فروش ویژه اسلایسر هندوانه

هم اکنون این محصول با 65 درصد تخفیف عرضه شده است

فقط 10000 تومان 

خرید اینترنتی

»

سیاست روی نقطه پنالتی

 امروز ساعت ٩:٣٠ صبح حسن روحانی در ورزشگاه تختی تبریز با مردم این شهر سخن خواهد گفت. درست چند روز پس از حوادث عجیب وغریب ورزشگاه یادگار امام همین شهر و مسابقه فوتبال پرحاشیه تراکتور و نفت تهران. ب

سیاست روی نقطه پنالتی

 امروز ساعت ٩:٣٠ صبح حسن روحانی در ورزشگاه تختی تبریز با مردم این شهر سخن خواهد گفت. درست چند روز پس از حوادث عجیب وغریب ورزشگاه یادگار امام همین شهر و مسابقه فوتبال پرحاشیه تراکتور و نفت تهران. باز هم فوتبال و سیاست؛ ترکیبی عجیب اما هیجان انگیز. فوتبال و سیاست مداران هم ترکیبی پر از حادثه خواهند داشت.

شاید در گذشته تصور نمی شد این مستطیل سبز، ارتباطی با سیاست داشته باشد یا دست کم بتواند نسبت مستقیمی با سیاست مداران پیدا کند، اما امروز این دو در بسیاری از نقاط جهان با هم درآمیخته اند. به همین دلیل است که مسابقه دو تیم ایران و آمریکا به عنوان بازی قرن مطرح می شود. درحالی که   همان قرن مسابقات فوتبالی به خود دیده بود که از نظر اهمیت و حساسیت و زیبایی های فوتبالی، با بازی قرن قابل مقایسه نبود. چرا؟ چون فوتبال با سیاست نسبت مستقیم دارد. باشگاه های فوتبالی در کشورهای مختلف دنیا هستند که هزینه و درآمد سالانه آنها از بودجه سالانه بسیاری کشور ها بیشتر است. مدیران آن باشگاه ها به تجارت مشغولند و دانشگاه تأسیس می کنند.

فوتبال از آنچه در ظاهر می بینیم به زندگی ما نزدیک تر است. فوتبال صرفا یک ورزش محبوب نیست، مقوله ای است که در زندگی و دنیای امروزی تأثیرات مستقیمی بر وجوه مختلف زندگی و جوامع دارد. در مستطیل سبز فوتبال، هم اندیشه مطرح است و هم عمل گرایی و صدالبته دست های پشت پرده. کوچک ترین اشتباهی می تواند حیات حرفه ای یک بازیکن، مربی، باشگاه یا مدیر آن را با مخاطره روبه رو کند؛ چقدر شبیه سیاست! کارل اشمیت، نظریه پرداز سیاسی و استاد حقوق آلمانی، در تعریف سیاست می گوید: «سیاست چیزی نیست مگر تصمیم گیری فرد حاکم در وضعیت استثنایی؛ یا به عبارت دیگر، کنش ترسیم یک مرز در فضای استثنایی برخاسته از تعلیق هرگونه قانون به قصد مشخص ساختن قلمرو حاکمیت و ایجاد تمایز میان درون و برون، خودی و غیرخودی و نهایتا دوست و دشمن».

چقدر شبیه فوتبال! وقتی نسبت میان فوتبال و سیاست را بررسی می کنیم، به یک موضوع کلیدی می رسیم. محبوبیتی عمومی که از طریق فوتبال به دست می آید و به خط و جناح فکری یا سیاسی ربطی ندارد. اما فوتبال همیشه محبوبیت نمی آورد،  گاه می تواند فرد یا گروهی را از عرش به فرش برساند.

