فروش ویژه اسلایسر هندوانه

هم اکنون این محصول با 65 درصد تخفیف عرضه شده است

فقط 10000 تومان 

خرید اینترنتی

»

"ترور دیروز و امروز هاشمی" به روایت دخترش

36 سال از آن حادثه گذشته است اما یادآوری آن عصر جمعه هنوز هم برایش سخت است. با مرور جزئیات، اشک در چشمانش حلقه می شود و بریده بریده سخن می گوید. صورت خون آلود پدر را در اتاق که دیده ، فقط جیغ می زده و به یاد می آورد که مادرش به او گفته «فاطی، الان وقت جیغ زدن نیست».

فاطمه هاشمی رفسنجانی» در سالگرد ترور پدر ، خاطرات آن روزها را که به یاد می آورد ، از جریان های افراطی گلایه می کند و می گوید: همیشه و همه جا مردم و کشور از افراطی ها ضربه خورده اند.

می گوید: این تفکر قبل از انقلاب بوده و حالا هم هست. امروز هم فشارها وجود دارد اما اصل قضیه مهدی ، من ، فائزه ، محسن  و یاسر نیستیم ، بلکه پدرم است.  به هر حال ایشان موضع گیری های مشخصی دارد و بعضی ها از این موضع گیری ها خوششان نمی آید، اما پدر همیشه گفته به آنچه اعتقاد دارد، عمل می کند.

این گفت وگو در بنیاد امور بیماری های خاص انجام شد؛ بنیادی غیردولتی که او هم اکنون ریاستش را برعهده دارد.

شما در زمان ترور آیت الله هاشمی در خانه حضور داشتید. جزئیات آن حادثه را به یاد دارید؟

خرداد سال 58 بود. آن زمان که این اتفاق افتاد، من 18 ساله بودم. قبل از ایشان آقایان سپهبد قرنی و مطهری را ترور کرده بودند. مادر من هم خیلی نگران بود و دائماً به پدر می گفت خیلی مراقب باشید. اینها احتمالاً این کار را ادامه می دهند. برایم جالب بود که مادر همیشه به پدرم می گفت ممکن است در خانه هم بیایند و این کار را انجام دهند. خانه ما در زمین بزرگی بود، روبرویش باغ و دور خانه هم باز بود. اتاقی که پدرم در آن نماز می خواند و می خوابید مشرف به آن باغ بود. مادرم همیشه می گفت اینجا برای نماز نایست؛ شاید اینجا بیایند و تو را ترور کنند. پدر هم می گفت در خانه که کسی نمی آید این کارها را بکند! ما ساعات زیادی در خیابان هستیم اگر کسی چنین تصمیمی داشته باشد آنجا این را فرصت دارد. به هر حال همیشه این نگرانی در ذهن مادرم وجود داشت.

"ترور دیروز و امروز هاشمی" به روایت دخترش

یک روز جمعه و یک هفته قبل از اینکه این فرد برای ترور پدر من بیاید، بطور مرتب با تلفن خانه تماس می گرفت و می گفت من نامه ای برای آقای هاشمی دارم که می خواهم از شمال برای ایشان بیاورم. آدرس خانه را می خواهم. ما هم معمولاً هر کسی زنگ می زد و آدرس می خواست، می دادیم. فضا خیلی باز بود. به خانه می آمدند، کاری داشتند یا نامه می دادند. در طول زمانی که می خواست بیاید، چندین بار تماس گرفت. می گفت من آدرس را گم کرده ام، کجا باید بیایم؟ باز راهنمایی می کردم و آدرس می دادم. زنگ در خانه را که زد، خودم در را باز کردم. خانه محافظ نداشت، دو جوان بودند که همیشه همراه پدرم بودند. حدود 18 سال داشتند. صبح همراه پدرم می رفتند و شب هم بر می گشتند.

در که زدند، در را باز کردم. دیدم خیلی مضطرب است. گفتم نامه تان را بدهید. جیب هایش را گشت و گفت نامه را جا گذاشته ام و یادم رفته بیاورم. موتور بزرگی داشت. شب که بابا به منزل آمد گفتم بابا به نظرم این آقا خیلی مشکوک بود. به شوخی گفت «شما همه را مشکوک می بینید». گفتم «کسی که چندین بار زنگ بزند و آدرس بگیرد و اینجا بیاید و بعد بگوید نامه را یادم رفته و نمی دانم کجا گذاشته ام، مطمئنم که آمده خانه ما را یاد بگیرد». پدرم به شوخی گفت «چیزی نیست. شاید یادش رفته نامه را بیاورد.»

