فروش ویژه اسلایسر هندوانه

هم اکنون این محصول با 65 درصد تخفیف عرضه شده است

فقط 10000 تومان 

خرید اینترنتی

»

تعریف و تمجیدها و توهین‌های علنی به احسان علیخانی!!

این روزها شاهد موجی از توهین ها و هتاکی ها به برنامه ماه عسل و احسان علیخانی و سریال پایتخت و محسن تنابنده هستیم.

این روزها شاهد موجی از توهین ها و هتاکی ها به برنامه ماه عسل و احسان علیخانی و سریال پایتخت و محسن تنابنده هستیم.

بررسی واکنش مردم به برنامه های سیما

این که چرا در شبکه های اجتماعی، نقد و اظهار نظر درباره برنامه ماه عسل و سریال پایتخت  و آدم های محوری آنها (احسان علیخانی و محسن تنابنده) از انتقاد و نقادی گذشته و به توهین و هتاکی رسیده، سوال مهمی است که نباید به ریشه های آن بی اعتنا بود. متاسفانه در این میان، گاهی شاهدیم که رسانه های گروهی هم به جای جریان سازی مثبت و اصلاح رویه های غلط، همان رویه های ناسالم موجود در شبکه های اجتماعی را در پیش می گیرند. آنچه در ادامه خواهم گفت، عمدتا پاسخی به این پرسش است که چرا در شبکه های اجتماعی، فحاشی جای نقادی را گرفته است؟

قصه از کجا شروع شد؟

داستان توهین های علنی مردم از روز قرعه کشی جام جهانی که به علت پوشش نامناسب خانم مجری، صدا و سیما موفق به پخش آن شد، اوج گرفت و خود را خیلی بارز نشان داد و بعد از آن هم گروهی از مردم در صفحه های اجتماعی به مسی اهانت کردند.

حالا هم که شاهد موجی از توهین ها و هتاکی ها به برنامه ماه عسل و احسان علیخانی و سریال پایتخت و محسن تنابنده هستیم. برخی علت این اهانت ها را ضعف برنامه امسال نمی دانند و معتقدند قبل از شروع آن هم جوک ها و مطالب نه چندان مودبانه در برنامه اینترنتی موبایلی و شبکه های اجتماعی وجود داشته اما من این نظر را چندان قبول ندارم چون سال هاست احسان علیخانی در ماه رمضان برنامه دارد و مردم او را می شناسند. فقط چند سال قبل واتس آپ، وایبر، لاین، تلگرام و... نبود و حالا که تکنولوژی پیشرفت  کرده، بیان این مطالب همه گیرتر شده و افراد بیشتری نظر می دهند یا جوک های مرتبط با ماه عسل را می خوانند.

علاوه بر این، روز به روز افراد بیشتری از اینترنت استفاده می کنند و هر کسی با هر سطح شناخت، تحصیلات و درک، اعتبار و آبرو و مسائل اخلاقی و انسانی به شبکه های اجتماعی و فضای مجازی دسترسی پیدا کرده و می تواند خشم خود را نسبت به دیگران به وسیله آن بروز دهد؛ درست مصداق «تیغ در دست زنگی مست» است.

این روزها مردم از روستاهای دورافتاده گرفته تا شهرهای بزرگ، با هزینه های پایین به راحتی حتی با یک سیم کارت، می توانند به اینترنت دسترسی داشته باشند و هر چه می خواهند، منتشر کنند.

تنگ نظری و احساس بی عدالتی

متاسفانه در جامعه ما گاهی وقتی کسی به جایگاه مطلوبی می رسد، خیلی ها حس می کنند لیاقت کافی برای آن نداشته. این نگاه در مورد افراد ثروتمند، معروف و حتی تحصیلکرده وجود دارد؛ از فوتبالیست و بازیگر گرفته تا پزشک و مهندس و سیاستمدار! علت آن هم تبعیض و شکاف طبقاتی عمیقی است که در کشور ما وجود دارد.

