فروش ویژه اسلایسر هندوانه

هم اکنون این محصول با 65 درصد تخفیف عرضه شده است

فقط 10000 تومان 

خرید اینترنتی

»

عبدی وعبور از اصلاحات؟

عباس عبدی؛ عباس عبدی و باز هم عباس عبدی. همان دانشجویی که نامش برای نخستین بار در ماجرای تسخیر سفارت آمریکا به گوش ها رسید، اما عباس عبدی امروز دیگر آن عباس عبدی سال 58 نیست.

عبدی وعبور از اصلاحات؟

عباس عبدی؛ عباس عبدی و باز هم عباس عبدی. همان دانشجویی که نامش برای نخستین بار در ماجرای تسخیر سفارت آمریکا به گوش ها رسید، اما عباس عبدی امروز دیگر آن عباس عبدی سال 58 نیست.

او امروز چند جامه دارد که بنا به شرایط یکی از آنها را بر تن می کند؛ تئوریسین ، پژوهشگر اجتماعی، تحلیلگر مسائل سیاسی، تحلیلگر مسائل اقتصادی و .... عبدی محبوب بود؛ استاد دانشگاهی که دانشجویان برای نشستن در کلاس درس او حاضر بودند هر اقدامی انجام دهند. بسیاری موارد از او به عنوان مشاوری امین و آگاه به امور دعوت می شد تا در جلسات سیاسی حضور پیدا کند که او هم برای این حضور مانعی احساس نمی کرد. عبدی محبوب بود و سوت و کف های زیادی برای او زده شد اما عبدی ، عبدی نماند. عبدی که به تدریج به 60 سالگی نزدیک می شود می خواهد همان مردی باشد که شاید سال ها در اندیشه تبدیل به آن بود اما فرصت آن را نیافت؛ منتقدی که نوک پیکانش تنها به یک سمت نشانه می رود و آن هم به سمت اصلاح طلبان!

 

  تفسیری از تسخیر سفارت آمریکا

عبدی متحول شده است چنانکه در مورد سفارت آمریکا هم تحلیلی دوگانه ارائه می دهد. او روزی به فارس گفته است که «به نظرم می آید که اگر شرایط به همان زمان برگردد نیازی نیست که ما و دیگران باشیم، شما هم در همان شرایط قرار بگیرید و رفتاری که با شما بشود، شما هم همین اقدام را انجام می دهید.»  اما در چنین شرایطی رویکرد خود را چنان تغییر می دهد که خبرنگار نیویورک تایمز در آبان 91 می نویسد: «عبدی در سی وسومین سالگرد تسخیر سفارت آمریکا و درحالی که مردم ضمن تظاهرات مقابل سفارت، این روز را جشن گرفتند، ملاقات کرده است.

عباس عبدی 55 ساله به جای پیوستن به جمعیت حاضر در تظاهرات، در کتابخانه اش در زیرزمین آپارتمانی شیک که دو سال پیش آن را ساخت، خواهد بود». برداشت این رسانه خارجی تغییر دیدگاه عبدی نسبت به اقدامی بود که در سال 58 انجام شد و او یکی از متولیان آن بود. عبدی بر مذاکره با آمریکا هم اصرار دارد .

همین نشریه پس از دیدار با عبدی نوشت: «نیویورک تایمز که چند هفته پیش شایعه مذاکرات پنهان میان ایران و آمریکا را در قالب عملیات روانی موردنیاز دولت اوباما منتشر کرد، از قول عبدی نوشت: بهترین راه حل، مذاکرات پنهانی است و این دقیقا همان چیزی است که دارد اتفاق می افتد(؟!)» این علامت تعجب در متن نیویورک تایمز هم احتمالا بوده است چون آنها از زبان کسی رویکرد مسالمت آمیز با آمریکا را می شنیدند که چندین سال پیش دست کارمندان همان کشور را بسته بود.

