فروش ویژه اسلایسر هندوانه

هم اکنون این محصول با 65 درصد تخفیف عرضه شده است

فقط 10000 تومان 

خرید اینترنتی

»

از پیشنهادهای میلیونی تلویزیون تا ممنوعیت بازیگران زن

نگاه به لیست فیلم های پرفروشِ سینمای ایران نشان گر این است که فیلم های معدودی می توانند عنوان پرفروش را از آن خود کنند و این عنوان ارتباط مستقیمی دارد با فضای تبلیغاتی که آن ها در طول اکران در اختیار دارند. میزان سهم خواهی از این فضا نیز بسته به "ارتباطات" سازندگان فیلم است. با این حال فروش فیلم ها را باید متاثر از "تبلیغات" دانست یا ارتباطات"؟ .

از پیشنهادهای میلیونی تلویزیون تا ممنوعیت بازیگران زن

نگاه به لیست فیلم های پرفروشِ سینمای ایران نشان گر این است که فیلم های معدودی می توانند عنوان پرفروش را از آن خود کنند و این عنوان ارتباط مستقیمی دارد با فضای تبلیغاتی که آن ها در طول اکران در اختیار دارند. میزان سهم خواهی از این فضا نیز بسته به "ارتباطات" سازندگان فیلم است. با این حال فروش فیلم ها را باید متاثر از "تبلیغات" دانست یا ارتباطات"؟ .

"شهر موش ها" با فروش 12 میلیاردی، "اخراجی های 2" با هشت میلیارد فروش، "کلاه قرمزی و بچه ننه" شش میلیارد، "رسوایی" و "قلاده های طلا" هر کدام با فروش چهار میلیاردی، "اخراجی ها و اخراجی های 3" مجموعا با شش میلیارد فروش؛ پرفروش ترین فیلم های سینمای ایران اند. اما این فیلم ها چگونه رکورد فروش را به نام خود ثبت کردند؟

تلویزیون و بیلبورد قدرتمندترین ابزار تبلیغاتی برای سینما

"فروش اتفاقی نیست". میزان فروش یک کالا رابطه مستقیمی دارد با تبلیغاتی که برای آن انجام می شود. سینما نیز از این قاعده تبعیت می کند؛ استفاده حداکثری از ظرفیت های تبلیغاتی؛ برابر است با بیشترین میزان فروش فیلم ها.   تیزرهای تلویزیونی و رادیویی، تبلیغات محیطی اعم از بیلبورد، پل های هوایی، مترو و اتوبوس ها، آگهی های روزنامه، سایت ها و خبرگزاری ها، پوستر و عکس های فیلم؛  آنونس هایی که در سالن های سینما یا سردر سینماها پخش می شوند، همچنین شبکه های اجتماعی؛ فضاهای تبلیغاتی هستند که هرکدام به فراخور شرایط و مضمون فیلم و جغرافیای هر کشور مردم را به سینماها می کشانند.

اما طبق شرایط حاکم بر ایران؛ تلویزیون و بیلبورد بیشترین تاثیر را روی اقناع مخاطب دارند. بنابراین اصل؛ فیلمی که بیشترین توانایی را در استفاده از این دو  ابزار داشته باشد فروشش تضمین می شود. تا آن جا که ذهن یاری می کند زمان اکران هرکدام از فیلم هایی که در بالا از آن ها به عنوان پرفروش نام برده شد نیز سراسر شهر تلویزیون از تبلیغات آن ها پربود و حجم تبلیغات و خودنمایی ها تا اندازه ای بود که هر سینمانرویی را هم به سالن سینما می کشاند.

سنگ های رسانه ملی جلوی پای سینماگران

با وجود همه اِلمان ها مبنی بر افت مخاطبانِ شبکه های تلویزیونی هنوز این رسانه نقش پررنگی برای معرفی یک کالا و اقناع دارد. فیلمی که از این ابزار تبلیغاتی برخوردار باشد حداقل 20 تا 30 درصد می تواند مخاطبان خود را افزایش دهد. سه مسئله در مورد این رسانه محل بحث است: اول؛ قیمت، دوم؛ سخت گیری ها برای پخش تیزر و سوم؛ تصمیمات سلیقه ای.