با همین دیدگاه است که برخی فکر می کنند علیخانی نباید این همه طرفدار داشته باشد و حقش نیست! اما چه کسانی این حق را تعیین می کنند؟ کسانی که عموما هیچ آگاهی ای درباره کار رسانه، اجرا و تلویزیون ندارند اما چون احساس می کنند حقشان ضایع شده و خودشان می توانسته اند جای او باشند، دچار خشم می شوند و به خود اجازه می دهند هر چه دلشان می خواهد، با امکاناتی که در دست دارند و بدون شناخته شدن  به او بگویند و حرف هایشان را منتشر کنند. هر چقدر هم انتقاد شدیدتر و رکیک تر باشد،  اتفاقا حس می کنند بیشتر دیده می شوند و جلب توجه می کنند. در سوی دیگر، طرفداران متعصبی قرار دارند که هر چه انتقادها شدیدتر شود، متعصبانه تر به جانبداری برمی خیزند و چرخه ای معیوب آغاز می شود. این جنگ ادامه دار اغلب بین طرفداران و منتقدان است وگرنه در تلویزیونی که دولتی است، عملا رقابتی بین برنامه ها وجود ندارد! این خود مسئولان بودند که پخش «خندوانه» و «ماه عسل» را همزمان کردند و قطعا سیاست هایی پشت این کار بوده وگرنه چطور است که پخش سریال های ماه رمضان طوری برنامه ریزی می شود که با هم همزمان نشوند؟

همین کج سلیقگی هم باعث ایجاد رقابتی مسموم بین برنامه ها شده است. متاسفانه احسان علیخانی هم با صحبت هایش به این آتش دامن زد، در حالی که فردی که حرفه ای است باید مراقب تمام رفتارها و گفتارهایش باشد.

فقدان آموزش های رسانه ای

من به شدت اعتقاد دارم در مورد فحاشی ها باید آموزش را جدی بگیریم. وقتی رسانه ملی، شبکه های اجتماعی اینترنتی و موبایلی و غیرموبایلی را ممنوع می  داند و درباره آن حرفی نمی  زند و آموزشی نمی دهد، در حالی که وجود دارند، توقع داریم مردم از کجا آموزش بینند؟!

وقتی ستاره ای مانند بهرام رادان با آن همه شهرت و گروه مشاورانش توئیتی می نویسد که جنجال به پا می کند و به این فکر نمی کند که آنچه در مورد عقیده  شخصی اش در دنیای مجازی انتشار می دهد چه عواقبی ممکن است داشته باشد، چه توقعی از مردم آموزش  ندیده و عادی داریم؟

متاسفانه  جای خالی آموزش هم درباره افراد مشهور که هر کار و کردارشان صد برابر دیگران دیده می شود و هم درباره مردم و استفاده آنها از اینترنت و چگونگی ابراز عقیده شان، وجود دارد.

احسان علیخانی در طول این سال ها نشان داده است که مخاطبش را می شناسد بنابراین باید بیشتر مراقب باشد و واکنش مردم را پیش بینی و درک کند. در فوتبال باشگاهی و ملی مان بارها دیده ایم که در نیمه اول بازیکنی را تشویق می کنند و در نیمه دوم او را با رکیک ترین الفاظ خطاب کنند! خیلی از آنها تعصب های بیجا دارند یا بی دلیل به کسی حمله می کنند. از طرفی، در رده های بالاتر، مقاومتی در برابر ستاره شدن افراد وجود دارد و نمی گذارند کسی از حدی بزرگ تر شود.

