فروش ویژه اسلایسر هندوانه

هم اکنون این محصول با 65 درصد تخفیف عرضه شده است

فقط 10000 تومان 

خرید اینترنتی

»

فاجعه شهری در انتظار تهران است

«کسانی که فقط نوک دماغ شان را می بینند، راحت تر یک ساختمان را تخریب می کنند، بنایی چند طبقه می سازند، به جای آنکه با مرمت آن، استفاده ا ی منطقی از آن داشته باشند.»

هموطن :هنوز گاهی اوقات، حرف هایی از اجرایی شدن یک طرح به گوش می رسد، حرف هایی که حالا معلوم نیست در حال اجرائی شدن  هستند یا نزدیک به یک اتفاقی در حد فاجعه  شهری!

اما کارشناسان ضعف این طرح را در طرحی با نام «طرح تفصیلی تهران» می دانند، پروژه ای که خط آسمان، اصالت بافت تاریخی، کوریدورهای ارزشمند شهر و آنچه تهران را به گذشته اش متصل می کند، از بین می برد و شاید باعث بیشتر معضلات فرهنگی و هویتی تهران شده است.

و حالا این طرح در قالبی کوچکتر نام «انضباط شهری» گرفته است، انضباطی که انگار فقط در منطقه  12 تهران نمره ی 20 نمی گیرد و مدیریت شهری این بار با فشار، زور و حتی تخریب می خواهد این منطقه را شاگرد نمونه کند! اما زورش به کوچکترها و مظلوم های منطقه می رسد، نه سرمایه دارانی که شهر را داخل و زیرساختی می جوند و نابود می کنند.

بنیانگذار سازمان میراث فرهنگی هم نگران است، برای بافتی تاریخی که اگر تخریب شود، بخش بزرگی از پیکره ی شهر را با خود آوار می کند!

مهدی حجت معتقد است: برای مواجه شدن با بافت قدیم شهر تهران باید یک کار اصولی انجام داد،  باید نخست توجه داشت که وقتی درباره ی این بافت صحبت می کنیم، درباره ی یکی از اندام های یک پیکره صحبت می کنیم. پیکره ای به نام «شهر» که اندام های متعددی دارد و با پیوستگی به یکدیگر، شهر را ایجاد کرده  است.

رئیس ایکوموس ایران با تاکید بر اینکه  نباید هر منطقه از تهران مانند تجریش را با محلات دیگر مانند راه آهن مقایسه کرد، ادامه داد:  زمانی که این موضوع را درست متوجه شدیم باید اول مشخص کنیم که توقع شهر از اندام و بافت قدیمی خود چیست؟ این اتفاق مانند خواسته ی بدن از ریه برای تنفس، کلیه برای تصفیه و پا برای راه رفتن است؛ پس از آن دومین راهکار این است  که ببینیم در بافت قدیم چه استعدادهایی وجود دارد؟ برخی استعدادها می تواند پاسخگوی خاطرات گذشته  ما، مکان مبادلات اقتصادی یا محلی برای آموزش کودکان و نوجوانان باشد؟ در واقع باید دید این منطقه از شهر چه ظرفیتی دارد و مردم ساکن در آن منطقه چه توقعی دارند؟

او با تاکید بر این که اگر می خواهیم سابقه ی 200 ساله شهر تهران را به رخ بازدیدکنندگان خارجی و داخلی آن بکشیم باید این بافت را به همان صورتی که بوده حفظ و تمیز کنیم، بیان کرد: این اقدام، بر نوع درخواست مان بستگی دارد، باید رفتارمان را با این شهر تغییر دهیم.

خانه های تاریخی اول متهم می شوند، بعد تخریب!

حجت اظهار کرد: در گذشته این رفتار مرسوم بود که اگر قصد داشتند بلایی سر کسی بیاورند، اول او را متهم می کردند، پس از آن کاری که تمایل داشتند را با آن شخص می کردند. اکنون نیز ساختمان ها را به مراکز فساد متهم می کنیم و پس از آن تخریب شان می کنیم، این اقدام راه حل مساله نیست. این بناها گناه نکرده اند که محل رفت وآمد معتادان شده اند، بلکه معتادان بودند که این بناها را اشغال کردند، در واقع همه ی دنیا حضور معتادان را تجربه کرده اند.

