتظر دختر خود را عاشق پسر مي يابد و به او دل مي بندد. و پسر تا جايي كه جان در بدن دارد و توان در مشت، حامي و پناه دختر مي شود. دو آدم بي  ربط ابتداي داستان در پايان آن چيزي را به هم مي دهند كه همه عمرشان، دنيا از آنها دريغ كرده بود.

در اين داستان سوپر كليشه اي و البته بي نهايت تاثيرگذار، به شكل غيرمنتظره اي همه چيز در اوج است. از جوان اولي كه ابتداي از تك و تا افتادنش بود و خش هاي روزگار كم كم بر چهره اش خط مي انداختند تا دختر زيباروي سرد مزاج كه در آزمون و خطاي بازيگري در سينماي ايران از همه دل مي برد و بي آنكه خود بداند تبديل به الگوي دختركان كم سن و سال مي شد. بهترين ابوالفضل پورعرب تمام دوران در كنار هديه تهراني نورسي كه تماشاگران را رام و خام خود مي كرد. به همراه موسيقي به ياد ماندني فريبرز لاچيني (هيچ كس به اندازه لاچيني ملودي عاشقانه و گوش نواز براي فيلم هاي ايراني نساخته است) و ترانه ي ماندگار و كلاسيك شده حميد غلامعلي با ترجيع بند "چه سخته بي تو رفتن، چه سخته بي تو موندن"و چند صحنه عاشقانه ماندگار در مقياس تاريخ سينماي ايران.

از اولين مواجهه دختر و پسر سر ماشين مچاله شده (استعاره اي از قلب شخصيت بزرگ؟) و صحنه ي ملاقات دوباره شان در رستوران كه بهرخ پيشنهاد گرين كارتي اش را به بزرگ مي دهد تا آن چند دقيقه جادويي اواخر فيلم كه از صحنه تماشاي چرخ و فلك بازي بچه ها آغاز مي شود و با مرگ بزرگ به پايان مي رسد. و اين ديالوگ شاهكار كه با فاصله بهترين ديالوگ عاشقانه اي است كه در يك فيلم ايراني به زبان آورده شده؛ بزرگ: بايد حدس مي زدم .. بهرخ: كه چي؟ .. بزرگ: كه عاشقم بشي. اين فيلمي است كه نام مرد عاشق يه لا قباي مريض احوالش "بزرگ" است و نام خودش چونان تمام زمزمه هاي در خفا مانده، به زبان درنيامده و در زندان دل پژمرده شده؛ "غريبانه".

چشمهايش / فرامرز قريبيان - 1378

7 فیلم بد تاریخ سینمای ایران که دوست‌شان داریم

احسان ميرحسيني: ديدن چشمهايش فرامرز قريبيان در 14،15 سالگي (اولين تجربه هاي تنهايي سينما رفتن)، عصر يك روز سرد زمستاني، تو يكي از سالن هاي فكسني دور ميدان انقلاب و مواجه شدن با اندوه منصور (قريبيان) كافي بود كه تجربه ي اين ديدار رو توي ذهن ماندني كنه.  زمان گذشت تا همين چند ماه پيش و تماشاي دوباره فيلم. تصور مي رفت كه مثل خيلي فيلم هاي ديگه در رجوع دوباره شامل تجديد نظري اساسي بشه، اما اين اتفاق نيوفتاد، علي رغم اين كه چشمهايش فيلم خوبي نيست.  فيلم سوم قريبيان، داستان رفاقت مردانه اي است به شدت تحت تاثير كيميايي كه البته مشكل اصلي فيلم هم دقيقا از همينجا ريشه مي گيرد.

 ديالوگ هاي مردانه و قلمبه سلمبه مسعود جعفري جوزاني به تقليد از الگويش، خيلي جاها مخصوصا مقابل شخصيت بد داستان، رحيم (محمود عزيزي)، بي ربط به نظر مي رسند و بيشتر ذوق زدگي ناشي از زيبايي ديالوگ ها به چشم مي خورد تا هر چيز ديگري. اما از داستان مشكلات دو رفيق با شخصيت منفي داستان كه بگذريم، چيزي كه همچنان فيلم رو سرپا نگه مي دارد، خود فرامرز قريبيان است،البته بيشتر قريبيان بازيگر، تا قريبيان كارگردان. غم و نوستالژي و حسرتي كه در چهره و حركاتش وجود دارد و مهم تر از همه عشق مگويي كه در دل به مرجان (سحر جعفري جوزاني)، دختر رفيق قديميش محمد (سياوش طهمورث) پيدا كرده و توان ابرازش را هم ندارد. از آن حس هايي كه ناخودآگاه و بدون هيچ گونه دخالت خودآگاهانه اي به حال و هواي فيلم رسوخ مي كند و اينجا بيشتر از طريق صحنه هاي روياي منصور با مرجان. فرامرز قريبيان در مقايسه با تجربيات كارگرداني اش، بازيگر به مراتب بهتري است. اما چشمهايش با وجود تمام مشكلات فيلمي است كه به قول معروف همچنان كار مي كند، حداقل در مقام لذتي آغشته به گناه.