رقابت ماه عسل و خندوانه

برخی معتقدند که رقابت رسانه ای بین ماه عسل و خندوانه و طرفداران آنها باعث بروز هتاکی به هر کدام از آنها شده و طرفداران قربانی این سیاه بازی شده اند اما من معتقدم که ماه عسل پیشاپیش و به اندازه کافی بیننده های زیادی داشته و ضربه اساسی را اتفاقا از همین موضوع خورده. اگر واقعا این فرضیه حقیقت داشته باشد، کار اشتباهی انجام شده و باید روشن شود که سیاست کلانی که خواسته این دو برنامه در زمان نامناسب و همزمان پخش شوند، چیست؟ سیاست ستاره زدایی یا کج سلیقگی؟ که اگر هر کدام از اینها باشد، به هر حال، کار اشتباهی است و به نظر من این از نقاط ضعف علیخانی است که می خواهد همه چیز را توضیح دهد و درباره شان صحبت کند، در حالی که این روند کار را خراب تر می کند.

اختلال شخصیت

یکی دیگر از دلایل فحاشی، این است که در فرهنگ رسمی ما تظاهر پررنگی وجود دارد و در مقابل، شبکه های اینترنتی، به محیطی زیرزمینی تبدیل شده اند که می توان در آنها نظرها و شخصیت و دیدگاه واقعی را با اسم مستعار یا بدون اسم بیان کرد و هیچ کس هم نمی فهمد چه گفته ای. گاهی حتی افرادی بسیار موجه هم در این شبکه ها وارد می شوند و نظرهای تند و تیز می دهند.

البته تمایل به نمایش دادن خود در شخصیت های هیسترسیونیک (نمایشی) نیز وجود دارد. در شبکه های مجازی، چیزی به عنوان لایک وجود دارد که نوعی تایید آنی است و ارضای نیاز به دیده شدن. هر چقدر شخصی بهتر یا بدتر باشد، بیشتر دیده می شود و لایک می گیرد. آدم هایی با این قبیل اختلالات شخصیت که صرفا می خواهند دیده شوند و در فضاهای حقیقی به دلایل مختلف اجازه و فرصت و فرهنگ اظهارنظر ندارند، این قبیل کارها را انجام می دهند تا دیده شوند و این موضوع حتی ربطی به تحصیلات هم ندارد.

به نوعی می توان گفت این طور تاختن به یک برنامه یا مجری آن، نوعی ابراز خشم است، آن هم با روشی نادرست. این مکانیسم  دفاعی و نیاز به دیده شدن و خودشیفتگی که در خیلی از انسان ها وجود دارد که فقط باید ویژگی های ارزشی من دیده شود و نظر من مهم است، باعث فحاشی و توهین به علیخانی، تنابنده و رامبد جوان و دیگران می شود و افراد به این وسیله طرفدارانی دور خود جمع می کنند و چون تایید می بینند، با شدت و جسارت بیشتر و رکیک تر نظر خود را بیان می کنند.

متاسفانه این فرهنگ پرخاشگری و خودبزرگ بینی در جامعه رو به افزایش است و علت آن باز هم همان حلقه گمشده آموزش است.

موضوع دیگر، احساس بی عدالتی است؛ در چنین فضایی ممکن است برخی فکر کنند هر کس که موفق شده حتما حق آنها خورده، پول و شهرت بد است، اگر هیکل خوبی دارد، حتما دارو مصرف کرده، حتما صد عمل زیبایی انجام داده و... آنها انسان های موفق را می کوبند و به جای اینکه سعی کنند خود را بالا بکشند، می خواهند انسان موفق را به پایین پرتاب کنند و متاسفانه آدم های موفق هم گاهی بهانه دستشان می دهند.

خشم یک احساس انسانی است که در چنین مواردی بروز می کند و وقتی کسی به حقش نرسد یا فکر کند به حقش نرسیده، دچار آن می شود و در بیشتر موارد، آنهایی که فکر می کنند به حقشان نرسیده  ا ند، این چنین اظهارنظرهای تند و بی ادبانه ای را منتشر می کنند و انحراف  شناختی ای به اسم تعمیم مطرح می شود که بر اساس آن می گویند همه ستاره ها با رابطه و زد و بند به جایی رسیده اند و صلاحیت و استعداد کافی نداشته اند.

