فروش ویژه اسلایسر هندوانه

هم اکنون این محصول با 65 درصد تخفیف عرضه شده است

فقط 10000 تومان 

خرید اینترنتی

»

دستپاچگی اعراب منطقه در برابر توافق هسته‌ای

برخي كشورهاي ١+٥ بدشان نمي آيد با مطرح كردن مساله هسته اي ايران و دامن زدن به ايران هراسي، سلاح ها و تجهيزات نظامي شان را به منطقه سرريز و بازار خوبي را براي خود دست و پا كنند

دستپاچگی اعراب منطقه در برابر توافق هسته‌ای

برخي كشورهاي ١+٥ بدشان نمي آيد با مطرح كردن مساله هسته اي ايران و دامن زدن به ايران هراسي، سلاح ها و تجهيزات نظامي شان را به منطقه سرريز و بازار خوبي را براي خود دست و پا كنند

«سلاح بدهيد تا از توافق با ايران حمايت كنيم» اين درخواست جديدي است كه برخي كشورهاي عربي در ازاي حمايت از توافق احتمالي هسته اي ايران و ١+٥ از امريكا درخواست كرده اند، درخواستي كه بيش از هر چيز ديگري براي تحت فشار قرار دادن امريكاست و به باج خواهي شبيه است. اين مطالبه هاي نظامي در ازاي موافقت با توافقي سياسي – فني در حالي مطرح مي شود كه مذاكرات هسته اي كشورمان با ١+٥ هنوز به سرانجام نرسيده اما روزشمار پايان مذاكرات هسته اي به شمارش افتاده و آخرين دانه هاي اين ساعت شني در حال پايان است.

حميدرضا آصفي، سخنگوي وزارت امور خارجه در دولت اصلاحات در گفت وگو با «اعتماد» معتقد است كه كشورهاي عربي در شرايط كنوني بيش از هرزمان در خصوص پرونده هسته اي دستپاچه شده اند و درخواست هاي شان نيز در همين راستاست. سفير اسبق كشورمان در امارات، آلمان شرقي و فرانسه با اشاره به بحران اقتصادي غرب تاكيد دارد رابطه و خواست كشورهاي عربي از كشورهاي غربي رابطه اي دو سويه است يعني كشورهاي عربي در رقابت با رژيم صهيونيستي به جنون خريد سلاح و ادامه سياست هاي لجوجانه با ايران پرداخته اند و برخي كشورهاي ١+٥ نيز با تبليغاتي كردن مسائل، براي خود و صنايع نظامي شان مشتري پيدا مي كنند. وي در اين گفت وگو از لزوم فعال شدن ديپلماسي منطقه اي در راستاي ديپلماسي هسته اي سخن  گفت و اعتقاد دارد كه بايد به تشديد گفت وگو و رايزني با كشورهاي عربي پرداخت و آنها رامتوجه اين كرد كه ايران لنگرگاه ثبات و امنيت در منطقه است. مشروح گفت وگوي «اعتماد»  با حميدرضا آصفي در ادامه مي آيد.

 برخي كشورهاي عربي حاشيه خليج فارس از امريكا درخواست كرده اند تا با فروش سلاح و دادن تضمين هاي امنيتي از توافق هسته اي با ايران حمايت كنند. به نظر شما چرا كشورهاي عربي چنين درخواستي را دارند؟

بايد در ابتداي سخنانم به مساله اي اشاره كنم و آن، اين است كه برخي كشورهاي عربي مخالف دستيابي به توافق هسته اي بودند و به اشكال مختلف در روند مذاكرات كارشكني و با آن مخالفت مي كردند. در اين مساله هيچ ترديدي نيست اما مستقل از گزارشي كه روزنامه وال استريت ژورنال داده است، تكاپوي كشورهاي عربي در رابطه با كشورهاي ١+٥ و مشخصا فرانسه و روسيه مشخص مي سازد كه اين كشور ها دستپاچه شده اند.