جمعه بعد پدر و مادرم بیرون رفته بودند و من و همسرم هم در خانه نبودیم. حدود ساعت هشت و نیم بود که برگشتیم. من وضو گرفتم و به نماز ایستادم. در هال نماز می خواندم. اتاق پذیرایی یک طرف و اتاق خواب هم طرف دیگر بود و هال خانه وسط اینها قرار داشت. زنگ در خانه را زدند، در را باز کردیم. جوانی بود که می گفت از طرف فردی نامه دارم. اسم آن فرد به خاطرم نمانده است. به نگهبانان گفته بود که خودم می خواهم نامه را بدهم. پدرم هم گفته بود مردم را در کنار در معطل نکنید، اجازه دهید بیایند و نامه شان را بدهند. همان طور که آنها با هم صحبت می کردند، من نماز خواندن را شروع کردم. آنها به اتاق پذیرایی رفتند. من وسط نماز بودم که صدای «کمک، کمک» پدرم را شنیدم. نمازم را شکستم. صدای دلهره آوری بود. من با حال بدی وارد اتاق شدم. دیدم پدرم با آن فرد گلاویز شده و از صورت پدرم خون جاری بود. مادر هنوز به اتاق نیامده بود.

آن فرد با کفش کتانی وارد اتاق شده و بر روی مبل کنار در نشسته بود. پدرم عادت داشت که مهمانان را به بالای اتاق راهنمایی می کرد و خودش روی آن مبل کنار در می نشست.

پدر از ایشان خواسته بودند بالای اتاق بنشیند؛ تا شروع به صحبت می شود، آن فرد اسلحه اش را بیرون می آورد. پدرم اسلحه را که دیده، مچ او را گرفته و با هم گلاویز شده بودند. اسلحه از دست او روی زمین افتاده بود. از صورت پدرم خون می ریخت و نمی دانستم باید چه کاری کنم. فقط موی او را می کشیدم تا او را از پدرم جدا کنم. اتاق دو در داشت و من آنقدر حالم بد بود اصلاً متوجه نشدم مادرم چه زمانی وارد اتاق شده بود. در همین لحظه بود که همان فرد که آدرس را تلفنی می پرسید وارد اتاق شد. من از دیدن او خوشحال شدم و تصور می کردم به ما کمک می کند اما ناگهان او هم اسلحه اش را بیرون کشید و رو به پدرم گرفت. مادرم خودش را روی پدر انداخت. شنیده بود که مغز آقای مطهری را هدف گلوله قرار داده بودند سر پدرم را گرفته بود که نتوانند به سرش شلیک کنند. تیر از زیر دست مادرم رد شده و دستش را سوزانده بود.

من از حال رفته بودم و چیزی یادم نیست. مادرم می گفت تو فقط جیغ می زدی. هرموقع آن حادثه یادم می آید منقلب می شوم. مادرم  گفت «فاطی الان وقت جیغ زدن نیست. بلند شو بابا تیر خورده و من دارم او را به بیمارستان شهدا می برم. تو آقای مفتح را خبر کن.»

آقای مفتح از دوستان ما بود. آن دو نفر آخرین تیرهای خود را در راهرو شلیک کردند و رفتند. یکی از تفنگ هایشان هم در اتاق بود. مادرم بلافاصله چادر سرش را روی شکم پدر که از آن خون بیرون می زد گذاشته بود. من متوجه اتفاقات نمی شدم و تنها صداها را می شنیدم. پدر را به کنار در منتقل کرده بود و نزدیک در، پسر یکی از همسایگان آمده بود و قصد کمک داشت. مادرم او را نمی شناخت و نمی توانست به او اعتماد کند. آن فرد اصرار کرد که من از دوستان شما هستم و قصد کمک دارم. با دلهره سوار ماشین شده بود و به بیمارستان شهدا رفته بودند.

من قبل از اینکه به آقای مفتح زنگ بزنم، با بیمارستان شهدا تماس گرفتم. اورژانس تلفن را برداشت، گفتم که آقای هاشمی تیر خورده اند و همین حالا به بیمارستان می رسند، لطفاً هرچه زودتر اتاق جراحی و پزشکان را آماده کنید. جمعه شب ها این آمادگی ها در بیمارستان نیست، به خصوص اول انقلاب که شرایط خاصی بود. اول فکر کردند مزاحم هستم و مسخره می کنم. تلفن را قطع کردند. دوباره زنگ زدم. با گریه گفتم «من دختر آقای هاشمی هستم. به خدا راست می گویم. پدر من را با تیر زدند. تو را به خدا دکترها را خبر کنید و اتاق عمل را آماده کنید.»

"ترور دیروز و امروز هاشمی" به روایت دخترش

آن آقا حرف من را باور کرده بود و پروفسور سمیعی جراح را به بیمارستان آورده بودند. بعد از آن به شهید مفتح زنگ زدم و گفتم پدرم را ترور کردند. شما خودتان را به بیمارستان شهدا برسانید. ایشان همراه آقای دکتر زرگر به بیمارستان رفته بودند. من با دو برادرم در خانه بودم. محسن رفته بود برای دو محافظی که داشتیم از بیرون شام تهیه کند. وقتی به خانه برمی گشت مردمی را که در کوچه جمع شده بودند دیده بود، به او گفته بودند «آخوند محله را ترور کردند». محافظ ها هم آمده بودند، می گفتند به ما تیر بدهید تا به سراغ آنها برویم. گفتم «من تیر ندارم. تیر از کجا بیاورم؟» جوان بودند. یکی شان هم آنقدر ترسیده بود که گوشه ای مخفی شده بود. من و مهدی و یاسر خانه بودیم. یاسر خیلی کوچک بود و به اتاق دیگری پناه برده بود. آدم های کمیته به خانه ریخته بودند، چند آدم مسلح وارد خانه شده بودند و من از دیدن این وضعیت وحشت کرده بودم. یک دفعه دیدم زن عمو و پسرعمویم وارد شدند. آنها هم از این مسیر رد می شدند که شلوغی خانه توجهشان را جلب کرده بود و داخل آمده بودند. زن عمو، من و دو برادم را به خانه خود برد و بعد از آن به بیمارستان رفتیم.