و در آخر اینکه فرهنگ، پایه و اساس همه مسایل است و به شدت با مسائل اقتصادی و مسائل سیاسی در کشور ما در هم تنیده شده است و یک چرخه عجیب به وجود آورده؛ دولت، ستاره، مردم و الگوسازی. مردم ما باید از ستاره یاد بگیرند و ستاره را باید دولت تربیت کند چون در کشور تلویزیون و اینترنت دولتی است. باید این چرخه اصلاح شود وگرنه اوضاع روز به روز بدتر می شود و هیچ چیز جز آموزش نمی تواند این کار را انجام دهد.

رضا رشیدپور:

دست منتقدت را ببوس!

رضا رشید پور در نامه ای اینستاگرامی به احسان علیخانی نوشت:«احسان عزیزم! سلام. برنامه ات با آن شیرمرد نشسته بر صندلی چرخ دار را دیدم. عالی بود اما موضوع صحبتم این نیست. می خواهم در مورد خودت حرف بزنم. چهره ات خسته بود و دلت شکسته. در لحن کلامت کلافگی تردد داشت. احساست را می فهمم و برخلاف برخی به تو حق می دهم که به حرمت تلاش های چندین ساله ات، چند دقیقه ای هم راجع به خودت حرف بزنی.اما توقع من از تو چیز دیگری است. احسان جان! تو برای رسیدن به این جایگاه خیلی تلاش کرده ای. با چشم های خودم بارها اشتیاق و جنب و جوشت را دیده ام و تحسین کرده ام. شاید این روزها آنقدر گرفتار فشارهای مجازی و غیر مجازی شده ای که موفقیت هایت را فراموش کرده ای. مگر به همین سادگی است که برنامه بسازی و میلیون ها نفر تماشا کنند؟ مگر به همین سادگی است که سال های متوالی بهترین برنامه  سخت ترین ماه سال را بسازی؟ تو کاری کرده ای کارستان. تو خیلی از استانداردهای تلویزیون را عوض کرده ای؛ طراحی صحنه  باشکوه، تیتراژهای موفق، مهمان هایی که بلافاصله به مرکز توجه عمومی تبدیل می شوند و… مگر می شود اینها را نادیده گرفت؟ احسان عزیز! خوشحال باش که میلیون ها مخاطب داری و صد البته که برآوردن سلیقه و توقع همه  آنها محال است اما تو با هنری که به خرج داده ای، حتی منتقدانت را هم پای برنامه ات می نشانی . کسی که از تو انتقاد می کند، وقت گذاشته و برنامه ات را مو به مو تماشا کرده. این پیروزی بزرگی است. نمی توانیم کتمان کنیم که در این آوردگاه بزرگ فرهنگی، تو و دوستانت کاری کرده اید که مردم ساعتی از رسانه های مجهول به سمت رسانه خودمان جذب شوند. مگر این دستاورد کمی است؟ کسی که تو را به دستمزد میلیاردی متهم می کند، دستاویز دیگری پیدا نکرده. نتوانسته به هنرت ایراد بگیرد پس به جیبت حمله کرده! هرچند که شخصا معتقدم که مردم این روزها به خندیدن بیشتر احتیاج دارند؛ اما نمی توانم انکار کنم که تو با همین ترفند «احساس» میلیون ها دختر و پسر جوان را متوجه کرامت های دینی و انسانی کرده ای. کاری که آرزوی خیلی هاست. مگر مردم نجیب ما از رسانه ملی چه توقعی دارند؟ جز همین صداقت؟ جز همین انسانیت؟ حالا که به مدد نگاه پاک و نجیب مردم و دعای خیرشان به اوج رسیده ای، در اوج هم بمان. نگاه به برخی موانع ریز ارتفاع تماشا را کوتاه می کند. نمی گویم که منتقدانت را ندیده بگیر، اصلا! اتفاقا دست منتقد را باید بوسید اما کسی که بهتان می زند و دروغ می بافد که دیگر منتقد نیست. جدای از نقدهای منصفانه مطمئن باش که میلیون ها مخاطب تحسینت می کنند. من هم یکی از آنها. شاد باشی.»