معمولا سیاست مداران برای استفاده از جنبه های شهرت و محبوبیت که در فوتبال نهفته است پای بر این عرصه می گذارند، بر سر این سفره پررزق و روزی می نشینند تا در بزنگاه، یک توپ مرده را به گل تبدیل کنند که برخی موفق هم بوده اند، اما فوتبال است و هزار اتفاق پیش بینی نشده. حتی اگر لیونل مسی و کریس رونالدو هم باشید ممکن است نه تنها ضربه  شما به گل تبدیل نشود بلکه حتی با هدردادن یک پنالتی، قهرمانی را با ناکامی تعویض کنید. حکایت سیاسیون و فوتبال هم از این قاعده مستثنی نیست. زمانی که سیاست مداران، توپ سیاست را به زمین فوتبال شوت می کنند، ممکن است یا در آفساید قرار بگیرند یا در اثر تغییر مسیر توپ در زمین چمن بعضا ناهموار، توپ فوتبال هم به زمین سیاست بازگردد. آن وقت است که باید تاوان و هزینه های فوتبال را در سیاست بپردازند.

فوتبال بی پول و بی سیاست! 

وقتی پای صحبت بازیکنان فوتبالی که در دهه ٧٠ و پیش از آن در مستطیل سبز جولان می دادند می نشینید، از نبود پول در عرصه فوتبال سخن می رانند. از طرفی آن زمان تا این حد رسانه های ورزشی به ویژه در زمینه فوتبال وجود نداشت. شبکه های اجتماعی هم در کار نبودند تا بتوانند از طریق فوتبال موج سازی کنند و جریان های اجتماعی به راه بیندازند. شاید به همین دلایل است که در آن مقطع کمتر اثری از سیاسیون در این ورزش دیده می شد. نه خودروسازان چندان به تیم داری علاقه نشان می دادند و نه مدیران سیاسی و نمایندگان مجلس، عضو هیأت مدیره و مدیر عامل باشگاه ها بودند.

سیاست مداران راهی فوتبال شدند

مصطفی آجورلو شاید از اولین چهره های سیاسی- نظامی بود که پا به عرصه فوتبال گذاشت. آجرلو   همان کسی است که در زمان مدیریتش در استیل آذین بر سر ماجرای روزه خواری، علی کریمی را اخراج کرد و در ادامه حسین هدایتی او را از استیل آذین حذف کرد.

ناصر شفق یکی دیگر از چهره های نظامی بود که پا به عرصه فوتبال گذاشت. شفق با عضویت در هیأت رئیسه فدراسیون فوتبال حضور کم رنگش در فوتبال را پررنگ کرد و بعد ها به مدیرعاملی باشگاه ابومسلم و حتی تراکتورسازی رسید.

امیدوار رضایی یکی دیگر از سیاسیون واردشده به فوتبال بود. او به واسطه برادرش و البته عضویتش در مجلس اصولگرا به فوتبال آمد و در ادامه به دلیل رابطه خوبش با احمدی نژاد در این بخش ماندگار شد. او باوجود اینکه فکر می کرد بتواند به واسطه شهرتی که از عضویت در استقلال کسب می کند، راه ساده ای برای حفظ صندلی اش در مجلس داشته باشد، به مجلس نهم راه نیافت.

محمد رویانیان در دولت احمدی نژاد و در شهریورماه سال ۹۰ به هیأت مدیره پرسپولیس اضافه و مدیرعامل شد. رویانیان با شعارهای بسیاری به فوتبال آمد و بعد ها به دلایلی که هیچ گاه روشن نشد، سر از اوین درآورد. حتی شایعه ای بر سر زبان ها افتاد که رویانیان را به فوتبال آورده اند تا بعد ها کاندیدای انتخابات مجلس و حتی ریاست جمهوری شود.  حمیدرضا سیاسی مسیر عجیبی برای ورود به فوتبال طی کرد؛ او بعد از تلاش های زیاد با یک استراتژی اشتباه وارد هیأت مدیره پرسپولیس شد. سیاسی خیلی زود به عنوان رئیس هیأت مدیره و بعد مدیرعامل، امور این باشگاه را به دست گرفت. او هم به خاطر مسائل مالی به زندان اوین منتقل شد و البته مدتی است اوقات را بیرون از اوین می گذراند.