وی با بیان این که می توان فضایی را درست کرد که معتادان دیگر به این نوع از مکان ها نروند، افزود: باید با خارج کردن معتادان از این محوطه ها، این بناها را مرمت کرد و از آن ها هر نوع بهره برداری که تمایل داریم، داشته باشیم. متاسفانه چون نمی دانیم که چه بهره برداری از بافت قدیم می توانیم داشته باشیم، یا ظرفیت این نوع مکان ها را نمی شناسیم، یا اگر می شناسیم آن ها برای ما اهمیتی ندارند، چون به ظرفیت  این بناها توجهی نداریم و بیشتر سراغ ظرفیت های دیگر می رویم.

حجت با بیان این مثال که یک ساختمان قدیمی ظرفیت های فوق العاده ای از نظر استثنائی بودن و مورد توجه قرار گرفتن دارد، افزود:  چنین بنایی به خاطر نادر بودن یک ارزش است، هر چند آن ارزش شاید زیاد مورد توجه جامعه نباشد، به همین دلیل برخی از زوایا در این زمینه ها ممکن است تغییر کند و سرمایه گذار با توجه به ارزش اقتصادی بنا، بگوید می توان آن را تخریب کرده و به جای آن ساختمانی چند طبقه ساخت، با این وجود نیز ارزش اقتصادی این بنا، نسبت به ارزش نادر بودن آن که باز هم می تواند یک ارزش اقتصادی باشد (چون امکان تبدیل آن به عملکردی که می تواند مورد بهره برداری قرار بگیرد، است) وجود دارد.

او ادامه داد: کسانی که فقط نوک دماغ شان را می بینند، این کار بیشتر به چشم شان می آید که یک ساختمان را تخریب کنند و جای آن بنایی چند طبقه بسازند، تا این که آن را مرمت کنند، کاربری جدید دهند و استفاده ا ی منطقی داشته باشند.

قائم مقام سابق سازمان میراث فرهنگی و گردشگری با بیان این که تجربه ی دنیا این را نمی گوید، تاکید می کند: دنیا می گوید آن چه که نادر، محدود و تکرار ناشدنی است و ارزش های انسانی و خاطرات انسانی دارد،  عملا تکرار ناشدنی اند،  اما آنچه جدید ساخته می شود بار دیگر هم می تواند به وجود بیاید، اما آن چه 100 سال پیش ساخته شده، دیگر قابل تکرار نیست، بنابراین به دلیل نادر بودن این بناها، باید حفظ شوند و کاربری هایی که به آن ها داده می شود باعث رضایت باشد.

نباید به راه حل های ساده ی زودرس اکتفا کرد

حجت در بیان مقایسه ای میان رفتاری که شهرهای بزرگ دنیا با بناهای تاریخی خود دارد، افزود: چنین رفتاری در آن نقاط برنامه ریزی و انجام شده است،  به همین دلیل اگر این گونه فکر کنیم که چون تعدادی معتاد به داخل خانه های قدیمی رفته اند، پس باید آن را تخریب کنیم، پاک کردن صورت مساله است. در واقع این بی فکری ها از آن نشات می گیرد که امروز دیگر هیچ کس حاضر نیست کتاب و سماور کهنه اش را با کالای نو مبادله کند، اما در مقابل بناهای قدیمی هنوز این عکس العمل را ندارند و متوجه نمی شوند که این جایگزینی خطاست.

او ادامه داد: امروزه هر بنای قدیمی در هر جای اروپا که به رستوران و هر چیز دیگری تبدیل شده باشد، ارزش افزوده ی بیشتری از بناهای قدیمی دارد. اما در ایران کسی اطلاع دقیقی ندارد که بهره برداری از این بناها ارزش اقتصادی بیشتری برایشان دارد. هر چند این نوع بهره برداری قطعا تا 10 سال آینده میان مردم جا می افتد، زمانی که شاید تعداد محدودی بنای قدیمی و ارزشمند باقی مانده باشد و تخریب کنندگان این بناها، در آن زمان حکم کسانی را پیدا می کنند که تاسف می خورند چرا قرآن قدیمی خود را با کتابی جدید و تمیز و چاپی عوض کرده اند.