احمد یوسف زاده:

مواظب باش احسان علیخانی دستت نندازه!

احمد یوسف زاده مهمان برنامه ماه عسل و نویسند کتاب «آن بیست وسه نفر» که خاطراتش از سال های اسارت در زمان جنگ تحمیلی است در یادداشتی به مجری برنامه ماه عسل نوشته: «آقا! مواظب باش احسان علیخانی دستت نندازه!.... این علیخانی انگار یه جورایی خوشش میاد حال مهموناشو بگیره، حواست کاملا جمع باشه! .... نذار احسان علیخانی بپره توی حرفت!» اینها توصیه های متعددی بودند که چند روز قبل از رفتن به برنامه ماه عسل، مرتب از این طرف و آن طرف تلفنی یا پیامکی به من می رسید... عزمم را جزم کرده بودم محکم جلو این جوان سی و دو سه ساله که با تاثیر تلویزیون برای خودش شهرتی دست و پا کرده، بایستم و اجازه ندهم خودم و مخصوصا قهرمانان کتابم را خدای ناکرده تحقیر کند. با این ذهنیت ساعت 17 روز پنجشنبه رفتیم به استودیوی برنامه که برخلاف تصور من جایی دور از جام جم بود. احسان نبود اما به گرمی مورد استقبال آقای پیوندی عزیز- جوان مودب و متواضعی که در پشت صحنه  برنامه می بینیمش- و خانم نوابی نژاد که شکارچی سوژه های ماه عسل هستند و روابط عمومی و گروه تولید برنامه قرار می گیریم و طولی نمی کشد که احسان هم از راه می رسد. در اولین برخورد طوری با فروتنی و ادب با آن 23 نفر صحبت می کند که تصویر قبلی او از ذهن همه مان می رود. علیخانی جوان، از قهرمانان کتاب من به بزرگی یاد کرد و تاحد ممکن در برابر مردان حماسه ساز کشورش کوچکی نشان داد. او گفت حضور قهرمانان وطن در این برنامه برایش مایه افتخار است و پیشاپیش از اینکه شاید جایی مجبور بشود برای بهتر پیش رفتن برنامه در حرف کسی بیاید، عذر خواست و حلالیت طلبید.

بعد از برنامه، بر سفره افطار باز هم صمیمانه و در کمال ادب از حضور من و دوستانم تشکر کرد. به بچه های باحال ماه عسل که همگی در سن و سال خود احسان علیخانی هستند، به خاطر 2 شب پیاپی برنامه، آن هم با بیشترین تعداد مهمان که کار تصویر و صدا برداران را چند برابر کرده بود، خسته نباشید می گویم و خوشحالم که این برنامه مورد توجه عمیق ایرانیان قرار گرفت و آن 23 نفر حالا گوش هایشان پر شده از پیام های محبت آمیز و قدرشناسی مردم. ماه عسل این جوانان هنرمند اگرچه گاهی کاممان را تلخ و سفره افطارمان را اشک آجین می کند اما یک وقت هایی لازم است قصه زندگی رازآلود مردمی را که در کنارمان هستند و ما از دردشان غافلیم، در حضور خودشان ورق بزنیم، داشته هایمان را کنار انبوه نداشته های آنان بگذاریم و آنگاه قضاوت کنیم. احسان و دوستانش این فرصت را برایمان فراهم کرده اند؛ ماه همه شان عسل.»

دامنه تعریف احسان علیخانی در فضاهای مجازی و نظرهای مردمی در سایت ها از یک موجود خوب و دوست داشتنی و فرشته وار تا یک موجود مورد تنفر و دغل باز و عشق به شهرت تغییر می کند. بد نیست به چند مورد از این نظرها و لحن و ادبیات آنها بدون هیچگونه پیش داوری نگاهی بیندازیم تا ببینیم آیا موفقیت و شکست او منصفانه مورد تشویق یا توبیخ قرار گرفته یا نه؟

+ اونایی که فکر می کنن احسان علیخانی موجود قابل تحملیه، برن اون طرف وایستن، اونایی که فکر می کنن نیست بیان این طرف.

