فروش ویژه اسلایسر هندوانه

هم اکنون این محصول با 65 درصد تخفیف عرضه شده است

فقط 10000 تومان 

خرید اینترنتی

»

سه روایت از زندگی سه قربانی اسیدپاشی

این سه زن تا همین چند سال قبل زندگی شان تا حد زیادی مثل دیگران بود. صبح که از خواب پا می شدند هرکدام برای خودشان کار و زندگی داشتند، روزهایی که هنوز بیمارستان خانه اصلی شان نشده بود، روزهایی که آیینه برایشان یک  چیز عادی بود و روزی چند بار نگاهی به خودشان می انداختند، نه مثل حالا که از آیینه می ترسند.

هموطن :معصومه در یک آرایشگاه کار می کرد، صورت ها را زیبا می کرد و از تنها پسرش نگهداری می کرد. زیور سه فرزند داشت و مشغول جمع وجور کردن جهیزیه و آماده کردن خودش برای برگزاری جشن عروسی تنها دخترش بود. محبوبه درس می خواند تا در کنکور شرکت کند و به دانشگاه برود، اما زندگی هر سه شان یک روزه زیر و رو شد، همان روزی که اسید حفره هایی پاک نشدنی روی پوست صورت و بدنشان ایجاد کرد و زخم هایی عمیق بر دلشان. سراغ هرکدام که می روم داستان زندگی اش را برایم می گوید، داستانی که حالا دو بخش دارد. داستان روزهای قبل از اسید و روزهایی کاملاً متفاوت؛ روزهای اسیدی.

صورت قبلی ام از یادم رفته است

با اینکه 10 سال از آن روزها می گذرد اما محبوبه تک تک تصاویر و لحظه هایش را به یاد دارد و هنوز همه چیز برایش تازه است: «نامزد بودم بعد از اینکه نامزدی ام را به هم زدم این کار را کرد. از اول می گفتم ما به هم نمی خوریم اصرار کردند نامزد کنید، بعد اگر نخواستید به هم بزنید. دوست داشتم درس بخوانم، فرم دانشگاه را هم پرکرده بودم، آن قدر آمدند و رفتند که دلم برایش سوخت از اول گفته بودم کوچک ترین چیزی ازت ببینم به هم می زنم. یک سال و نیم نامزد بودیم و در این  یک سال و نیم آنقدر حرف  وحدیث و دروغ ازش دیدم که نامزدی  را به هم زدم. مدتی پیدایش نشد تا آن تابستان لعنتی 10 سال قبل.»

همه در محله شان به او «محبوب خر خون» می گفتند، از بس که در مدرسه نمره هایش خوب بود و مدام 20 می گرفت و لحظه ای کتاب از دستش نمی افتاد؛ یعنی اصلاً به فکر ازدواج و این حرف ها نبود. یک روز صبح نامزد سابقش به سراغش آمد و به بهانه اینکه کار مهمی دارد او را تا مقابل حیاط خانه شان کشید: «گفتم همه چیز بین ما تموم شده چرا آمده ای، پیشنهاد داد دوباره به هم برگردیم. چیزی توی دستش بود نمی دونستم چیه. گفت می ترسی؟ جوابش را نداده بودم که همه جایم شروع به سوختن کرد. فقط چند ثانیه شد. بعداً فهمیدم اسیدسولفوریک به صورتم پاشیده. جیغ زدم سوختم. خانواده ام دورم جمع شدند و او سریع فرار کرد.»

در این مدت همه آرزوهای محبوبه نقش بر آب شد چراکه مجبور بود دائم برای درمان در بیمارستان ها باشد. وقتی به خانه برگشت خانواده اش همه آینه ها را جمع کرده بودند. 33 بار جراحی شد. یک  چشم، بینی و چانه اش را از دست  داده بود. به قول خودش استخوان بینی اش مانده بود ولی روکش نداشت. آن قدر رفت  و آمد تا کمی چهره اش را بازسازی کرد؛ اما بینایی یک  چشمش برای همیشه از دست رفت و زیبایی و سلامتش و زخم هایی که هنوز در سراسر بدنش دیده می شود. حالا هر وقت او را ببینی یک باند و چسب بر چشم  چپش بسته. هر روز باید پانسمانش را عوض کند زخم های ناشی از سوختگی اسید در همه بدنش دیده می شود.