پرده دیافراگم پدر پاره شده بود و تیر به کبدشان خورده بود. مادرم می گفت وقتی به اتاق عمل رسیدیم گفته دیگر نمی توانم نفس بکشم. واقعاً به موقع رسیده بودند و در بیمارستان هم خدا را شکر که دکترها آماده بودند. بعد از آن گفتند تا دو سه روز احتمال خطر شدید است و نمی توانیم قول بدهیم که اتفاقی نیفتد. در روزهای بعد در بیمارستان هم قصد انجام ترور داشتند اما نتوانستند موفق شوند.

با یادآوری خاطرات ناراحت شدید؟

حسی که آن شب داشتم، هیچ وقت نمی توانم فراموش کنم.

بعد از آن پدر درباره این موضوع صحبتی با شما داشتند؟

ما خودمان یک سری از مسائل را دیدیم و متوجه شدیم. همیشه و همه جا مردم و کشور از افراطی ها لطمه خورده اند. اینها هم یک عده آدم جوان 17 - 18 ساله و کم سن بودند. رهبرشان هم طلبه 20 ساله ای بود که اصلاً از نظر روانی مشکل داشت. همه چیز را با نگاه بد می دید. در جریان دادگاهش او را دیدیم. یک آدم عقده ای بود، معلوم بود آدمی است که خودش بیماری روانی داشته است. تجزیه و تحلیل درستی نداشت و زمانی هم که از او سؤال می کردند اصلاً بلد نبود حرف بزند. یکی از کسانی که در دادگاه از آنها سؤال می کرد از اطرافیانش پرسیده بود شما بر اساس چه چیزی حرف های این آقا را باور و قبول می کردید تا دست به ترورهای بزرگ بزنید؟ می گفتند ما اصلا «آقا» را ندیدیم. پیغام از آقا برای ما می آوردند. به او «آقا» می گفتند.

شعور اجتماعی، سیاسی و دینی بسیار مهم است، اما مهم تر از آن، بینش هاست. یکسری از آدم ها با احساس کار می کنند. احساس مذهبی و سیاسی دارند اما شعور و بینش سیاسی و دینی ندارند. عقلانیت در اینها حاکم نیست. اینها هم یکسری بچه های تند و افراطی بودند؛ ما این عده را همیشه و از اول انقلاب هم داشته ایم. موضع گیری بعضی ها را که در طول بیش از 30 سال انقلاب تاکنون می بینم، مانند همان گروه فرقان است، اما با یک روش دیگر این کار را انجام می دهند. یک عده ترور فیزیکی می کنند و عده ای دیگر ترور شخصیت می کنند. فرقی نمی کند، ایده هایشان یکی است اما روش های متفاوتی را انتخاب کرده اند؛ این تیپ آدم هایی بودند. وقتی صحبت می کردند اشک می ریختند اما بازهم می گفتند ما را اعدام کنید که خداوند گناهانی را که کرده ایم ببخشد. یک عده از آنها هم از عملشان همچنان دفاع می کردند، اما باز استدلال درستی نداشتند. می پرسیدند چرا شهید مطهری را ترور کردید؟ حرفی برای گفتن نداشتند. می گفتند به ما گفته اند که او یک آخوند مرفه است و بنز سوار می شود. می پرسیدند از آقای هاشمی چه شناختی دارید؟ می گفتند به ما گفته اند ایشان زمین پسته دارد و فئودال است. می پرسیدند از آقای عراقی که این همه زندانی بوده چه می دانید؟ حرفی برای گفتن نداشتند. می گفتند برای اینکه وابسته به رژیم است. می پرسیدند می دانید فئودال یعنی چه. تعریفی از آن نداشتند. آقای حمید نقاشان این عده را بازداشت کرده بود و از آنها در دادگاه سؤال می پرسید. آنها هیچ استدلالی پشت حرفشان نبود.

جوانان امروز ما باید این دقت را داشته باشند که افرادی از احساس مذهبی و سیاسی آنها در جهت منافع خودشان استفاده نکنند و آنها را ابزار خود قرار ندهند. همان طور که این عده جوانان ابزار فردی به نام گودرزی شده بودند.