+ گویا لقب «پدر بغض ایران» به احسان علیخانی رسید.

+ احسان علیخانی به خودی خود جزو یکی از آن چهره های منفور من است. او در این سال ها با اجرای ضعیف برنامه ماه عسل که خودش می گوید یک برنامه اجتماعی موفق است، نشان داده که از فعالیت اجتماعی و موضوعی به نام مساله اجتماعی هیچ چیز نمی داند اما همچنان به شوی اجتماعی بی کیفیت و ضعیفش ادامه می دهد. احسان علیخانی از آن مجریان برنامه های اجتماعی است که نه طرح مساله اجتماعی می داند و نه می تواند با سوژه های اجتماعی که به برنامه دعوت می کند، ارتباط مناسبی برقرار کند. هیچ نمی دانم که چطور برنامه ریزان اجتماعی سیما به راحتی به افرادی مانند علیخانی اجازه می دهند که موضوع های مهم اجتماعی را اینگونه به بیراهه بکشاند. موضوع بسیار مهم در فعالیت های اجتماعی حفظ کرامت انسانی و حرمت انسانی مددجو است. احسان علیخانی به راحتی این اصل مهم و اساسی را زیر پا می گذارد و پنهان و آشکار به مخاطب برنامه که عمدتا آسیب دیده اجتماع یا از مردم دردمند جامعه است، توهین می کند. کلا موافق پخش چنین برنامه هایی هستم. برنامه هایی که مردم در آن دردها، غم ها یا موفقیت های خود را با دیگران مطرح کنند. برنامه های این چنینی در دنیا هم پخش می شود. نمونه بارزش برنامه اپرا وینفری در آمریکاست که میلیون ها بیننده دارد اما مجری این برنامه هیچ گاه به خود اجازه نمی دهد که به مخاطب توهین کند. حرکت های هیجانی ندارد، گریه های عجیب و غریب نمی کند. میان حرف زدن های مددجو که دارد از بدبختی و فلاکت خود حرف می زند، مزه نمی پراند. مجری برنامه ماه عسل شروع مصاحبه اجتماعی را نمی داند. او نمی داند در فعالیت اجتماعی موضوع باید به مددجو سپرده شود. به نظر می رسد او فقط می خواهد خودش را به بیننده نشان دهد و گاهی هم مددجو را تخریب و مسخره می کند. البته او گناهی ندارد، علیخانی کاری را انجام می دهد که هیچ اطلاعی از آن ندارد. به همین علت است که گاهی حرف های بی ربط می زند. با خنده های بی معنا به مددجو خیره می شود. هیجانی رفتار می کند. خیلی ظاهری با مددجو گریه می کند گرچه بغض هایش هم مصنوعی است.

+ یه کلام هم از مادر عروس بشنوید! احسان علیخانی بی تخصص به خودش اجازه داده به دختران سرزمینمون توهین کنه. آب که سر بالا بره، قورباغه ابوعطا می خونه: «خانم زود بله رو بگو کمبود شوهره!»

• اصلا کاش می شد این ماه رمضونیه، جای این احسان علیخانی و ماه عسلش، خندوانه رو قبل افطار پخش کنند.

• والا دیگه ما هم خسته شدیم بس که این یه نگاه عاقل اندر سفیهی کرد به اون دو تا بدبخت دعوت شده به برنامشو و باز همون سوال تکراری که «خانوم! چی شد که با این آقا ازدواج کردی؟»

• استیون هاوکینگ (نخبه معلول) اگه تو ایران به دنیا میومد، ته تهش دعوتش می کردن برنامه ماه عسل، از بدبختی هاش می گفت... آخرشم با مادرش و احسان علیخانی سه تایی زار زار گریه می کردند.

