فروش ویژه اسلایسر هندوانه

هم اکنون این محصول با 65 درصد تخفیف عرضه شده است

فقط 10000 تومان 

خرید اینترنتی

»

کاش این خبر تکذیب می‌شد!

هنوز هم بعد از گذشت 6 سال نمی توانیم کنار نامش واژه «زنده یاد» بگذاریم ... هنوز هم ترکیب «زنده یاد خسرو شکیبایی» برایمان غریبه است و دردناک.

کاش این خبر تکذیب می‌شد!

در سالروز درگذشت خسرو شکیبایی،

کاش این خبر تکذیب می شد!

هنوز هم بعد از گذشت 6 سال نمی توانیم کنار نامش واژه «زنده یاد» بگذاریم ... هنوز هم ترکیب «زنده یاد خسرو شکیبایی» برایمان غریبه است و دردناک.

28 تیر ماه سالروز درگذشت خسرو شکیبایی است، اما این اتفاق حتی بعد از گذر این سال ها هنوز هم برایمان باور نکردنی نیست.

بامداد جمعه 28 تیر سال 87 چند روز بعد از روز پدر، در آخرین روز از تعطیلاتی چند روزه، بدترین خبر ممکن، منتشر شد و چُرت تابستانی همه را پاره کرد: «خسرو شکیبایی درگذشت». خبر کوتاه بود اما ....

شکیبایی نه خیلی اهل گفتگو بود نه علاقه زیادی به حضور در مجامع داشت. سرش به کار خودش بود اما همیشه خبرساز بود. خیلی اوقات تیتر اول روزنامه ها می شد یا عکسش روی جلد نشریات می رفت، ولی در آن روز غم انگیز همه آرزو داشتند اولین خبر خبرگزاری ها اشتباه باشد و او با صدای زنگدارش این خبر را تکذیب کند، اما این فقط آرزویی محال بود. بازیگر دوست داشتنی ما ساعت ها بود که در بیمارستان «پارسیان» سعادت آباد آرام گرفته بود ...

کسی چه می داند که آدم ها به وقت مرگ به چه می اندیشند، به آرزوهای ناکام، راه های نرفته، عشق های از دست رفته، آرمان های طلایی نوجوانی یا روزهای پر شر و شور کودکی ...

شاید هم خسرو شکیبایی به دوره نوجوانی اش می اندیشید، همان روزهایی که با پدرش سینما می رفت همان شب هایی که محو جادوی پرده نقره ای می شد و همان لحظاتی که راه زندگی اش را انتخاب کرد و بازیگری را برگزید.

یا شاید در اولین لحظات کوچش به راننده خسته «اتوبوس شب» می اندیشید یا «رضا»ی فیلم «کیمیا»، شاید هم هنوز دلش پیش «اسد» و «صفا»ی فیلم «پری» بود، شاید به «گشتاسب» فیلم «سارا» فکر می کرد... اما کسی چه می داند شاید هم دلش برای شیطنت خواهران دوقلوی «خواهران غریب» تنگ شده بود ... یا اینکه گوشه ذهنش هنوز درگیر مرد روشنفکر «یک بار برای همیشه» بود.

به هر حال بازیگر «حمید هامون» که سرگشته و شیدا در جستجوی معجزه بود تا همچون ابراهیم، آتش را برایش گلستان کند، چشمانش را آرام آرام روی هم گذاشت و خود را به دریای بی انتها و باشکوه مرگ سپرد اما افسوس که این بار برخلاف فیلم «هامون»، نفس دوباره ای در کار نبود ... کسی چه می داند شاید گلستان خسرو شکیبایی فقط در بهشت خدا پیدا می شد.

با بهار آمده بود و با تابستان رفت و دوستدارانش می اندیشند که ای کاش این همه برای رفتن شتاب نداشت و همچون نام خانوادگی اش با شکیبایی می رفت.

غروب جمعه معمولا دلگیر است اما غروب جمعه 28 تیر ماه غمی از جنس دیگر داشت و آخرین خداحافظی اش نامه رفتن «رضا» بود، در فیلم «کیمیا» که با پخش این فیلم از تلویزیون، دوباره خوانده شد. نامه ای به نام مادرانه «شکوه» و به حرمت نام مادر. خسرو شکیبایی هم مثل رضا آرام و مظلوم و بی صدا رفت.

او که برایمان شعرهای سهراب، فروغ، سید علی صالحی و محمدرضا عبدالملکیان را خوانده بود، حتی بعد از رفتنش هم چهل حکایت از گلستان سعدی را هدیه گذاشت که حالا بخش دوم آن شامل 12 حکایت دیگر در راه است. هرچند حالا صدای آهنگین «هامون» سینما همان اندازه دل انگیز است که اندوهناک نیز هست.

به گزارش ایسنا، خسرو شکیبایی 7 فروردین 1323 در محله مولوی تهران به دنیا آمد و سال 42 وارد عرصه بازیگری تئاتر شد.

سال 46 بعد از پایان دوره سربازی در استودیو «شهاب» آزمون گویندگی داد، قبول شد و بعد از مدتی هم استخدام شد. در آن سال ها اغلب به جای بازیگران نیمه معروف صحبت کرد، در عین حال گوینده بازیگرانی چون «چارلتون هستون»،«جیمز میسون»، «بیلی کازبی» و ... هم بود تا اینکه به طور رسمی توسط عباس جوانمرد سرپرست گروه «هنر ملی» به عضویت در این گروه دعوت شد و بعدتر هم به استخدام اداره تئاتر درآمد.

شکیبایی که دانش آموخته تئاتر از دانشکده هنرهای زیباست، در نمایش هایی چون «زیر گذر لوطی صالح»،«سنگ و سرنا» ،«صایادان»، «شب بیست و یکم»، «بیا تا گل برافشانیم»، «تراژدی کسرا»،«همه پسران من» و ... بازی کرد و با هنرمندانی چون محمود استادمحمد، هادی مرزبان، مجید جعفری و ... همکاری داشت.

بازی او در مجموعه های تلویزیونی «مدرس»،«روزی روزگاری»،«کاکتوس»،«تفنگ سرپر»،«خانه سبز» و ... نیز به یادماندنی است. 

اخبار فرهنگی - ایسنا

جدید ترین مطالب سایت