آبي / حميد لبخنده - 1379

7 فیلم بد تاریخ سینمای ایران که دوست‌شان داریم

صوفيا نصرالهي: يك جور پارادوكس در خودش دارد. اينكه به عنوان يك عشق سينما، عشق همه چيزهاي خوب دنيا فيلمي برايت تبديل به يك تجربه لذت بخش شود كه مي داني خيلي خوب نيست. خيلي سينما نيست. «آبي» حميد لبخنده محصول سال 1379 براي من يكي از بهترين فيلم هايي است كه لذت گناه آلود مي دهد. فيلمي كه در اوج دوره فيلم هاي دختر و پسري ساخته شد ولي معتقدم يكي از بهترين هاي آن دوران است چون هنوز بعد از اين همه سال ديدن قصه دو قهرمانش مي تواند مجذوب كننده باشد.

تجربه شخصي ام نشان داده كه گيلتي پلژرها در سينما براي محبوب شدن و شخصي شدن دو عامل مهم دارند: يكي قصه و ديگري بازيگر. كاري ندارم كه دهه 80 بهرام رادان بهترين بازي خودش را در «سنتوري» داشت يا با «گاوخوني» شروع كرد به اينكه بازيگر متفاوتي باشد. بهرام رادان «آبي»(ارسطو) يكي از بهترين هاي كارنامه رادان است بخاطر يك جور معصوميت در نگاهش و بي تعارف اينكه چشم هايش در اين فيلم (شايد بخاطر تداعي اسم فيلم) بيشتر از هميشه آبي هستند. و هديه تهراني كه ستاره بزرگ سينماي ايران در آن سال ها بود، در «آبي» در نقش يك دختر به ظاهر سخت، اهل جنگيدن و كل كل كردن مخاطب فيلم را مسحور مي كند.

گيلتي پلژرهاي محبوب من معمولا داستان سرراستي دارند مثل «آبي» كه كمي شوخ طبعي هم قاطي اش مي كنند. داستان «آبي» كلا چند جمله است: دختر از لج پدرش از خانه بيرون مي زند. با ماشين يك پسر جوان تصادف مي كند و از روي كل كل درمي رود. پسر گيرش مي آورد و مي خواهد او هم انتقامش را بگيرد اما اين وسط مي زند و عاشق هم مي شوند. خدا مي داند چند تا از اين داستان هاي عامه پسند و پاورقي با اين سوژه ديده ام و خوانده ام. چيزي كه «آبي» را متفاوت مي كند فقط در اجرا اتفاق مي افتد در همان سكانسي كه مهتاب با پاترولش به پيكان ارسطو مي زند. ارسطو با بهت و چشم هاي آبي كه از تعجب بازتر شده از شيشه به عقب نگاه مي كند و مهتاب موذيانه و زير لب مي خندد. همه مغناطيس فيلم همين جاست. بهش مي گويند: شيمي دو بازيگر.

دنيا / منوچهر مصيري – 1381

7 فیلم بد تاریخ سینمای ایران که دوست‌شان داریم

مونا باغي: سالي كه فيلم دنيا ساخته شد هنوز داستان زن اغواگري كه براي بردن دل و دين مرد خشك مقدس مي آيد خيلي مرسوم نبود و محمدرضا شريفي نيا نيز در دام تكرار گرفتار نشده و دستش براي مخاطب آنقدرها رو نبود. پس تماشاي دنياي زيبارو كه به تازگي از خارج آمده و با آن زبان فارسي دست و پا شكسته ي شيرين، آقاي حاجي را تا آخر راه، تا همان زيرزمين خانه قديمي  مي كشاند جذاب بود. داستان داستانِ انتقام بود، انتقام دختري كه براي پس  گرفتن خانه پدري اش از مرد پرنفوذ شهر چاره اي جز استفاده از اسلحه زنانه پيدا نمي كند. آنچه در اين ميان بر جذابيت فيلم افزوده بود اما داستانِ فروريختن امپراطوري حاج عنايت بود.