هزینه تبلیغات در تلویزیون چگونه محاسبه می شود؟ تیزرها؛ بنابه کیفیت برنامه، میزان استقبال و ساعت پخش در 35 طبقه تقسیم بندی می شوند. براساس آخرین تعرفه آگهی های صداوسیما در سال 94؛ آگهی دهندگان برای هر ثانیه تیزر در طبقه اول که کم رمق ترین طبقه برای تبلیغ است؛ 100 هزار تومان و در طبقه سی وپنجم؛ 7 میلیون و 410  هزار تومان است. مضاف بر این؛ نرخ پخش تیزر در هر ماه متفاوت است و درصدی به رقم بالا اضافه می شود. پخش تیزر در فروردین ماه با 20 درصد و اسفند ماه با 60 درصد از کمترین و بیشترین میزان درصد افزایش برخوردار است.

همچنین  بسته به این که تیزر به عنوان تبلیغ اول یا دوم در باکس آگهی های میان یک سریال یا برنامه پرمخاطب گنجانده شود؛ به ترتیب 100 و 60 درصد به مبالغ بالا اضافه می شود. با احتساب این  موارد پخش یک ثانیه تیزر در بهترین و پرمخاطب ترین زمان 20 میلیون تومان آب می خورد. البته در صورت وجود فاکتورهایی مانند پرداخت نقدی، بالا بودن تعداد و نوع آگهی، تخفیف و نوبت های رایگان هم درنظر گرفته می شود.

سینما به عنوان کالایی فرهنگی از تخفیف هایی برخوردار است که براساس آخرین گفته های رییس سازمان سینمایی این تخفیف ها قرار است تا 98 درصد قیمت آگهی ها را برای پخش تیزر فیلم ها کاهش دهد. اما با اقتصاد به گِل نشسته سینما همین مبلغ هم برای سرمایه گذاران فیلم های سینمایی سنگین است. پخش یک نوبت تیزر 15 ثانیه ای فیلم سینمایی قبل از سریال  پایتخت که جزء پرمخاطب ترین برنامه  سیما بود؛ با احتساب تخفیف 98 درصدی 20 میلیون تومان فاکتور می خورد که فیلم برای جبران این هزینه  باید 60 میلیون تومان حدود 10 هزار بلیت بفروشد.

به گفته سعید خانی (پخش کننده دو فیلم "استراحت مطلق" و در "دنیای تو ساعت چند است؟") که در ماه های اخیر به بهانه های واهی و غیرقابل توجیه حق پخش تیزرهایش را پیدا نکردد؛ یک فیلم برای دیده شدن حداقل نیاز به 20 روز آنتن تلویزیون و پخش روزانه 7 الی 10 نوبت دارد. این حجم پخش تیزر حداقل نیاز به 200 میلیون دارد. 

از دیگر منظر در تبلیغات تلویزیونی؛ کالاهای تجاری که سرمایه گذاران پول چاقی برای تبلیغات آن ها پرداخت می کنند؛ در اولویت اند و پس از پخش تیزر این محصولات در صورت وجود باکس خالی؛ تیزر فیلم های سینمایی پخش خواهد شد بنابراین دست تهیه کننده ها خیلی برای تعیین زمان باز نیست مگر این که توانایی پرداخت پول خوبی را داشته باشند که مطمئنا هرچه قدر خود را از نظر ریالی قوی کنند به گرد پای تبلیغاتی سالیانه 2 میلیاردی و برندهایی هم چون ایرانسل نمی رسند.

در گذشته؛ گوشِ تهیه کننده ها پربود از این  جمله که به دلیل نبود باکس خالی امکان پخش تیزر فیلم وجود ندارد و حال با جلسات اخیرِ رییس سازمان سینمایی و صداوسیما مشخص نیست سیاست ها در این رابطه تا چه اندازه تغییر  خواهد کرد.