اين در حالي است كه خطر اصلي براي آنها نه ايران بلكه رژيم صهيونيستي است و تهديد دايمي اين رژيم عليه كشورهاي اسلامي و عربي كه تجاوز به غزه و لبنان نمونه اي از آن است، همواره بر سر آنها تهديد مي كند. اين سياست هاي تجاوزگرايانه اسراييل است كه موجب تهديد و ايجاد بي ثباتي در منطقه شده و كشورهاي عربي اشتباه مي كنند كه مي پندارند تهديد از جاي ديگري است. جمهوري اسلامي ايران از ابتدا تا به امروز همواره اعلام كرده است كه توان و امكاناتش درخدمت به جهان اسلام و كشورهاي منطقه و همسايگانش است.

 رفتار كشورهاي غربي در برابر اين خواسته ها چيست؟

من فكر مي كنم كه برخي كشورهاي ١+٥ بدشان نمي آيد با مطرح كردن مساله هسته اي ايران و دامن زدن به ايران هراسي، سلاح ها و تجهيزات نظامي شان را به منطقه سرريز و بازار خوبي را براي خود دست و پا كنند و نمونه آن را هم در سفر اخير رييس جمهور فرانسه مي بينيد، در سفري كه به كشورهاي منطقه داشته، با آنها قراردادهاي گران قيمت و سنگيني انعقاد كرده است. به عبارت ديگر، مي خواهم بيان كنم كه اين رابطه دو سويه است يعني كشورهاي عربي در رقابت با رژيم صهيونيستي به جنون خريد سلاح و ادامه سياست هاي لجوجانه با ايران پرداخته اند و برخي كشورهاي ١+٥ نيز با تبليغاتي كردن مسائل، براي خود و صنايع نظامي شان، مشتري پيدا مي كنند.

البته همان طور كه گفتم كساني اين گونه مي انديشند، اشتباه مي كنند و اگر هم امريكا فكر مي كند كه با اين نوع اقدامات مي تواند شكاف ايجاد كرده و از ايران امتيازگيري كند، راه اشتباهي را پيموده است. در سفري كه اولاند داشته و در روزهاي آتي جان كري به منطقه دارد و همچنين ديداري كه اوباما با سران كشورهاي عضو سازمان همكاري حاشيه خليج فارس در كمپ ديويد دارد، شما چيزي جز سياست هاي دوگانه و متضاد براي بهره برداري نظامي و اقتصادي و ايجاد شكاف در منطقه نخواهيد ديد.

 فكر مي كنيد چقدر لازم است تا ايران با انجام گفت وگوهاي منطقه اي اگر نگراني اي در ميان كشورهاي منطقه در عرصه هسته اي است، اين دغدغه را از بين ببرد؟

اينكه لازم است ما با كشورهاي منطقه و فرامنطقه گفت وگو كنيم، شكي نيست و حتي لازم است با كشورهاي خليج فارس گفت وگو را تشديد كرد و با يافتن منافع مشترك، سرمايه گذاري ها را افزايش داد. متاسفانه هم اينك ميان ايران و كشورهاي خليج فارس فاصله ايجاد شده است و ضرورت تشديد گفت وگو ها احساس مي شود هرچند كه مقوله عربستان جدا است. عربستان اشتباهات بزرگي انجام داده و بدعت هاي تازه و بدي را گذاشته است كه در آخر، دودش به چشمان خود خواهد رفت.

اين كشور، اقدامي كم سابقه در ميان كشورهاي عربي انجام داده است و آن اينكه به يك كشور همسايه، مسلمان و فقير به بهانه هاي واهي و از طرق گوناگون حمله كرده است و در اين مساله، از رژيم صهيونيستي جلو زده و روي اسراييل را سفيد كرده است. متاسفانه اين كشور شكاف در ميان كشورهاي اسلامي ايجاد كرده و بايد رفتار خود را اصلاح كند  وگرنه تاوان سنگيني را خواهد پرداخت. با اين وجود، بايد به تشديد گفت وگو و رايزني با كشورهاي عربي پرداخت و آنها را متوجه اين كرد كه ايران لنگرگاه ثبات و امنيت در منطقه است.