• چقدر برایم زیبا بود دیدن و شنیدن صحبت های کسانی که خود در طوفان زندگی گرفتار شده اند! طوفان سهمگینی که هر انسانی را می تواند یک عمر زمینگیر کند ولی با لبخندشان به این طوفان می فهمانند برای آنها از یک نسیم کوچک بزرگ تر نیستند! نگاه پر از امید و ایمان دختری که از نعمت پا بی نصیب است و تمام پله های بلند را به تسلیم واداشته است و خنده های زنی که با وجود سرطان بی اعتنا به حرف مردم با تمام وجود قصد شکست دادن تمام ناممکن های دنیا را دارد! (اشاره به مهمان برنامه ماه عسل دختری که بدون پا برج میلاد را فتح کرد)

• من می گم به جای ظریف، احسان علیخانی رو بفرستن برای مذاکره، دو سه تا بغض کنه و حق غنی سازی را بگیرد.

• احسان علیخانی الان داره جلوی آینه تمرین بغض می کنه واسه ماه رمضون آینده.

• احسان! من تا پای جونم ازت حمایت می کنم برای اینکه از جنس مردمی هستی که سختی زندگی را کشیده اند. باز هم به معرفت شما که این افراد را از گوشه و نقاط کشور به برنامه ات دعوت می کنی تا من بیننده درباره تو قضاوت کنم. من مثل برادرم دوستت دارم. خدا یارت باشد و چشم حسودت را هم کور کند.

• واقعا دست مریزاد بر شما و دوستانتان.... به خدا من به شخصه شرمنده شما هستم! از انتقاداتی که به نظرم اصلا برازنده شما و برنامه تان نبود.... وقتی برنامه های شما را می بینم، با زندگی های مختلف آشنا می شوم، دردها و سرنوشت ها را می بینم و انگیزه پیدا می کنم برای بهتر شدن و بهتر بودن...

• سلام آقای احسان علیخانی! من در ایران نیستم ولی سال هاست که برنامه ماه عسل را می بینم و هر سال با عشق به این برنامه نگاه می کنم. برادر عزیزم! این حرف های... را گوش نکنید و به دل نگیرید. یک مشت آدم بیکار نشستند که فقط چرت و پرت بگویند. زحمتی که شما می کشی، پیش خدا محفوظ خواهد ماند.

• آقای علیخانی! در یک خانواده 5 نفری هم اگر یک نفر کاری بکند، یکی مخالف است، یکی موافق پس مثل همیشه محکم باش، ما هم پشتت هستیم. ما را از کار قشنگی که داری می کنی، محروم نکن. ماه ما واقعا عسل می شود با ماه عسلت. من واقعا از شما معذرت می خواهم از طرف خودم. اگر از ما دلگیری، حلالمان کن!

• وقتی بچه بودم، فکر می کردم برنامه ماه عسل برنامه خیلی خوبیه ولی الان که سنم بیشتر شده، ماه عسل نمی بینم چون وقتی پای برنامه می نشینم، تنها چیزی که از مجری می بینم، تظاهر و نقش بازی کردن است. حرف های احساسی و شعاری این برنامه واقعی نیست. این یک فیلم احساسی دروغی است و واقعی نیست. شرمنده به خاطر رک بودنم ولی این برنامه وقعی نیست. زمانی واقعی می شود که مجری تظاهر را کنار بگذارد؛ مثل زندگی روزمره، مثل زمانی که مشکل دارد، خودش را بگذارد جای صاحب مشکل نه اینکه زندگی مردم را تماشا و مثلا ابراز همدردی کند. فقط این فیلم، چیزی را در دنیای ما تغییر نمی دهد.

دکتر حامد محمدي کنگراني

روان پزشک، عضو کميته هاي روان درماني و رسانه انجمن روان پزشکان ايران

گردآوری : گروه فرهنگ و هنر سیمرغ

جدید ترین مطالب سایت