غیر از قیمت؛ سخت گیری ها و تصمیمات سلیقه ای به شدت برای تهیه کننده گان آزاردهنده  است و علیخانی با خاطری مکدر به کرات در صحبت های خود با ایلنا به این نکته اشاره می کند. او می گوید: درصورتی که تلویزیون برای پخش تیزرها سلیقه ای برخورد نکند و با یک چشم به همه نگاه کند و "سید و عام" نداشته باشد؛ این تخفیف ها می تواند تاثیر مثبتی برای سینما داشته باشد.

این تهیه کننده سینما ادامه می دهد: بنده اطلاعی از کارکرد مدیریت جدید ندارم و از زمان اعمال تخفیف های جدید برای پخش تیزر همکاری با صداوسیما نداشتم. اما پیش از روی کار آمدن آقای سرافراز درباره پخش تیزرها به شدت سلیقه ای عمل می شد. در آن زمان انتخاب  فیلم ها و شاخصه ها برای پخش تیزر از ساختاری منسجم تبعیت نمی کرد.     

فرح بخش نیز می گوید: با تیزرهای رایگان و تخفیفات 98 درصدی که تلویزیون برای فیلم های سینمایی درنظر گرفته؛ استفاده از این رسانه به صرفه تر شده و شرایط از قبل بهتر است اما سختگیری ها کار را مشکل می کند.

حال مسئله سخت گیری ها و تبعیض ها درباره پخش تیزر فیلم های سینمایی از رسانه ملی را کمی می شکافیم. ابتدا این که؛ براساس دستورالعمل شورای بازرگانی آگهی های سازمان صداوسیما 81 اصل برای پخش تیزر کلیه محصولات از این رسانه تدوین شده و دراین میان؛ تنها اصل 29 (آگهی های مربوط به فیلم های سینمایی باید از تطابق کافی با محتوای فیلم مورد آگهی برخوردار باشند. بر این اساس هنگام ارائه آگهی باید خلاصه موضوع فیلم برای اعلام نظر اداره کل بازرگانی نیز تسلیم شود.) اشاره مستقیم به ضوابط برای فیلم های سینمایی دارد و مابقی اصل ها به طور غیرمستقیم به تیزرهای سینمایی مرتبط می شود. اما بیشترین تاکید روی آرایش و پوشش خانم هاست.

خانی در جایی از صحبت هایش به ساخت بالای 18 مورد تیزر برای صداوسیما اشاره دارد و می گوید: کلوزآپ خانم، آرایش، بیرون بودن یک تار مو، مانتوی بازیگر، موسیقی، وجود گیتار برقی همگی مواردی هستند که سنسور صداوسیما روی آن ها به شدت حساس است.

او درباره چگونگی انتخاب تیزرها می گوید: در دو شورا تیزرها بازبینی می شوند اول شورایی متشکل از 7-8 نفر است که هفته ای یک بار فیلم ها را نگاه می کنند و براساس نظری که می دهند تعداد تیزرهای رایگان، تعداد زیرنویس ها و میزان تخفیفات مشخص می شود. شورای دیگر نیز که تیزرها را می بینند؛ تیزرهای سینمایی را هم مورد بازبینی قرار می دهند و در صورت عدم صلاحدید رد می کنند.

خانی درباره عدم پخش چهره برخی بازیگران در تیزرهای تلویزیونی می گوید: سالی کم تر از ده درصد چنین مواردی پیش می آید که تلویزیون از پخش چهره یک بازیگر امتناع کند مگر موارد خاص که طرف ممنوع الکار باشد. اما به کرات و به دلایل متعدد فیلم سازان را وادار به ساخت تیزر مجدد می کنند.

فرحبخش می گوید: کلوزآپ بازیگر زن فیلم درصورتی که زرق و برق داشته باشد، قطعه ای موسیقی و مواردی اینچنینی موجب شده تا ده ها بار تیزر فیلمی از نو ساخته شود. درصورتی که همان صحنه  بدون هیچ مشکلی توسط یکی از شبکه های رسانه ملی پخش می شود اما برای تیزرِ فیلم سینمایی جزء خط قرمز محسوب می شود.