این تفکر که فلانی باغدار و فئودال است از کجا شروع شد؟

این تفکر از کمونیست ها در دوران شاه شروع شد و هنوز هم ادامه پیدا کرده است. وقتی از آن جوانان می پرسیدند که چرا آقای مطهری را ترور کردید؟ می گفتند «برای اینکه آقای مطهری یک روز هم مبارزه نکرده است. با رژیم شاه همکاری می کرده و در دانشگاه تهران درس می داده و در خیابان دولت خانه بزرگی داشته و بنز سوار می شده». به هر حال ایشان استادی بوده که در دانشگاه درس می داده و اینها با این تفکر او را ترور کردند. می گفتند که آن شبی که ما آقای هاشمی را ترور کردیم قرار بوده خانه آقای بهشتی برویم و موقعی که رفتیم ایشان خانه نبوده است. می گفتند آقای بهشتی آخوند پولدار تشریفاتی بوده و خارج از کشور سفر کرده و مبارزه نکرده است. درباره شهید مفتح هم می گفتند که استاد دانشگاه بوده در زمان شاه و وضع مالی خوبی داشته. درباره همه بر وضع مالی تاکید می کردند. مانند امروز. ما امروز از این دست آدم ها در جامعه مان کم نداریم. در محیط های دانشگاهی، مساجد و ادارات مانند گودرزی داریم.

"ترور دیروز و امروز هاشمی" به روایت دخترش

اشاره کردید که امروز هم وجود آن تفکر را احساس می کنید. چرا این تفکر هنوز وجود دارد؟

برای اینکه برخی به این تفکر بها می دهند. اگر به این تفکر بها داده نشود، جدی با آن مبارزه کنند و برایش ارزش قائل نشوند، این تفکر رشد نخواهد کرد. داعش و طالبان نمونه ای از آنهاست. کشورهایی را که این تفکرات در آن رشد کرده اند ببینید. در این کشورها از همه جای دنیا یکسری افراد به نام داعش و طالبان آمده اند و در این منطقه خونریزی و کشتار می کنند و چه کارهای ضداخلاقی ای که به نام اسلام انجام نمی دهند. افرادی حتماً به این تفکر بها داده اند که این افراد شخصیت کاذبی در این زمینه پیدا کرده اند و عملیات تروریستی انجام می دهند.

مسأله اصلی این است که باید به جریان ها و تفکرات درست تر بهای بیشتری داد و در واقع آنها جریان اصلی باشند، ولی معمولاً این اتفاق نمی افتد. برای نمونه یک مثال می زنم. خیلی ساده می گویم و شما هم آن را لمس کرده اید. ما در اعیاد یا شهادت ها مراسم برگزار می کنیم که در ارتباط با ائمه اطهار(ع) است. در صدا و سیمای جمهوری اسلامی  آنقدر که به مداح ها اهمیت می دهند به یک سخنران که درست صحبت کند و امام علی(ع) و امام حسین(ع) را آنگونه که واقعاً هستند به مردم معرفی کنند، بها داده نمی شود. به مداح هایی اهمیت داده ایم که اشعار نامناسب می خوانند و حتی بعضی از شعرهایی که خوانده می شود هتک حرمت ائمه ماست. چه کسی در مقابل اینها ایستاده است؟ وقتی اینگونه مورد توجه قرار می گیرند، به هر کاری هم دست می زنند.

روز به روز ظاهرگرایی در حال گسترش است. یک زمانی آنها خیلی محدودتر بودند. حتی در دوران شاه هم مجالس و سخنرانی هایی می رفتیم که بسیار آموزنده بود. من هرچه از امام حسین(ع) یاد گرفتم مربوط به این مجالس است. درباره شخصیت ائمه، حضرت علی (ع) و حضرت زینب (س) هم همینطور. من در دانشگاه تدریس می کنم و هر سال که مصادف می شود با ایام عاشورا، وقتی از دانشجوهایم می پرسم شما درباره حضرت امام حسین(ع) چه می دانید یا از آنها سؤال می کنم چند نفر شما خطبه حضرت زینب(س) در برابر یزید را خوانده اید؟ می بینم نخوانده اند! در حالی که در هر خط و کلمه این خطبه درس هایی برای ما دارد. تعدادی از آنها فقط می دانند این خطبه وجود دارد اما از محتوای آن چیزی نمی دانند.

اینها دانش آموز جمهوری اسلامی بوده اند. 12 سال در مدرسه درس خوانده اند. یک بار نباید در مدارس درباره این مسائل حرف بزنند؟! درباره اینکه امام حسین(ع) چرا قیام کرد؟ چرا امام حسین (ع) حج را نیمه تمام گذاشت و به جبهه جنگ رفت؟ وقتی با بچه ها صحبت می کنیم، این اطلاعات را ندارند! من فکر می کردم بزرگترین درد ما در جمهوری اسلامی این است؛ چون این بچه ها در مدارس طاغوتی ها و کمونیست ها که درس نمی خوانند، در مدارس دولت جمهوری اسلامی درس می خوانند. من دوم دبیرستان را قبل از انقلاب گذراندم. به مدراس رفاه، فخریه و هشترودی که بعضاً مدارس اسلامی بودند، می رفتم. این چیزها را در آن مدارس یاد گرفتم. کتاب هایی که آن مدارس به ما معرفی می کردند، می خواندم؛ در حالی که الان باید همه مدرسه ها اسلامی - البته به معنای درست کلمه - باشند. باید ببینیم مشکل کار کجاست.