اما داستان زندگی محبوبه 35 ساله همین جا تمام نشد. نامزد سابقش بازداشت شد و 5 سال را در زندان اوین گذراند. از زندان آزاد شد و دوباره خواست با او ازدواج کند: «در دادگاه گفتند ازدواج کن تا خرجت کند، فامیل ها گفتند ازدواج کن وگرنه کسی دوباره نمی گیردت. ولی برای من حرف خانواده و فامیل مهم نبود فقط با این قصد که حضورم عذابش بدهد با او ازدواج کردم. می خواستم با من توی عروسی و عزا که می آید رنج بکشد، اوایل هم خیلی اذیت می شد. شاید الآن برایش کمی عادی شده باشد. تو خیابان با فاصله از من راه می رفت. به همه می گفت تصادف کرده ام و محض رضای خدا با من ازدواج کرده ولی من به همه می گفتم او این کار را کرده و او هم مجبور می شد به همه واقعیت را بگوید.»

محبوبه آهی می کشد و سرش را تکان می دهد: «ازش بچه دار شدم اما هیچ وقت نبخشیدمش. بارها معذرت خواهی کرده و به پایم افتاده اما من نبخشیدمش. چهره قبلی ام از یادم رفته. هنوز هم که عکس های قبلی ام را می بینم ناراحت می شوم. امیدوارم یک روز که از خواب پا می شم صورتم خوب باشد. منتظر معجزه هستم. کینه ام نسبت به او کم نمی شه. هر بار خودم را در آیینه می بینم و باند چشمم را عوض می کنم عذاب می کشم.»

محبوبه دلش می خواهد وقتی در کوچه و خیابان راه می رود کسی با انگشت  نشانش ندهد، دوست دارد کار کند؛ کار بیرون از خانه که همیشه آرزویش بوده. همیشه یک عینک آفتابی بر چشم می گذارد و به خیابان می رود. دلش می خواهد زخم هایش را جراحی کند، اما هزینه های درمان آنقدر هست که از پسش برنیاید. دلش می خواهد با کسانی که این اتفاق برایشان افتاده معاشرت کند و ببیند آنها چطور با این قضیه کنار آمده اند، اما تنهاست و جز دیدن شوهری که ... . روزهایش را با خواندن کتاب های روانشناسی و خانه داری پُر می کند، اما به قول خودش لحظه ای آرامش ندارد.

صدایی که هنوز مادرانه است

زیور پروین با لهجه کردی حرف می زند صدایش پرصلابت و پرقدرت است. هیچ وقت در صدایش ترس نمی بینی برای زندگی کردن تلاش می کند. چهار سال از اسیدپاشی به زیور و دخترش یسری در شهر ایلام می گذرد. نصف شب بود که برادرشوهرهایش با همدستی جاری اش به سراغشان آمدند؛ به قول خودش با سطل اسید: «خواب بودیم، دخترم می گفت چرا این ها آنقدر امشب عجیب  و غریب شده اند و زن عمو بالای سر ما رژه می رود، آخه می دونید بعد از مرگ شوهرم اصرار کردند و گفتند درست نیست زن تنها با سه تا بچه تنها زندگی کنه. گفتند اسباب و وسایلت را جمع کن بیا، با هم زندگی کنیم. من ساده هم رفتم فکر می کردم خیر و صلاحم را می خوان. ساعت 3 شب بود که هر دو سوختیم از سر تا پا. نگو می اومدند بالای سرمون ببینند خوابیم یا نه؟ آنقدر جیغ زدیم که همسایه ها ما را با همان پتوها انداختند توی برانکارد و بردند بیمارستان.»

روزهای قبل از حادثه روزهای خوشی برای زیور و دخترش بود. یسری نامزد کرده بود و زیور و او از صبح تا شب وسایلشان را که از کرمانشاه با خود آورده بودند تمیز و مرتب می کردند تا با هم به خانه جدید نقل  مکان کنند. زیور خوشحال بود که از این به بعد با دختر و دامادش زندگی می کند. دامادش پسر خوبی بود و پذیرفته بود زیور و پسرهایش هم با آنها زندگی جدیدی را شروع کنند. برادرشوهرش با اینکه زن داشت اما به او پیشنهاد ازدواج داده بود. زیور از همان اول هم گفته بود نه. آن قدر شوهر خوب و مهربانی داشت که بعد از مرگ ناگهانی اش براثر سکته به خودش قول داده بود دیگر ازدواج نکند، حالا چه برسد ازدواج با برادرشوهر متأهلش.