تجارب سال های گذشته نشان داده؛ فیلم هایی که بر آمیزه های دینی تاکید داشته اند یا توسط افراد خاص ساخته شده اند مانند "اخراجی ها"، "رسوایی"، "معراجی ها"، "ملک سلیمان"، "چ"، "شیار 143" کم ترین سخت گیری را در گزینش و بیشترین دست ودلبازی را برای پخش تیزر رایگان و تخفیفات داشته اند و در مقابل فیلم هایی با فضایی اجتماعی ، ملتهب و نقادانه با بیشترین ممیزی و سخت گیری مواجه بوده اند و همیشه این برخوردهای سلیقه ای به شدت موجب دلخوری و رنجش فیلم سازان از رسانه ملی شده است.

خانی که دل پری از این ماجرا دارد؛ درباره دلیل پخش نشدن دو فیلم اخیرش به ایلنا می گوید: در صداوسیما کسانی برای تصمیم گیری درباره سینما نشسته اند که سینما را نمی شناسند و من واقعا متوجه توجیهات آن ها نمی شوم. آن ها درباره "استراحت مطلق" که یک فیلم اجتماعی است و مسائل اجتماعی را به چالش می کشد با این بهانه که فیلم حاوی پیام نیست؛ تیزر ندادند و به "در دنیای تو ساعت چند است؟" با این توجیه که فیلم سفید و شیکی ست و تحت تاثیر کشور فرانسه است؛ از پخش تیزر فیلم امتناع کردند.

او با اشاره به این که باید در این شورا کسانی باشند که ما بتوانیم با آن ها دیالوگ برقرار کنیم؛ ادامه می دهد: با فشارهای اخیر؛ مسئولان صداوسیما متوجه نیاز مبرم سینما به تلویزیون شدند و کمی از این گونه رفتارها کم تر شده که امیدواریم مقطعی نباشد.

میزان بهره تهیه کننده گان از "تبلیغات محیطی"چه قدر است؟

بیلبوردها، پل های هوایی، فضاهای داخل مترو، بدنه اتوبوس ها  همگی جزء تبلیغات محیطی به حساب می آیند که هرکدام تاثیرهای متفاوتی روی فروش فیلم ها دارند اما در میان همه این ها تاثیر بیلبوردها بیشتر است. که البته به دلیل گران بودن هزینه تبلیغ روی بیلبوردها برای تهیه کنندگان خیلی استفاده از این ابزار تبلیغاتی صرفه اقتصادی ندارد مگر اینکه شرکتی را برای سرمایه گذاری روی تبلیغات فیلمشان قانع کنند و او با گنجاندن برند خود روی تبلیغ فیلم ها تمام هزینه ها را متقبل شود.  

به گفته فرح بخش؛ هزینه استفاده از این دو ابزار(تلویزیون و بیلبورد) تا اندازه ای بالاست که بخش خصوصی در اکثر موارد امکان  بهره گرفتن از آن ها را ندارد و رقابت با بخش دولتی که سازندگان برخی از این فیلم ها هستند مثل کشتی گرفتن یک کشتی گیر 48 کیلویی با کشتی گیر 120 کیلویی ست.

او؛ هزینه یک ماه تبلیغ روی یک بیلبورد را 300 میلیون تومان اعلام  می کند و این را هم می گوید؛ برای دیده شدن یک فیلم حداقل به 2 میلیارد تومان سرمایه صرفا برای تبلیغ بیلبوردها  نیاز است. این هزینه دومیلیارد تومانی در حالی مطرح می شود که همین حجم تبلیغات در سال 87 با چهل میلیون تومان انجام می شد و امروز با این افزایش 50 برابری؛ استفاده از این ابزار برای بخش خصوصی تقریبا محال است و رقابت این بخش با آن دسته از فیلمسازانی که مورد حمایت دولت هستند؛ نبردی به شدت نابرابر است.

برآورد خانی از میزان هزینه ها برای استفاده 20 روز از 7 الی 8 بیلبورد در نقاط مختلف شهر حدود 300 میلیون تومان است. 