شما به عنوان کسی این انتقادات را مطرح می کنید که پدرتان سال های  زیادی در جریان امور اجرایی و تصمیم گیری ها و تصمیم سازی ها نقش داشته است. چرا آن زمان این دغدغه ها نمی توانست دیده شود؟

بله؛ اتفاقاً من آن زمان همیشه این سؤال را از ایشان می کردم. می گفتند برای اینکه در کشور موضوعات فرهنگی - مذهبی یک متولی ندارد. سازمان ها و متولیان مختلف فرهنگی داریم که خودشان با هم تضاد دارند. هر سازمانی می خواهد کار خود را انجام دهد. هماهنگی ای در این زمینه وجود ندارد. ببینید چقدر سازمان های فرهنگی داریم که هر کدام ساز خود را می زنند، هر کدام روش خود را جلو می برند. وزارت ارشاد، صدا و سیما، سازمان تبلیغات اسلامی و سازمان های دیگر هر کدام کار خود را انجام می دهند. آموزش و پرورش برای خودش تصمیم دیگری می گیرد و در هر استانی به شیوه ای جداگانه این تصمیم اجرایی می شود. به یاد دارم همان زمان در یکی از سفرهای استانی پدرم با ایشان رفته بودم. آموزش و پرورش بخشنامه کرده بود که اینقدر اصرار نداشته باشید که بچه ها جوراب مشکی پایشان کنند، بگذارید جوراب رنگ دیگر هم بپوشند. اسم نمی برم. در یکی از استان ها بود. خانم استاندار می گفت شوهرش گفته «مگر من اجازه می دهم این بخشنامه در استان من اجرا شود؟»

"ترور دیروز و امروز هاشمی" به روایت دخترش

مگر کشور ملوک الطوایفی است؟! هر کسی فکر می کند در زمینه دینی و فرهنگی نظر او درست است و نظرات دیگران اشتباه است. ما نفاق داشتیم. همان سال ها ما با افراد زیادی رفت و آمد می کردیم. خودشان را آن طور که بودند نشان نمی دادند. مثلاً وقتی بحث ساده زیستی بود، خود را ساده نشان می دادند. می دیدم خیلی ها ساده نیستند اما زندگی ای که می خواستند به مردم نشان دهند ساده نشان می دادند. به قولی بعضی ها اندرونی و بیرونی داشتند؛ بعضی ها را داخل می بردند و بعضی ها را بیرون. یا اینکه اعتقاد به حجاب نداشتند اما حجاب می گذاشتند و هر جا می نشستند ضدحجاب حرف می زدند. این باعث می شد حجابی که دارند هم اثر نگذارد یا اینکه واقعیت ها را نمی گفتند. به خاطر دارم زمانی تعدادی مهمان خارجی برای ایام دهه فجر به هتل لاله آمده بودند. یکسری خانم هم از روسیه و جمهوری آذربایجان همراهشان بودند. آنها کسانی بودند که حجاب نداشتند. روسری ای پوشیده و به ایران آمده بودند. تعدادی هم از خانم های ایرانی آمده بودند و با چادر مشکی و مقنعه نشسته بودیم. دستگاه خنک کننده خراب بود. همه از گرما عرق می ریختند. یکی از خانم ها پرسید شما گرمتان نیست این چادر را پوشیده اید. همه خانم ها می گفتند نه. ما اصلاً گرممان نیست. من گفتم «چرا دروغ می گویید؟ اینها مگر نمی فهمند ما چه گرمایی حس می کنیم؟» گفتم «نه. ما هم خیلی گرممان است. داریم مثل شما اینجا عرق می ریزیم. اما به حجاب اعتقاد داریم و آن را به عنوان یک اصل پذیرفته ایم و گرما را هم به خاطر این اصل تحمل می کنیم.» اگر همه چیز را اینطور غیرمنطقی انکار کنیم که دیگران قضاوت درستی درباره ما نمی کنند.

در مدارسمان هم اینطور است. اینکه همه حجاب گذاشتند هم به معنای این نیست که به حجاب اعتقاد داشته اند. جمهوری اسلامی گفته حجاب داشته باشید. با این توصیف ما نباید زمینه را برای دخترانمان در مدارس طوری فراهم کنیم که دختر وقتی وارد مدرسه می شود دیگر نیاز به حجاب داشته باشد. ما مدرسه اسلامی می رفتیم. یک مرد در مدرسه مان نبود. البته چون در مدرسه رفاه درس می خواندم گاهی آقایان رجایی، بهشتی و باهنر یا پدرم به آنجا می آمدند، زمانی که می آمدند ما حجاب می گذاشتیم. البته کم بود این موارد. آقای رجایی بیشتر می آمدند اما بیرون می نشستند. محیطی که ما در آن بودیم همه زن بودند و شاگردان در آن بی حجاب می نشستند.