مادر و دختر بعد از حادثه اسیدپاشی 18 روز کنار هم بستری شدند. بستری بودن در بیمارستان برای زیور طولانی شد؛ اما یسری بعد از 18 روز رفت، برای همیشه. زیور دو چشمش را از دست داد، بینی و لبش و همه صورتش را. آن قدر عمل جراحی کرده که حسابش از دستش دررفته؛ هشتاد بار، صدبار درست یادش نیست. در بیشتر بیمارستان ها پرونده دارد. وقتی درباره یسری حرف می زند اشک از گوشه چشمان آسیب دیده اش که حالا فقط حفره هایی قرمز رنگند سرازیر می شود: «گفتند اسید به قلبش آسیب جدی زده تا سه ماه نمی دانستم. گفتند بردیمش به اتاق دیگری. آنقدر حالم بد بود که باورش کردم. الان که فکر می کنم با اینکه هر بار یادش می افتم جگرم آتش می گیره، می گم راحت شد اون به جوش صورتش هم حساس بود چطور می خواست با این صورت عروس بشه.»

برادرشوهرهای زیور همراه با جاری اش بازداشت شدند و به زندان ایلام رفتند. یکی از برادرشوهرها که به قول زیور مهره اصلی است و همان خواستگار او بوده بعد از مدتی به همراه جاری اش با قید وثیقه آزاد شدند و برادرشوهر دیگر همچنان در زندان است. زیور گفت که  برادر شوهرش آن دیگری را که معتاد است قانع کرده، تقصیر اصلی را به گردن بگیرد و او هم موادش را در زندان تأمین کند.

الان در انتهای شهرک ولیعصر زندگی می کنند. زیور 38 ساله همراه با دو پسر و مادر و پدرش. مادر زیور مونس و نگهدار آنهاست. مهدی پسر کوچکش شده چشم های زیور: «هر جا می رویم مهدی جلو می افتد، من پشت سرش. باور کن حاضرم همه زندگی ام را بدهم، فقط چشمم برگردد. خسته شدم از بس لباس هایم را جلویم گرفتم و از این  و آن خواستم بگویند چه رنگی است، کدام وری بروم و بیایم، برگشت چشمم برایم از هر چیزی مهم تر است. یکی از چشم هایم تخلیه شد اما شاید آن یکی با جراحی 20-10 درصد بینایی اش برگردد.»

اوایل که زیور را می دیدم همیشه بی حال و بی رمق در رختخوابش افتاده بود، غذایش را هم توی رختخواب می خورد. این روزها کمی بهتر شده حالا بینی ای دارد که با آن نفس می کشد. هرچند سخت. از پایش گوشت برداشته اند و برایش بینی ساخته اند، لب هایش نیاز به جراحی دوباره دارد و آرزویش درمان چشمش است؛ اما هزینه عمل ها کمرشکن: «حوصله ام توی خانه سر میره از وقتی با معصومه آشنا شدم فهمیدم تنها نیستم. مرگ سمیه جگرم را سوزاند تا روزها گریه می کردم حالا چه بر سر دو بچه اش می یاد.»

سمیه مهری، یکی دیگر از قربانیان اسیدپاشی بود که فروردین ماه گذشته بر اثر زخم های ناشی از اسید درگذشت. شوهر سمیه روی او و دختر کوچولویش رعنا اسید پاشیده بود. سمیه دو چشمانش را از دست داد و آسیب جدی دید و دخترش رعنا هم سرش سوخت و یک چشمش را از دست داد. حالا دخترهای سمیه بعد از مرگ مادرشان با پدربزرگ و مادربزرگشان در یکی از روستاهای شهر بم زندگی می کنند.

زیور آرزو دارد که جایی بود تا می توانست با کسانی که این درد را کشیده اند دور هم جمع شوند و حرف بزنند: «خونه موندن کلافه ام می کنه. گاهی وقتی دکتر هم می رم خوشحالم که روز زود می گذره، اگه جایی بود که ما رو دور هم جمع می کردن خوب بود. ما هم باید زندگی کنیم. پسرهام فقط حرف انتقام می زنند. می گم خدا باید انتقام ما رو بگیره؛ اما خب کینه به دل گرفتند، خواهرشون و از دست دادن و من این جوری شدم، اما بازهم به من دلخوشند. میگن صدات هنوز همون مامان خودمونه.»