 سياست ايران نسبت به كشورهاي عربي حاشيه خليج فارس چگونه بوده است؟

سياست كلان ايران نزديكي با همه كشور ها و تعامل سازنده با دنيا و به ويژه كشورهاي همسايه و ايجاد روابط حسنه است.

  پس چرا اين همه فاصله ميان ايران و كشورهاي حاشيه خليج فارس ديده مي شود؟

شايد در چند مدت اخير و به دليل سرعت تحولات منطقه اي و تمركز روي مساله هسته اي، موجب آن شده است ولي در مجموع سياست هاي ايران در عرصه منطقه اي قابل قبول است اما بايد افزايش يابد. هر چند كه داشتن روابط دوجانبه بايد مورد خواست طرف مقابل نيز باشد.

    نشانه اي براي اين خواست در طرف مقابل وجود دارد؟

بالاخره امنيت ما با آنها و امنيت آنها با ايران پيوند خورده است. مسائلي نظير مواد مخدر، نفت، مسائل تجاري و تردد اتباع همديگر عوامل متعددي هستند كه موجب چسبندگي ايران با آنها است و بايد از ظرفيت ها استفاده شود. مثلا يكي از اين ظرفيت ها، سازمان كنفرانس اسلامي است كه به حالت كما رفته است و بايد با دادن تنفس مصنوعي آن را به حالت طبيعي برگردانند و از ظرفيت هاي آن استفاده كرد. متاسفانه اين سازمان در مورد مسائل مهم جهان اسلام ساكت  و فقط نظاره گر است.

  در صحبت هاي تان به عربستان اشاره كرديد. در روزهاي اخير شاهد تحولات متعددي هستيم. اين تغييرات در نوع روابط تهران و رياض چه تاثيراتي مي تواند داشته باشد؟

تحولاتي كه در عربستان اتفاق افتاده بعضي از آن به عنوان شبه كودتا و بعضي ها آن را به زلزله سياسي تشبيه مي كنند و ابعاد مختلفي در آن دخيل بوده اند. اين تحولات در نوع خودش در يك كشور محافظه كار سنتي برون گرا، بسيار عجيب و كم سابقه بوده البته وقتي ملك عبدالله فوت كرد، پيش بيني مي شد كه عربستان دچار اختلافات داخلي شود. در زمان ملك عبدالله و در پايان اواخر دوره ملك فهد به دليل آن خصلت هايي كه داشت، توانسته بود به عنوان پدر خانواده گرايشات مختلف را دور خودش جمع كند و يك محوريت داشته باشد. ملك عبدالله با توجه به اينكه از بقيه خاندان سعودي مستقل تر بود و چشم و گوش بسته دنبال امريكا نبود، براي خود در عربستان يك وزنه اي محسوب مي شد. اما بعد از فوت ملك عبدالله شاهد هستيم كه اختلافات قديمي بين سديري ها و غيرسديري ها مجددا بروز كرده است. همچنين طيفي كه بر سركار آمده است، گرايش و نزديكي اش به امريكا بيشتر است و امريكا با اين چيدمان درصدد جذب بيشتر سعودي به خودش بود.

  پس نبايد دل به بهبود روابط دو كشور بست.

فاصله ها بيشتر شده است و كمتر شدن فاصله به آنها بستگي دارد. اگر سعودي ها واقع بين نباشند و جبران گذشته نكنند، مي تواند رابطه بد تر هم بشود. به نظر من سعودي ها بايد كمي عقل و درايت به خرج بدهند وگرنه با اين روش و ادامه دادن آن، نه تنها با ايران بلكه با بسياري از كشور ها در منطقه و جهان اسلام و كشورهاي عربي دچار مشكل مي شوند.

  اخبار سیاست خارجی  -  اعتماد

جدید ترین مطالب سایت