همان حاجي  مكه نديده اي كه اسمش براي سفر مكه در نيامده بود و دلش هم نيامده بود خانم اش را تنها به زيارت خانه خدا بفرستد اما ناگهان تصميم مي گيرد يك ماه حاجيه خانم را بفرستد زيارت تا استخوان سبك كند و خودش با خيال راحت بشود همسايه بانويي كه طبق فال قهوه روي قله كوه ايستاده و مي خواهد آقاي حاجي را بالا بكشد. آقاي حاجي كه پيش تر ظاهرش را مطابق ميل مردم مرتب مي كرد؛ بعد از دل بستن به دنيا اين بار براي رضايت معشوق دكمه بالاي پيراهن خود را باز مي كند، خضاب مي بندد،ريشش را مي تراشد و مانند جوانِ بيست ساله مي رقصد و آواز مي خواند.

 اما افسوس كه امپراطوري در حال سقوط زياد دوام نمي آورد؛ حاجي كه آنقدر پسر كوچكش را از نگاه حرام ترسانده بود كه پسر هر شب خواب جهنم را مي ديده حالا بعد از روبرو شدنِ يار سي و پنج ساله با معشوق يك ماهه اش ديگر آن غرور سابق براي بالا گرفتن سر و نگاه كردن به چشمان هيچكدام از اعضاي خانواده را ندارد. آقاي حاجي خسته و تنها به زير زمين خانه قديمي پناه مي برد همان جا كه قرار است راز دنيا فاش شود. حاج عنايت در حالي كه هنوز چشم از زمين برنداشته با صدايي پر از حسرت، به دنيا مي گويد : واسه چي اومدي اين دل صاب مرده رو از زير يه من خاك و خل كشيدي بيرون.

هوو / علي رضا داوودنژاد - 1384

7 فیلم بد تاریخ سینمای ایران که دوست‌شان داریم

وحيد جلالي: جايي از فيلم است كه محمدرضا در حال نقشه كشيدن براي پول گرفتن از عطاست ولي خود عطا بي خيال آنچه در اطراف خود مي گذرد مشغول خوردن حبه قندهاي تو مُشت اش است. هوو را بايد اينگونه ديد تا لذت برد. سرخوش و رها مانند خود عطا. اصلاً جدي گرفتن اين فيلم و اسير قضاوت هاي سطح پاييني از اين دست كه مرد داستان حق دارد يا نه، نگاه فيلمساز به زن چگونه است و تقابل نگاه مدرن (زن اول عطا) و نگاه سنتي (زن دوم عطا)، خودش به شوخي مي ماند. تِم مرد دو زنه (در اينجا سه زنه) و بريدن از زندگي قاطي پول و مناسبات اش و رها كردن اين زندگي و رو آوردن به كُرسي و پيژامه و مُتكا و زني كه لباس محلي مي پوشد و غذاهاي خوشمزه خانگي درست مي كند، روي كاغذ به اندازه كافي باسمه است كه فيلم را بخواهيم بابت اين چيزها بكوبيم.

ولي همان طور كه خود فيلمساز اين مفاهيم را جدي نگرفته و شكل روايت وِلِنگار فيلم هم تاكيد بر اين دارد، بايد از زاويه ديگري با هوو روبه رو شد. هوو اساساً فيلم رضا عطاران است. آدم سرخوش و يَله و الكي خوشي (؟) كه حتي وقتي زن اولش از ماجراي دوباره زن گرفتن اش باخبر شده و كار به دعوا رسيده دست از مسخره بازي هاي بامزه اش برنمي دارد. سواي عطاران، فيلم يك باند صوتي شنيدني و شمال خوش آب و رنگ و خوشگلي دارد كه ديدنش سرحالتان مي آورد.  فقط اي كاش نيم ساعت اول فيلم انقدر بلاتكليف نبود. كاش داودنژاد با تِم عشق گذشته عطا كه سر و كله اش پيدا شده بيشتر وَر مي رفت. كاش زن سوم كه عطا ظاهراً در انتها در كنار او آرام گرفته، انقدر بيرون از فيلم نبود.

اخبار فرهنگی - 7فاز

جدید ترین مطالب سایت