آیا این به معنای این است که شما طرفدار تفکیک جنسیتی در محیط های آموزشی هستید؟

نه؛ من می گویم اگر محیط جداگانه ایجاد کرده ایم، دلیلی ندارد در آنجا با حجاب باشند، اما اگر محیطی داریم که تفکیک نشده است، حجاب رعایت شود. بالاخره در مدارسمان که تفکیک هست. ما مدرسه مختلط که نداریم. حالا که این طور است دخترها حجابشان را بردارند. با چادر و مقنعه چطور می توانند در مدرسه بازی کنند؟! در نهایت ورزش هم نمی کنند که این برای جسمشان هم مضر است. بالاخره یکی از مشکلات زنان جامعه ما کمبود ویتامین D است؛ ویتامینی که از طریق نور آفتاب جذب می شود. در حیاط آپارتمان ها که این کار ممکن نیست، حداقل مدارس را این طور طراحی کنیم. من سفری به توکیو رفته بودم برای بازدید از مدارس. مدارس را در آنجا کمتر از 10 هزار متر نمی بینید؛ چه دولتی و چه خصوصی. می گفتند بعضی از مدارس 20 یا 15 هزار متر است. با اینکه توکیو کمترین زمین را دارد اما این موضوع را در طراحی های مدارس در نظر گرفته بودند و معتقد بودند دانش آموز بیشترین ساعات خود را در مدرسه می گذراند؛ بنابراین باید محیطی را برای تربیتش به وجود بیاوریم که بهترین محیط باشد، در حالی که در مدارس ما این دقت ها وجود ندارد. مدارس غیرانتفاعی که غیرانتفاعی شده؛ فضای کوچکی را می گیرند و به فکر بیشترین سود از ساختمان هستند.

همیشه بر روی خانواده هاشمی حساسیت هایی بوده است. شما این مسائلی را که مطرح می شود چطور تحلیل می کنید؟

این مسائل فقط مربوط به این سال ها نیست. از قبل از انقلاب هم بوده است. مثلاً خانه ای که ما قبل از انقلاب داشتیم، 700 متر بود. خانه چندان بزرگ نبود اما حیاط بزرگی داشت. استخر بود و دوچرخه داشتیم. موقعیت خوبی برای ما که بچه بودیم داشت و من هم تابستان ها دوستانم را به خانه  می آوردم و در حیاط با هم بازی می کردیم.

همان زمان هم آنها که به مجاهدین نزدیک بودند همیشه به من خرده می گرفتند که چرا خانه شما بزرگ است. اعتراض ها از قبل از انقلاب روی پدر من بود. پدرم همیشه اعتقاد به خلق ثروت داشت. می گفت باید همه کار کنند و اگر کار نباشد جامعه دچار مشکل می شود. اگر سخنرانی های آن زمان را مرور کنید، می بینید که می گفتند ما انقلاب نکردیم که زعفرانیه را بکنیم جنوب شهر، ما انقلاب کردیم که جنوب شهر را زعفرانیه کنیم. همه جا را باید برای مردم فضای مناسبی کنیم. رفاه، آسایش و زندگی راحت بیاوریم. امکانات خوب بیاوریم. خداوند زیبا است؛ این همه زیبایی را در دنیا خلق کرده. خدا نمی توانست یک نوع درخت یا فقط یک نوع ماهی خلق کند؟ ببینید چه تنوعی در خلقت خداوند قرار داده است. ببینید چقدر زیبایی وجود دارد و خداوند چه نعمت هایی را برای بنده اش خلق کرده است. خداوند می خواهد بنده اش از این نعمت ها استفاده کند. این نعمت ها را که حرام نکرده است. پدر من همیشه اعتقاد داشت که هرکس می تواند چیزی به دست بیاورد نباید فقط برای خودش باشد. به دیگران هم کمک باید بکند و واقعا هم کمک می کرد.

"ترور دیروز و امروز هاشمی" به روایت دخترش

کمک هایی به نیازمندان و خانواده های زندانیان می کرد؛ از پول خودش برای مبارزه سیاسی هزینه می کرد. خیلی از تفکرات پدر من را آدم های تند و افراطی قبول نداشتند و از قبل از انقلاب هجمه هایی را شروع کردند. همان تفکر بعد از انقلاب هم ادامه پیدا کرد. آنها که کم نشدند چون ما به آنها بها دادیم. یک تفکر را اشتباه فهمیدیم. گفتیم انقلاب مستضعفین است و تصور کردیم این یعنی همه باید گدا و گشنه شوند. یک تفکر این بود که همه باید بیچاره و بدبخت باشند و آن ارزش بود. روز به روز رشد کردند. من آنها را می شناسم. همین ها آن زمان که انقلاب شد، آه در بساط نداشتند اما امروز ببینید زندگی شان 10 برابر بهتر از ما شده است اما ریاکارانه پنهان می کنند و نشان نمی دهند. زندگی پدرم، خواهر و برادرهایم همین است که در آن زندگی می کنند. هیچ وجه پنهانی نداریم. اما اگر در زمینه هایی هم نداشته باشیم ظاهر نمی کنیم که نداریم و همیشه فکر می کردیم با همین که داریم خوب زندگی کنیم و به دیگران کمک کنیم.