وی تاکید کرد: این بنا ها ارزشمند و نادر هستند، محوطه هایی نیستند که اگر درباره ی آن ها اشتباه کردیم، فقط ضررهای مالی ببینیم، بلکه ضررهای فرهنگی و اجتماعی زیادی نیز متوجه ما

می شوند. بنابراین نباید به راه حل های ساده ی زودرس اکتفا کرد.

«ثابت پاسال» را حالا تخریب کنید، 10 سال دیگر افسوس بخورید

فاجعه شهری در انتظار تهران است

بزرگترین خانه تهران

«کاخ ثابت پاسال» هنوز درگیر حضور لودرها و فعالیت احتمالی آن ها در نیمه شب است، بزرگترین خانه ی تهران که می توان از آن استفاده های فرهنگی زیادی کرد.

مهدی حجت در این زمینه به خبرنگار ایسنا می گوید: با مجموعه  مشخصاتی که «ثابت  پاسال» دارد و با توجه به پیشنیه اش در حافظه ی تاریخی کشور و ساختمان بزرگ و امکانات مناسب اش، می توان بهره برداری های بهتری از آن داشت.

رئیس ایکوموس ایران افزود:  اگر بهره برداری را منحصرا پول نبینیم و بهره برداری اقتصادی را با بهره برداری فرهنگی، حیثیتی و تاریخی توام کرده و برای این بنا ارزش قائل باشیم،  آن را به صورت کنونی حفظ می کنیم و حتی پولی که قصد داریم برای تخریب و ساخت مجتمعی تجاری خرج کنیم، برای تغییر کاربری اش اختصاص دهیم.

او این بنا را یک سرمایه برای تهران و حتی برای کشور دانست و اظهار کرد: این ساختمان در زمانی ایجاد شده و هنوز سرپاست و می تواند سابقه ی شهر را نشان دهد، زمانی که چنین بناهایی را می سازند، هیچ چیز ارزشمندی به جای آن بالا نمی رود،  چون چیزی بهتر به معنای کیفی ساخته نمی شود، تا غصه نخوریم که چرا قبلی تخریب شد.

حجت گفت: اکنون وضعیت معماری کشور ما به گونه ای نیست که بتوان به جای آن ها چیز بهتری ساخت، به همین دلیل  ترجیح می دهیم باقی بمانند.

او همچنین خطاب به کسانی که نگران بهره برداری اقتصادی خود هستند، فکر نکنند تنها راه بهره برداری خوب اقتصادی فقط تخریب یک بنا و ساخت یک مال به جای آن است، قبل از هر کاری بهتر است مقایسه با دیگر شهرهای تاریخی در کشورهای دیگر داشته باشیم و ببینیم آیا پول درآوردن از راه درست کردن مال است؟ هرکس یک زمین دارد آن را به مال تبدیل می کند؟ این یک دیدگاه اشتباه است که تا 10 سال دیگر نتیجه آن را می بینیم.

بنیانگذار سازمان میراث فرهنگی با اشاره به بنای تاریخی «تالار وحدت» گفت:  با وجود هزینه هایی که برای ساخت و تجهیز این بنا شده است، اگر بخواهیم استفاده ی مناسبی از آن داشته باشیم، شبی دو ساعت است، دو ساعتی که خرج فرهنگ کشور می شود، یا یک مسجد را با هزینه ای زیاد می سازیم تا فقط در زمان برگزاری نماز و احیانا مراسم های مذهبی دیگر از آن استفاده کنیم.

او در ادامه با طرح این پرسش که چرا نمی گوئیم تالار وحدت یا مسجد را خراب کنیم تا به جایش مال بسازیم؟ افزود:  باید به این قضیه فکر کنیم که هر بنایی برای یک منظور ساخته می شود. اگر آن پاساژ با توجه به کیفیت اش به یک مرکز فرهنگی بزرگ تبدیل شود، ممکن است بازده اقتصادی زودرسی مانند مال نداشته باشد، اما شهرداری هر شهر باید هزینه هایی را نیز برای تالار، سینما و کتابخانه هزینه کند و به فکر بهبود شرایط زندگی مردم حتی از نظر فرهنگی باشد.

وی تاکید کرد: اگر با این عقل و فکر به این قضیه نگاه کنیم که مگر چند ساختمان برای فروش موبایل یا مال نیاز داریم، به ایجاد یک مرکز فرهنگی بزرگ با همه امکانات و تجهیزات داخل آن نیز توجه می کنیم.

جدید ترین مطالب سایت