نیویورک تایمز همچنین می نویسد: «او می گوید مشخص است که ایالات متحده و ایران همانطور که نیویورک تایمز ماه گذشته نوشت، در حال سبک و سنگین کردن اوضاع برای مذاکره هستند»! طرف ملاقات با روزن دیپلمات جاسوس آمریکایی در پاریس، در حالی که بی هیچ سندی مدعی بودند مذاکرات در جریان است، اذعان کرد: «رهبران ما پیش بینی می کنند مصالحه با آمریکا فایده ای ندارد». او در نشستی که با روزن داشت هم شنونده اظهارات تلخ او بود اما خود روایت دیگر داشت.

تاریخ ایرانی نوشت؛ عبدی گفت: «آنچه را که باید در اینجا بگویم این است که با توجه به احساسات آن موقع مردم ایران علیه شاه و شناختی که از رابطه شاه و آمریکا داشتند، تصرف سفارت آمریکا، مسالمت آمیزترین و کم هزینه ترین اقدامی بود که علیه ایالات متحده در ایران انجام شد و اگر آن واقعه رخ نمی داد، دیر یا زود گروه های دیگری به صورت مسلحانه به آنجا حمله می کردند و کمترین نتیجه اش قتل تعداد زیادی آمریکایی بود.»

اما روزن در این نشست گفت: «فارغ از آنچه در رسانه ها مطرح می شود و آنچه طی این دو دهه درباره گروگان گیرها مطرح شده من، او (عبدی) را تنها به عنوان فردی می شناسم که به صدمه دیدن زندگی شخصی عده ای بی گناه کمک کرده است. نکته ای که باید به آن اشاره کنم این است که ما برای بخشیدن و فراموش کردن چیزی اینجا نیستیم. من شخصاً برای این به اینجا آمدم که برگ گروگان گیری 444 روزه را در تاریخ ورق بزنیم و برگی تازه را در روابط ایران و آمریکا بنویسیم». یعنی گروگان آمریکایی از موضع خود کوتاه نیامد و عبدی با به حاشیه بردن بحث، اختلافات ایران و آمریکا را بازگویی نکرد.

  چرخ و فلکی که عبدی در آن نشست

او زمانی عضو موسس معروفترین حزب اصلاح طلب بود و در پذیرش آرمان های اصلاح طلبانه گامی به عقب بر نمی  داشت، زمانی حاضر نبود نقدی بر اصلاح طلبان وارد شود و در مواجهه با نقادی رقیب سکوت را جایز نمی دانست. او درحالی در چرخ و فلک تغییر نشست که روزی دست به قلم برد و عبدا... نوری را به این سبب مورد نقد قرار داد. در سال 87 بود که برخی از کاندیداتوری نوری در انتخابات سخن گفتند و اما عبدی نوشت؛ «آقای نوری کمابیش موضع خود را از خلال روزنامه خرداد و اظهاراتش در دادگاه و رفتارش در زندان و پس از آن با نظام حقیقی موجود روشن کرده است.

گرچه ممکن است درباره نظام حقوقی هم نظراتی داشته باشد، اما اجمالاً تصور می کنم که در صورت قبول هرگونه مسئولیتی متعهد و مقید به اجرای مسئولیت خود در قالب نظام حقوقی است و چون متعهد به نظام حقوقی است، طبعاً نمی تواند از خلال نظام حقیقی و با دور زدن نظام حقوقی اهداف خود را و به طور مشخص تایید صلاحیتش را پیش ببرد و تردیدی نیست که در حال حاضر (ماه های دیگر را نمی دانم) اگر ایشان نامزد شود، نظام حقیقی صلاحیت وی تأیید نمی شود». اگرچه نوری هیچگاه خود را کاندیدای ریاست جمهوری نکرد اما عبدی زودتر از هر مجرای قانونی رای به ردصلاحیت شخصیتی داد که در گذشته نه چندان دور با او همنشینی داشت.

  پیش بینی هایی که درست نبود!