شما آن زمان که مسائل مربوط به آن روز ترور را یادآوری می کردید ناراحت شدید و اشک در چشمانتان آمد. امروز چطور؟ وقتی شما و خانواده تان برخی حرف ها و اظهار نظرها را می شنوید همین حس را دارید؟

نه، اصلاً. از دیدن این مسائل ناراحت نمی شوم. آن روز فکر می کردم پدرم مقابل چشمانم از دست ما می رود و هیچ کاری نمی توانم بکنم. الان برای خودم ناراحت نمی شوم. کسی که می داند کار خطایی انجام نداده هر چقدر می خواهند درباره اش بگویند مهم نیست. آن را که حساب پاک است از محاسبه چه باک است؟ هر چقدر دوست دارند دروغ بگویند. ما به خداوند و دنیای دیگر اعتقاد داریم. بعضی ها جواب اعمالشان را در این دنیا می بینند و عده ای دیگر در دنیایی دیگر. همانطور که پدرم گفتند ما همه اینها را به خدا واگذار می کنیم و روش صحیح زندگی خودمان را هم جلو می بریم. تصور نکنند با این حرف ها ما تغییری در زندگی مان می دهیم. در گذشته هم همینطور زندگی می کردیم. اما بعد از انقلاب خیلی ها تغییر کردند. یک روز نیاز داشتند حزب اللهی شدند و روز دیگر مسیرشان را تغییر دادند و دوباره نیاز بود و حزب اللهی شدند. چند روز پیش با دوستان در مدرسه رفاه دور هم بودیم، بحث این بود که اگر یادتان باشد آن زمان کسی روسری سرش نمی کرد. گفتم اگر یادتان باشد من و خواهرم همان زمان هم روسری می پوشیدیم. ما همیشه بلوز و شلوار و روسری و چادر می پوشیدیم. هیچ گاه نیامدیم به خاطر ظاهرسازی خودمان را با زمان وفق دهیم. ما به این اعتقادات رسیده بودیم که کارمان درست است.

از این حرف ها ناراحت نمی شویم. اما از اینکه به انقلاب لطمه می خورد دلمان خیلی می سوزد. چرا جهت انقلاب را عوض می کنند؟ ما سه شعار داشتیم؛ استقلال ، آزادی، جمهوری اسلامی. من اول انقلاب وارد دانشگاه شدم. دو سال اول حجاب اجباری نبود. من ظهرها که به مسجد دانشگاه شهید بهشتی برای نماز می رفتم دخترهای بی حجاب چادر سرشان می کردند و نماز می خواندند. مسجد پر از نمازخوان بود. امروز چطور؟ ما می خواستیم چه چیزی تربیت کنیم؟ دیگر نمی توانیم بگوییم بچه های امروز مربوط به قبل از انقلاب هستند. ما برای تربیت اینها چه کار کردیم؟ ما باید زمینه را طوری فراهم می کردیم که ماهواره بر روی بچه های ما اثر نگذارد و چیزهای بد اینترنت را بچه ها جذب نکند یا خیر؟ ما قبل از انقلاب در خانه مان تلویزیون داشتیم. آن زمان فقط دو کانال داشت. پدر به ما گفته بود موسیقی را نباید از رادیو و تلویزیون گوش دهید. این فیلم ها را هم نباید تماشا کنید. پدر و مادر ما چه خانه بودند و چه نبودند برای ما فرقی نمی کرد. فائزه مسئول کم کردن صدای موسیقی تلویزیون بود. حتی موسیقی اخبار را هم کم می کرد. کنار تلویزیون می نشست و صدا را کم می کرد. تربیت یعنی این. پدر ما قبل از انقلاب یک بار ما را اروپا برد. روی تربیت ما اثر نگذاشت. اصلاً به این فکر نمی کردیم که نیاز داریم مثل آنها شویم. پدر ما در دینمان اجبار نکرده بود، به تکلیف که می رسیدیم آموزش های اسلامی را به ما یاد می داد. اذان که می گفتند نمی گفت بچه ها بلند شوید نماز بخوانید، می گفت اذان گفتند.

در شرایط کنونی اقتصاد کشور با مشکلاتی روبرو شده و در چند سال گذشته برخی چهره ها رویارویی سیاسی زیادی با یکدیگر داشته اند. از طرفی انتشار اخبار مربوط به اختلاس های متعدد هم از سوی برخی افراد فضای نامناسبی را ایجاد کرده است. نظرتان درباره این اخبار و فضاها چیست؟

من رویارویی نیروهای انقلاب در مقابل همدیگر را گناه می دانم. این کار هرزی است. همانطور که تهمت و دروغ گناه است. برای هر کاری که مورد نیاز است بیش از اندازه انرژی مصرف کردن، به معنی این است که ما فرصت هایمان را از دست می دهیم و از دست دادن فرصت ها گناه است. البته بعضی ها این را گناه نمی دانند. رودررویی مسئولان و مقامات، جنگ قدرت است و آن را گناه می دانم. در دنیا احزاب مختلف وجود دارند که هر کدام دیدگاه های خود را دارند اما در کشور ما دعواها فرد به فرد شده.