صفایی فراهانی، اکبر غمخوار، کریم ملاحی، احمد رسولی نژاد و احمد شهریاری دیگر چهره های سیاسی و بعضا نظامی بودند که به فوتبال آمدند و تقریبا غیر از صفایی فراهانی نام چندانی از آنها در رسانه ها نیست. صفایی فراهانی از معدود سیاسیونی بود که به فوتبال آمد و از آن بهره برداری سیاسی نکرد. او از انگشت شمار افراد سیاسی موفق در زمین فوتبال بود.

رئیس دولت پنالتی زن! 

شاید اوج حضور سیاسیون در فوتبال را محمود احمدی نژاد رقم زد. پیش از او رئیس جمهوری اصلاحات در پایان عمر ریاست جمهوری خود برای دیدار مهم ایران و بحرین به ورزشگاه  صد هزار نفری آزادی رفته بود، اما روشن بود که قصد بهره برداری سیاسی از ورزش را ندارد. دوران ریاستش به پایان رسیده بود و شاید تنها و تنها می خواست با خاطره ای خوش ساختمان پاستور را ترک کند. حکایت محمود احمدی نژاد اما متفاوت بود.

۹ فروردین ۱۳۸۸ محمود احمدی نژاد به ورزشگاه آزادی رفت تا به همراه صدهزار نفر دیگر به تماشای دیدار ایران و عربستان بنشیند. اما تیم ملی فوتبال ایران در حضور محمود احمدی نژاد و علی آبادی، رئیس وقت سازمان تربیت بدنی و با سرمربیگری علی دایی یک شکست فاجعه انگیز و غمناک را در ورزشگاه آزادی متحمل شد. پیش از آن نیز حضور احمدی نژاد و علی آبادی در فینال جام جهانی کشتی آزاد که در تهران با شکست ایران مقابل جمهوری آذربایجان همراه بود، انتقادهای بسیاری را برانگیخته بود.

فردای دیدار ایران و عربستان، علی دایی از سرمربیگری تیم ملی برکنار شد. علی دایی بعد از اخراج از تیم ملی سکوت کرد، ولی بعد از چند سال در مصاحبه ای علت اخراج خود را این گونه بیان کرد: «من را آقای احمدی نژاد سرمربی تیم ملی نکرد، او فقط در اخراج من از تیم ملی نقش داشت. من با دستور مستقیم علی آبادی به کفاشیان، سرمربی تیم ملی شدم، اما بعد از بازی با عربستان با دستور مستقیم احمدی نژاد اخراج شدم. دلیل اخراج من هم این بود که آنها به من پیشنهاد دادند تا در ستاد انتخاباتی احمدی نژاد حضور پیدا کنم، اما من قبول نکردم و مرا اخراج کردند».

اما حتی این هم تنها و پایان فوتبال بازی های رئیس دولت های نهم و دهم نبود. حدود دو هفته قبل از انتخابات ریاست جمهوری سال ۸۸، محمود احمدی نژاد در نامه ای به رئیس وقت سازمان تربیت بدنی دستور واگذاری سریع سهام پرسپولیس و استقلال به مردم را صادر کرد و محمد علی آبادی هم بدون فوت وقت، به رئیس خود قول داد نهایتا تا سه ماه بعد این امر محقق شود. اما در کمال ناباوری چند ماه بعد، سازمان ورزش حکم دو ساله اعضای جدید هیأت مدیره دو باشگاه را صادر کرد! اکنون و با گذشت حدود ۶ سال از آن روز هنوز هم این دو باشگاه در اختیار دولت است. شرایط انتخابات ۸۸ به گونه ای بود که احمدی نژاد از هیچ وسیله ای برای رأی آوری چشم پوشی نمی کرد.

پیش از اینها و در سال ۱۳۸۴ رئیس دولت نهم به تمرین تیم ملی رفت، گرمکن پوشید و به زدن ضربه پنالتی پرداخت. احمدی نژاد چهار ضربه پنالتی به ابراهیم میرزاپور، دروازه بان وقت تیم ملی، زد که سه تای آن تبدیل به گل شد! و یکی از آنها را میرزاپور دفع کرد. وی همچنین یک پنالتی به فخرالدین بگوویچ، مربی دروازه بانان تیم ملی ایران، زد که آن نیز تبدیل به گل شد! بار دیگر و در دوران مربیگری کی روش، به محل تمرین تیم ملی رفت و شایعه ای پس از آن در شهر پیچید که رئیس دولت قصد داشت با علی کریمی، مرد همیشه سرکش فوتبال ایران، عکس یادگاری بگیرد، اما کریمی از این کار امتناع کرد.