در همان سال البته او بر مسند دیگری نشست؛ مسندی که برازنده رقبای سنتی و مدرن اصلاحات است؛ مسند فرصت طلب خوانی اصلاح طلبان. در بزنگاه تصمیم  گیری اصلاح طلبان برای انتخابات ریاست جمهوری 88 بود که عبدی اینچنین نگاشت:« آقای ... که تاکنون درباره آمدن و نیامدن خود اظهارنظر صریح نمی کند، به این دلیل است که با وجود شرایط حاضر و هزینه های ورود و شانس کم بیرون آمدن از صندوق قطعاً وارد انتخابات نخواهد شد، اما وی به شدت امیدوار است که طی ماه های آینده اتفاقاتی بیفتد که موازنه جدید شرایط را برای ورود مناسب کند، در این صورت این پرسش پیش خواهد آمد که اگر چنان شرایطی رخ دهد،

دیگران از درون اصلاح طلبان چنین فرصتی را در اختیار آقای نوری قرار خواهند داد؟ مسلماً خیر، آنان در پی استفاده از فرصت برای نامزد دیگر خواهند بود و اگر این فرصت هم فراهم نشود، نه آقای نوری و نه فرد دیگر نامزد نخواهد شد». در این مورد بار دیگر عبدی پیش بینی اشتباهی داشت؛ تغییری که مد نظر عبدی و به اذعان او مطلوب اصلاح طلبان بود رخ نداد اما اصلاحات با دو کاندیدا در این انتخابات حضور یافت! او در بهمن 91 هم یک پیش بینی اشتباه داشت چنانکه گفت: «اگر در انتخابات، اصلاح طلبان حضور حداقل و قابل قبولی داشته باشند که بتوانند برخی از اهداف دولت را خنثی کنند به نظر من انتخابات حالت سه قطبی پیدا می کند.

در آن صورت اصولگرایان مخالف دولت می توانند با حداقل رایی که دارند قطب جدی شوند اما چنانچه اصلاح طلبان را در حداقل ها تحمل نکنند در این صورت اگر نیروهای دولتی بتوانند نامزدی جدی بیاورند و حضور سیاسی جدی داشته باشند در غیاب اصلاح طلبان انتخابات تا حدودی یک قطبی می شود و دولتی ها برنده می شوند و اگر دولتی را هم مثل انتخابات مجلس رد صلاحیت کنند در این صورت انتخابات کم رمقی در پیش خواهد بود و باید ببینیم کدام یک از اصولگرایان خوش شانس تر خواهد بود.» در آن انتخابات اصلاح طلبان به پشت کاندیدایی رفتند که میانه رو بود اما از حضور کاندیدای نزدیک به دولت یا سعید جلیلی هراسی به دل راه ندادند و بر خلاف تصور عبدی پیروز هم شدند.

  عبور از رئیس دولت اصلاحات؛ عبور از اصلاحات

عباس عبدی به نام طراح پروژه عبور از رئیس دولت اصلاحات هم شناخته می شود اما او بعدتر این موضوع را رد و درباره سناریوی عبور از رئیس دولت اصلاحات مدعی شد كه علیه این ایده موضع گیری كرده «هر چند بعدها گروهی دیگر با دنده عقب از رئیس دولت اصلاحات عبور كردند و صدایش را در نیاوردند. زیرا منظور از رئیس دولت اصلاحات شعارهایش بود و نه شخص آن، و در این صورت خود انسان هم می تواند از خودش (به معنای شعارش) عبور كند».

البته طولی نکشید که روایت دیگری را برای فارس تعریف کرد و آن هم عبور رئیس دولت اصلاحات از خودش بود! عبدی گفته است که « شعار عبور از رئیس دولت اصلاحات را افراد دیگری دادند  سال ۱۳۷۹، یک سال پس از حادثه ۱۸تیر ۱۳۷۸، در استنفورد ایالت متحده آمریکا، کنفرانسی با حضور تعدادی از استراتژیست ها، پالسی میکرها و برخی از چهره های برجسته اتاق فکر آمریکا مثل برژینسکی، کونتی مدمن و خانم رایس برگزار شد. یکی از سخنرانان این کنفرانس خانم گیلی لاپیدوس از طراحان فروپاشی شوروی سابق بود.