شما به خانه یک نفر بروید می بینید مبل گرانقیمت گذاشته می گویند اسراف کرده اما در آن هشت سال ما بیش از 800 میلیارد دلار درآمد نفتی و غیرنفتی داشته ایم. ما با این پول ها چه کردیم؟ این اسراف نیست؟ مربوط به بیت المال نیست؟ آنقدر که به ماشین های گرانقیمت که معمولاً مربوط به دارایی شخصی فرد است پرداخته می شود، به این مسائل نمی پردازند. اما آن کسی که دارایی مردم را برده یا بی برنامگی مسکن  مهر را ساخته که هر روز مشکلات زیادی ایجاد می کند، اسراف نکرده؟ اینها از بین بردن هزینه، وقت، نیرو و توان کشور نیست؟ اینها همه ضرر و گناه است. مردم هم نسبت به این مسائل حساس شده اند. از حرف هایشان مشخص است. دانشجوهای من سر کلاس می گویند امید چندانی به آیندمان نداریم. می گویند برای آینده برنامه نداریم.

شما چه جوابی به آنها می دهید؟

می گویم شما خودتان هم مقصر هستید. باید برای اصلاح زندگی خودتان تلاش کنید و در اندازه خودتان وظیفه دارید. شما نباید بگویید چون فلانی کار نادرست می کند من درس نمی خوانم. شما باید درس بخوانید و اگر کشور مشکلی دارد برای حل آن تلاش کنید و اشکالاتش را بگیرید. اما بیشتر جوان ها این روحیه را دارند. می گویند استاد یک نمره ای به ما بده و ما را راحت کن برویم. می گویند درس می خواهیم چه کار؟

"ترور دیروز و امروز هاشمی" به روایت دخترش

خودتان به آینده خوش بینید؟

آنچنان بدبین نیستم ولی راه آینده را برای رسیدن به آن چیزهایی که در گذشته می خواستیم برسیم مشکل می بینم؛ آن چیزهایی که برایش انقلاب کردیم؛ چون خیلی از چیزها را پشت سرمان خراب کردیم. دوباره رسیدن به آنها نشدنی نیست، اما زمان می برد. هر چیزی امکان دارد، اما بستگی به این دارد که چگونه کار کنیم و برای رسیدن به آنچه به دست نیاورده ایم چگونه برنامه ریزی کنیم تا دوباره به دست بیاوریم.

در مورد برادرتان، آقای مهدی هاشمی خبری دارید؟ پرونده به چه صورتی پیش می رود؟

اجازه دهید من در این باره زمان دیگری صحبت کنم. اگر الان صحبت کنم شدت فشارها بیشتر می شود. واقعاً با مهدی به ناحق برخورد می شود. مسائل زیادی وجود دارد که نمی توانم الان آنها را بازگو کنم. می ترسم اگر حرفی زده شود وضعیت او بدتر شود. اجازه دهید ببینیم در ماه های آنیده چه اتفاقی می افتد. قطعاً باید مسائل، فشارها، رفتار ناحق و کارهای بد را در آینده جایی گفت. خیلی از مطالب تهیه و مکتوب و به بعضی ها داده شده که در زمان خودش گفته خواهد شد. اما اصل قضیه نه مهدی است، نه من، نه فائزه و نه محسن و یاسر؛ بلکه پدرم است، بالاخره پدر من موضع گیری های مشخصی دارد و بعضی ها از این موضع گیری ها خوششان نمی آید. اما ایشان همیشه گفته است که اعتقادی عمل می کند و به آن چیزی که از نظر اعتقادی و اسلامی برسد و درباره آن احساس وظیفه کند، عمل می کند. فکر نمی کند که ممکن است چه چیزی برای خود و خانواده اش پیش آید. می گوید آنچه را وظیفه ام در مقابل مردم و دینم است باید انجام دهم. همیشه می گوید خدا می خواهد بنده های خوبی داشته باشد و ما هم باید بنده های خوبی باشیم. خدا هم غیر از این از ما نمی خواهد.

مباحث تا حدی تلخ و ناراحت کننده شده؛ اگر بخواهید از امید صحبت کنید چه می گویید؟

از دولت تدبیر و امید صحبت می کنم. بالاخره دولتی روی کار آمده که دغدغه اش مردم است. روی همه شان تأکید ندارم که کار را درست انجام می دهند اما در بدنه دولت تفکری که وجود دارد این است که رفاه، آرامش، آزادی و امنیت را برای مردم بیاورد. نسبت به این امیدوارم و مردم هم قطعاً نسبت به این موضوع امید دارند. باید منتظر بمانیم و ببینیم مذاکرات به کجا می رسد.

این امید با بیم هایی هم روبروست؟

بله، حتماً هست. چون دولت مخالفان زیادی دارد که دلشان نمی خواهد موفق شود. بسیاری از آنها به فکر مردم نیستند، بلکه به این فکر می کنند که چطور می توانند باعث عدم موفقیت دولت باشند. ان شاءالله دولت با تدبیری که گفته دارد و برنامه ریزی درستی که انجام می دهد بتواند این امید مردم را محقق کند.

هموطن

جدید ترین مطالب سایت