جذابیت فوتبال به حدی برای احمدی نژاد قابل توجه بود که وقتی مورالس رئیس جمهور فوتبال دوست بولیوی به تهران آمد، وی را به دانشکده افسری برد تا به همراه تعدادی از چهره های فوتبالی معروف فوتسال بازی کنند؛ دیداری که در آن، امثال کریم باقری و فرهاد مجیدی هم حاضر شدند و راه دادن آنان به محمود و رفیق مورالس برای هنرنمایی در زمین فوتبال، با انتقادات شدیدی مواجه شد.

روحانی در تب داغ آن ۸دقیقه تبریز

جام جهانی فوتبال بود و ایران باید مقابل نیجریه صف آرایی می کرد. همزمان، عکسی از حسن روحانی در شبکه های اجتماعی منتشر شد که رئیس جمهور را در منزل خود با لباس ورزشی در حال تماشای آن مسابقه حساس، نشان می داد. روحانی هم مانند رئیس دولت سابق، توپ سیاست را به زمین ورزش شوت کرده بود. آن عکس بازتاب های نسبتا مثبتی هم داشت و نتایج و نحوه بازی تیم ایران در جام جهانی هم تقریبا مردم را راضی کرده بود. در فوتبال بردوباخت در کنار هم قرار دارد و نمی توان تنها و تنها شریک پیروزی بود. حسن روحانی امروز وارد شهر تبریز می شود؛ درست چند روز پس از حوادث باورنکردنی ورزشگاه یادگارامام و دیدار دو تیم تراکتورسازی و نفت؛ دروغی که در ورزشگاه تبریز گفته شد تا شاید عجیب ترین اتفاق فوتبالی در سطح دنیا، در مقصد امروز رئیس جمهور رقم بخورد. به تراکتورسازان گفتند قهرمان شده اید. جشن گرفتند و پایکوبی کردند و بعد شنیدند اشتباه شده، سپاهان قهرمان است.

ظاهرا شبکه های رادیویی و موبایلی و... هم قطع شده بود. باشگاه تراکتورسازی هم خود حکایت جالبی دارد. مدیرعامل این باشگاه در سال های گذشته، همواره فردی نظامی بوده است. خود باشگاه هم نظامی است. سربازفوتبالیست ها برای گذران دوران سربازی خود به این تیم می روند. از ناصر شفق تا سردار محمدحسین جعفری که سال ها مدیریت این باشگاه پرطرفدار و جریان ساز در مناطق آذری نشین را برعهده داشته اند نظامی بودند.  حسن روحانی که در جام جهانی، توپ  سیاست را با یک بغل پای نرم به زمین فوتبال فرستاد، اکنون با مخاطراتی جدی روبه روست.

او مثل احمدی نژاد پابه توپ و شوت زن نیست اما همین بغل پای نرم هم می تواند کات برداشته و به زمین سیاست –آن هم در سطح کلان - کمانه کند. یک تصمیم گیری اشتباه در عرصه فوتبال توسط فرد یا افرادی که شاید ارتباطی هم به دولت نداشته باشند دولت روحانی را با چالشی جدی مواجه کرده است. رئیس جمهوری مجبور شد به وزیر ورزش خود که ماه هاست زیر موج انتقادها قرار دارد، دستور پیگیری و برخورد با متخلفان را صادر کند. اما شاید این برای مردم تبریز کافی نباشد. روحانی امروز در تبریز پشت ضربه پنالتی ای قرار گرفته که سال گذشته با پوشیدن گرمکن و تصویرنگاری از خود، آن را تبدیل به گل کرد اما امروز   همان توپ در جایی قرار گرفته که روحانی انتظارش را نداشت. اصولا جذابیت فوتبال و سیاست به همین غیرقابل پیش بینی بودن آن است. 

 اخبار  سیاسی -  شرق

جدید ترین مطالب سایت