او در سخنرانی اش گفت: «آنچه در این مدت از ریاست جمهوری اصلاحات دریافته ایم این است که او نمی تواند در پیشبرد پروژه اصلاحات در ایران موفق باشد. نقش او در ایران، نقش گورباچف در شوروی است و ما برای پیشبرد اصلاحات در ایران باید دنبال یک یلتسین باشیم. رئیس دولت اصلاحات می خواهد در ایران هم پاپ باشد و هم مارتین لوتر. اینها با هم جمع نمی شود. بنابراین باید از او عبور کنیم»

هم زمان با این تصمیم، روزنامه های زنجیره ای «جامعه»، «توس» و «خرداد» طرح عبور از رئیس اصلاحات را مطرح کردند. از جمله اصلاح طلبانی که در سال های اصلاحات گوی انتقاد از دولت اصلاحات را از همه ربوده بود و حتی موجودیت آن را زیر سوال برده بود، عباس عبدی بود که اوج انتقاد وی از رئیس دولت اصلاحات در مخالفت وی در سال ۸۰ ظاهر شد که عبدی در آن سال با نامزدی رئیس دولت اصلاحات در انتخابات ریاست جمهوری مخالفت کرد و حتی  ایده «خروج از حاکمیت» را نیز مطرح ساخت.

عباس عبدی حتی دامنه انتقاد را از این نیز فراتر نمود و با ارسال نامه ای اذعان داشت که در دوره دوم ریاست جمهوری رئیس دولت اصلاحات، هیچ دستاورد مثبتی وجود نداشته است و آنچه به دست آمده بدون حضور او هم می توانست عملی شود. عبدی اگر عبور از رئیس دولت اصلاحات که به نام او رقم خورده است را نپذیرد اما به طور حتم عبور از اصلاحات را خواهد پذیرفت. انتقادات گاه و بیگاه او از تصمیمات اصلاح طلبان گویای این واقعیت است که ظاهرا عبدی نمی خواهد به نام عضوی از اردوگاه اصلاح طلبان شناخته شود. او زمانی در مناظره روبه روی سلیمی نمین اصولگرا نشست و درباره آنچه اشتباه اصلاح طلبان که منتهی به انتخابات 84 شد می نامید ، گفت: اشتباهی که تقصیر آگاهانه بود بی توجهی به قیمت نفت بود. وقتی او رئیس جمهور شد درآمدهای نفتی حدود 15 میلیارد دلار بود اما از سال 78 درآمد نفتی با شیب روشن به سمت افزایش رفت و در سال اول تا 40 میلیارد هم رسید.

همان موقع نامه ای نوشتم که اگر برای این موضوع فکری نکنید این درآمدها اصلاحات را زمین گیر می کند. ایجاد دولت سال 84 را چیزی غیر از افزایش شدید درآمدهای نفتی نمی دانم و این دو مورد تقصیر اصلاح طلبان بوده است با علم به اینکه می دانستند این دو مورد مهم است اما آن را نادیده گرفتند. شعارهایی که احمدی نژاد داده است را بدون توجه به درآمدهای نفتی نمی توانید حس کنید، اصلاح طلبان نباید در مورد نفت و حاکمیت قانون از مواضع اساسی خود کوتاه می آمدند». انتقاد دیگر او زمانی رقم خورد که  تخطئه احمدی نژاد و میراث وی توسط  اصلاح طلبان را مورد سرزنش قرار داد و با نابخرد خواندن آنها گفت: آنان که گمان می کردند آن دولت از لپ لپ بیرون آمده، به بیراهه رفتند.