سفالگری و پسرکی که پیش مادر ماند

معصومه عطایی 32 ساله است. این روزها سفالگری می کند. با گل، بشقاب، کاسه و گلدان می سازد. معصومه در حادثه اسیدپاشی هر دو چشمش را از دست داد و دچار سوختگی شدید شد. چهار سال از حادثه می گذرد. روزی که پدرشوهر معصومه به بهانه اینکه برای نوه اش - پسر معصومه - هدیه خریده به سراغشان آمد و معصومه را دم در خانه خواست و گفت برایشان سورپرایز دارد. از معصومه خواست چشمانش را ببندد، او چشمانش را بست و کادوی او اسیدی بود که سراپای معصومه را سوزاند. معصومه آنقدر فریاد زد که خانواده اش به کمک آمدند و او را به بیمارستان رساندند. مدتی بود از همسرش جداشده بود و پدرشوهرش مدام پاپیچ اش می شد که آشتی کند.

معصومه می گوید همه اوایل به او و امثال او توجه می کنند: «همه چیز سطحی است همه اوایل کار می آیند و توجه می کنند. فقط بحث درمان نیست، بیشتر کسانی که این اتفاق برایشان افتاده منزوی و گوشه گیر می شوند. حضور در جامعه برایشان سخت می شود، اما اگر بدانند یک انجمن هست یا جایی که کسی اذیتشان نمی کند و همه مثل هم هستند، می توانند روی آموزش خاصی تمرکز کنند.»

این همان کاری است که معصومه کرد؛ سفالگری یاد گرفت. چندی قبل هم نمایشگاهی از آثار سفالش برگزار کرد. همان نمایشگاهی که پدرشوهرش را به شکل یک گرگ سفالی تصویر کرده بود، البته فقط مجسمه گرگ نبود، فرشته عدالت و کلی کوزه های سفالی رنگ و وارنگ و زیبا هم بودند. به قول خودش خشمش را روی گل های سفالگری می ریزد: «وقتی در کارگاه کار می کنم حس خوبی دارم. همه چیز را فراموش می کنم. چرخ سفالگری نیاز به تمرکز بالایی دارد، برایم خیلی خوب است».

معصومه با لحن خیلی ملایم و صدای آرامی سخن می گوید. خیلی متین و با آرامش تا جایی که گاه به زحمت صدایش را می شنوی. او شانس این را داشت تا دوباره روحیه اش را بازسازی کند، از کمک مردم بهره بگیرد، به انجمن عصای سفید برود، خط بریل یاد بگیرد و از کنج خانه بیرون بیاید. هرچند گفت این روزها کمتر توان پرداخت کرایه ماشین دارد و از کلاس هایش کم کرده. قرار است پلک چشمش را 24 مرداد برای بیستمین بار جراحی کنند.

معصومه همچنین مجبور شد چندی قبل، از قصاص پدرشوهرش بگذرد، چون قصد داشتند حضانت تنها فرزندش، آرین، را از او بگیرند: «من در شرایطی قرار گرفته بودم که ترجیح دادم بچه ام را نگه  دارم تا این پیرمرد 70 ساله را قصاص کنم؛ اما بخششم از سر اجبار بود، نه رضایت. دوست داشتم دست کم این پیرمرد بقیه سال های عمرش را در زندان می ماند. او زندگی مرا نابود کرد و به دلیل کهولت سن فقط یک سال و نیم در زندان ماند.»

معصومه به پسرش آرین نگاهی می اندازد: «در شرایطی مجبور به رضایت شدم که احساس کردم پسرم تحت  فشار روحی شدید است. او این روزها مطمئن است که پیش من می ماند و همین آرامش او خوشحالم می کند. خوشحالی را در وجود او می بینم. اینکه با خوشحالی می پرد بغل من و خیالش راحت است که ماجرا تمام شده، حضانتش دست مامانش است.»

معصومه، زیور و محبوبه فقط سه زنی هستند که به سراغ آنها رفته ایم؛ سه زنی که قربانی اسیدپاشی شده اند. هرکدام داستان متفاوتی دارند، اما هر سه طعم تلخ  بارها جراحی شدن، بی هوشی، بیمارستان و هزینه های کمرشکن و دردهای بی پایان را چشیده اند، اما زنان دیگری هم هستند که این وضعیت را دارند. الهام، مهناز، طاهره و آمنه و ... سراغ هرکدام که می روی، اول داستان زندگی شان را می گویند؛ داستانی که امروزش با گذشته یک دنیا فاصله دارد. آنها آرزو دارند زندگی کنند، مثل همه؛ یک زندگی عادی، بدون اینکه فراموش شوند.

جدید ترین مطالب سایت