تاثیر تبلیغات محیطی اگر بیشتر از تلویزیون نباشد به طور قطع کم تر نیست. این جمله را عبدالله علیخانی به ایلنا می گوید و به شدت از باندبازی های حاکم بر این حوزه گله مند است.

به اعتقاد او؛ هرکس ارتباطی داشته باشد با یک نامه به قالیباف یا رییس سازمان زیباسازی می تواند 30 یا 40 بیلبورد و پل هوایی را با قیمت بسیار نازل و با عنوان کالای فرهنگی  در اختیار بگیرد اما اگر تهیه کننده بخش خصوصی چنین درخواستی داشته باشد؛ ترتیب اثری داده نمی شود.

او با اشاره به قیمت 15 تا 80 میلیون تومانی برای یک ماه تبلیغ روی پل های هوایی ادامه می دهد: حتی امکان استفاده از پل ها و بیلبوردها برای همه وجود ندارد. این ها طی مزایده ای به افراد خاصی تعلق می گیرد. و از آنجا که برای تهیه کننده ها امکان پرداخت چنین ارقامی وجود ندارد؛ هزینه تبلیغات محیطی توسط شرکت هایی که برایشان فروش فیلم اهمیتی ندارد و وجود این جمله - " شرکت ایکس شما را به دیدن این فیلم دعوت می کند" - روی بیلبوردها کفایت می کند؛ پرداخت می شود.

علیخانی بر این مطلب تاکید دارد که صاحبان فیلم به جز بخش دولتی امکان و بودجه ای برای استفاده از تبلیغات محیطی ندارد و در ادامه صحبت هایش به نقش استاربوردها در تبلیغ فیلم ها اشاره می کند: این ابزار تبلیغاتی که حدود 6ـ7 سال پیش در اتوبون ها تعبیه می شد؛ برای تبلیغات فیلم بسیار مقرون به صرفه بود. 20 عدد آن ها چیزی حدود دو میلیون تومان هزینه داشت که متاسفانه شهرداری آن ها را جمع آوری کرد و دیگر مورد استفاده قرار نمی گیرند.

هزینه یک ماه تبلیغ روی هر اتوبوس ها حدود 6 میلیون تومان است که برای هر فیلم در اختیار داشتن حدود 10 اتوبوس کفایت می کند. پخش تیزر فیلم ها از مانیتورهای داخل مترو نیز باروزی 10 الی 15 نوبت پخش؛ حدود 5 میلیون تومان برای تیزر 30 ثانیه ای آب می خورد. یکی دیگر از ابزار که فیلم ها به عنوان ابزارهای تبلیغی از آن استفاده می کنند دستگیره های داخل واگن مترو است که برای در اختیار داشتن هر 100 عدد دستگیره برای مدت یک ماه 25 میلیون تومان باید پرداخت.

دیگر ابزار تبلیغاتیِ سینما

پخش آنونس تبلیغاتی فیلم در سینما با این پیش شرط که قبل از یک فیلم پرمخاطب باشد؛ می تواند بدون هیچ هزینه ای روی جذب مخاطب تاثیر داشته باشد. اما آن طور که علیخانی می گوید از پتانسیل این ابزار به دلیل قصور فیلم سازان و عدم برنامه ریزی؛ استفاده درستی نمی شود. پخش آنونس فیلم ها از سر در سینماها نیز به شدت می تواند در جذب مخاطب تاثیر داشته باشد اما درصورتی که حداقل 80 درصد سینماها به چنین ابزاری مجهز باشند؛ نه در زمان فعلی که تعداد اندکی سینما از داشتن یک مانیتور روی سردر خود برخوردارند. البته به این نکته هم باید اشاره کرد که همین تعداد سالن های انگشت شمار نیز از سوی شهرداری ها برای پخش فیلم مورد بازخواست قرار می گیرند و برخی شهرداری ها هیچگونه همکاری با سینماها ندارند.