نه بیرون آمدنش از دل اصلاحات و نه تداومش در سال 88 و نه رفتارش در این هشت سال اتفاقی نبوده و موجب رفع مسئولیت از دیگران نمی شود. اگر دیگران (اصلاح طلبان)  که این همه ادعا دارند هیچ نقشی در این اتفاقات نداشتند، بهتر است همه ادعای خود را پس بگیرند و اقرار کنند که نیروهایی ضعیف و فاقد اثرگذاری هستند و اگر این ادعا را پس گرفتند، به تبعات آن نیز ملتزم باشند. عبدی ادامه می دهد: رفتار غلط نیروهای اصلاح طلب و نابخردی آنان در سال های 84 و 88 و حتی پیش از آن، یعنی از سال 81 منشا این مشکلات بوده است.

مساله مملکت احمدی نژاد ها نیستند، مساله مملکت اصلاح طلبان هستند که باید هشت سال بگذرد تا به اشتباه سال 84 اقرار کنند ولی هنوز هم نمی گویند که آن اشتباه راهبردی بود یا تاکتیکی؟ و باید چهار سال دیگر هم درباره اشتباهات 88 سخن بگویند و هشت سال دیگر هم درباره اشتباه سال 92 و معلوم نیست که چگونه می توان با این اشتباهات سخن از تجربه احمدی نژاد زد؟» عبدی پا را چنان فرا گذاشت که اردیبهشت امسال درباره نقش آفرینی آیت ا... هاشمی گفت: «برای اینکه اصلاح طلبان بی خاصیت هستند. اصلاح طلبان اگر قوی بودند کسی به آقای هاشمی این حد که الآن هست کاری نداشت. رفقای ما با اولین شکست شبیه لشکر شکست خورده شدند و به جای این که به گذشته برگردند با همدیگر دعوا کردند، شروع کردند علیه رئیس مجلس حرف زدن و این مسیر تا انتخابات 84 ادامه پیدا کرد. منشأ شکست 84 رفتن به کار غیرجبهه ای بود».

  روحانی واس ماس!

عبدی مواضع اصلی اصلاح طلبان را هم به زیر سوال می برد چنانکه وقتی سعید حجاریان گفت «باید از روحانی دفاع کنیم. چاره ای نداریم. ما از او حمایت کردیم تا رئیس جمهور شود، حالا هم باید حمایتش کنیم تا ادامه دهد. شکست روحانی شکست ما نیست. او اصلاح طلب نبوده است». عبدی بلافاصله در مقاله ای اینچنین پاسخ داد: «به طور کلی ذهنیت موجود در پس این گفتار که شکست روحانی را شکست اصلاح طلبان نمی داند، ناشی از همان فقدان راهبردی است که در بخش دیگر سخنان جناب سعید حجاریان وجود دارد.

در واقع چگونه می توان گفت نیرویی که دچار بحران در راهبرد است، می تواند نسبت خود را با دولت موجود بدان حد دقیق تعریف و مرزبندی کند که با قاطعیت، شکست آن را شکست خود نداند؟» عبدی می خواهد دیده شود چرا که روزی اعلام سکوت کرد  اما زیاد طول نکشید و  گفت: «من بیش از ۶ ماه است که هیچ گفت وگو و یادداشتی به نام خود منتشر نکرده  ام. دلیل آن نیز این بود که به این نتیجه رسیدم. نوشتن یا بیان برخی نکات موجب رنجش خاطر دوستان می شود. لذا بهتر است مدتی سکوت کنم بلکه حساسیت های آنان کمتر شود»

  اینکه روحانی کاندیدای اصلی اصلاحات در سال 92 نبود را نباید شک داشت چرا که همگان حتی میانه روهای طیف رقیب چنین ادعایی ندارند اما امثال عبدی خود را وامدار رایی می دانند که در سال 92 از سوی اصلاح طلبان به نام روحانی به صندوق ریخته شد. عبدی ، عبدی است اما نه عبدی سال 58 و حتی نه عبدی دهه نخست سال 70. عبدی می خواهد از گذشته عبور کند و ابزار او هم جز کنایه های تلخ نیست.

 اخبار  سیاسی  -  ارمان

جدید ترین مطالب سایت