آگهی روزنامه ها و پخش تیزرِ فیلم ها در سایت ها نیز می تواند در اطلاع رسانی مردم از فیلم اکران شده موثر باشند. که البته نسبت به دیگر ابزارهای تبلیغاتی از قدرت اقناع کنندگی کم تری برخوردارند. در شرایط ساخت آنونس برای پخش از این سه رسانه نه تنها رایگان است بلکه برعکس تلویزیون هیچ گونه منعی وجود ندارد و دست پخش کننده و تهیه کننده به شدت باز است. و از آن جا که فیلم مجوز وزارت ارشاد و فرهنگ اسلامی را دارد هر بخشی از آن می تواند برای تیزر انتخاب شود.  

به صورت تقریبی هر فیلم برای در اختیار داشتن تمام ابزار تبلیغاتی البته در مقیاسی متوسط نه با ریخت وپاش های دست ودلبازانه؛ به حدود 500 تا 600 میلیون تومان هزینه تبلیغات نیاز دارد.

همه چیز در اختیار ده نمکی و فیلم هایش

در شرایطی که برای فضاهای تبلیغاتی فیلم های سینمایی شرح داده شد؛ چگونه فیلم هایی که در ابتدای گزارش از آن ها به عنوان فیلم پرفروش نام برده شد؛ توانستند رکورددار شوند و عنوان پرفروش ترین فیلم های سینمای ایران را به نام خود ثبت کنند؟

فرح بخش در پاسخ به این سوال می گوید: به طور کل ده نمکی هر فیلمی که می سازد کل دولت، حوزه هنری، شهرداری و فضای تبلیغات محیطی، رسانه ملی و شبکه های تلویزیونی در اختیار او و فیلمش است.

به گفته این تهیه کننده؛ اگر قرار بود ده نمکی هزینه تبلیغاتی هرکدام از فیلم هایش را پرداخت کند چیزی بالغ بر 10 میلیارد تومان می شد. فیلم "کلاه قرمزی" نیز که متعلق به تلویزیون است و از پشتیبانی های این رسانه برخوردار بود و "شهرموش ها" هم که به پشتوانه سرمایه گذاری بانک پاسارگاد از بودجه مناسبی مناسبی برای تبلیغات برخوردار بود. و تا آن جا که من می دانم دومیلیارد تومان فقط برای بیلبورد هزینه شد که از این میزان یک میلیارد را بانک داد و یک میلیارد تومان را تهیه کنندگان.

ظرفیت تبلیغاتی جدیدی به نام شبکه های اجتماعی

دیگر نکته در ارتباط با تبلیغات فیلم های سینمایی که این روزها مسئولان رسانه ای فیلم ها بدون هیچ هزینه بیشترین استفاده را از  آن می برند "فضای مجازی" و "شبکه های اجتماعی"ست.

علی سرتیپی (پخش کننده "نهنگ عنبر")؛ نقش ابزاری مانند فیسبوک، وایبر، واتساپ، تلگرام را در فروش فیلم ها بسیار موثر ارزیابی می کند و می گوید: "نهنگ عنبر" که از نظر فروش در صدر جدول فیلم های پرفروش قرار داشت بخش اعظم فروش خود را مرهون تبلیغات در چنین فضاهایی  بود.

به اعتقاد این تهیه کننده؛ در شرایطی که فضاهای تبلیغاتی به شدت گران و رابطه ای ست؛ از این ابزار می توان بالاترین بهره  را برد و درصورتی که فیلمی از ساختارهای یک فیلم تجاری و عامه پسند برخوردار باشد؛ می تواند با چنین روش  تبلیغاتی فروش خوبی داشته باشد.

فقط و فقط رابطه...

براساس آن چه در بالا آمد؛ ظرفیت استفاده از فضاهای تبلیغاتی برای همه سازندگان یکسان نیست و در سینمای ایران فروش فیلم ها بیشتر از این که متاثر از "تبلیغات" باشد از "ارتباطات" تاثیر می گیرند و پرفروش ترین فیلم های سینمای ایران نیز با چنین ارتباطاتی چنین عنوانی را یدک می کشند.

اخبار فرهنگی - ایلنا

جدید ترین مطالب سایت