فروش ویژه اسلایسر هندوانه

هم اکنون این محصول با 65 درصد تخفیف عرضه شده است

فقط 10000 تومان 

خرید اینترنتی

»

امین تارخ: عشقم در 40 سالگی برایم جذاب‌تر شد

امین تارخ می گوید در تمام این سال ها بازیگری زیر باران بوده  است.

هموطن:امین تارخ می گوید در تمام این سال ها بازیگری زیر باران بوده  است.

سال ها پیش هنگامی كه سریال «بوعلی سینا» پخش می شد شاید چیزی كه بیش از ساختار كار و قصه جذابش به چشم می آمد حضور جوانی به نام «امین تارخ» بود كه هم چهره مطلوبی داشت و هم با دنبال كردن بازی اش احساس می كردید چقدر اندازه و قالب آن نقش است.

تارخ بارها در سال های بعد ثابت كرد این برازندگی برای نقش، تنها یك اتفاق گذرا و شانسی نبود و این او بوده كه با هنرمندی و توانایی توانسته برای هر نقشی كه بازی كرده شناسنامه ای قابل دفاع خلق كند. تارخ به تناوب در سینما و تلویزیون جلو آمد و هر بار هم در كارهایی كه بازی كرد، یكی از ستون های استوار آن اثر شد.

جالب است كه در این سال ها تعداد فیلم ها و مجموعه های بازی شده توسط او آنقدرها زیاد نبوده اما اگر قرار باشد 10 چهره خاص، توانمند و مستحكم در بازیگری را نام ببریم، حتما او یكی از این انتخاب ها خواهد بود.

تارخ بیشترین فرصت خود را در این سال ها معطوف به آموزشگاه بازیگری اش كرده و بسیاری از چهره هایی كه در حال حاضر از بازیگران جوان و معروف سینما و تلویزیون هستند، به حضور در كلاس های بازیگری و شاگردی وی افتخار می كنند. او در شیراز متولد شد و تحصیلات ابتدایی و راهنمایی خود را در این شهر به اتمام رساند. تارخ در سال 1356 از دانشكده هنرهای نمایشی دانشگاه تهران فارغ التحصیل شد و تحصیلات تكمیلی خود را در سال 1363 با كسب مدرك فوق لیسانس در رشته مدیریت فرهنگی به پایان برد.

امین تارخ: عشقم در 40 سالگی برایم جذاب‌تر شد

گوشزد به شیوه جلال تابش

جلال تابش از آن دست كارخانه دار هایی است كه مساله روزی حلال و به قول قدیمی ها حلال و حرام كردن، برایش اهمیت بسیاری دارد. این شكل داستان گویی برای مجموعه های ماه رمضان بهتر از اشارات مستقیم است.

یعنی شما بیایید موضوعاتی را در كنار هم به شكل غیرمستقیم به مخاطب انتقال داده و الزاما فقط نخواهید آداب لازم مرتبط با آن مقطع زمانی را نشان دهید. اگر قرار است مخاطب در مسیر درستی از پیام كار قرار بگیرد، می توان آن را در قالب داستانی مناسب انجام داد.

جلال تابش در این ملودرام می خواهد مسائلی را به عنوان یك نمونه انسانی ملموس گوشزد كند كه شاید برای جامعه، دیگر مانند قدیم آنقدر پررنگ نباشد.

قضاوت كامل شخصیت ها

همیشه سعی كرده ام نقش هایی را بپذیرم كه نه تنها برای خودم در ارائه بازی، چالشی خاص به وجود بیاورد بلكه درگیری اش در شرایطی ویژه برای مخاطب هم جذاب باشد و بخواهد او را دنبال كند؛ افرادی كه به نوعی درگیر اتفاقاتی می شوند كه آنها را در مسیر آزمونی بعضا دشوار قرار می دهد.

نمونه چنین نقش هایی را در فیلم سینمایی «باغ قرمز» یا سریال «اغما» و «جراحت» كار كردم. تقابل این آدم ها و مواجهه شان با شرایطی كه شاید فكرش را نمی كردند، برای خودم هم جالب بود. انگار در بخشی از كار شما از نقشی كنده می شوید و با همان قالب، شخصیت دیگری را اجرا می كنید.

بخشی از این تقابل تضاد خوب و بد درون این آدم هاست كه در پس شرایطی یكی از این قالب ها بیرون می زند و خودش را نشان می دهد و شمای مخاطب و حتی خود آن كاراكتر به قضاوت كامل تری از او می رسید.

تقابل همیشگی خیر و شر

اولین عاملی كه باعث جلب توجه من به بازیگری شد، همین رویارویی تضادهای درونی شخصیت ها بود. یادم هست به دیدن نمایشی با حضور حمید مظفری، حمید سپاس دار و قدرت الله پدیدار رفته بودم. داستان آن نمایش، ماجرای پدری با دو پسر بود كه یكی بزهكار و دیگری نابینا اما مهربان بود.

میزان اثرگذاری آن و ارتباطی كه با مخاطب برقرار می كرد به حدی بود كه اكثر تماشاگران در حین نمایش گریه می كردند و باعث می شد جوانان علاقه مند، جذب تئاتر شوند. اما برای من به نوعی تقابل خیر و شری كه در آن دیده می شد، جذبم كرد؛ همین مساله الان هم مرا كاملا جذب خود می كند.

دیپلم با معدل بالا

سال آخر متوسطه مجید جعفری از من خواست در نمایشی به كارگردانی او بازی كنم اما نپذیرفتم. جعفری از من سوال كرد مگر به بازیگری علاقه نداری؟ به او جواب دادم اتفاقا چون به بازیگری علاقه دارم، می خواهم بعد از دیپلم وارد دانشگاه شوم. راستش دیپلم را با معدل بالا گرفتم و با رتبه بسیار خوب در دانشگاه پذیرفته شدم، همان زمان سال 1351 به تهران آمدم.

یك جوان در دهه طلایی

من همراه مرحوم جمشید اسماعیل خانی، اصغر همت، گوهر خیراندیش و محمود پاك نیت جزو نسلی بودیم كه با رشد هنر در دهه 50 كارمان را در شیراز شروع كردیم. یعنی همان دهه هایی كه چه در تهران و چه در شهرستان دهه طلایی لقب گرفت. این مساله روی نگاه من هم اثر گذاشت و از همان زمان سعی كردم اهمیت موضوع را درك كنم و تنها ظاهر كارها مرا دلخوش نكند.

در آن سال ها اغلب جوان های شهرستانی كه كار تئاتر انجام می دادند سراغ متن هایی از غلامحسین ساعدی، بهرام بیضایی و علی نصیریان می رفتند و نمایش هایی مانند سیاه و افعی طلایی جزو نمایش های پرطرفدار بین جوانان آن روزگار بود. من هم كم كم سراغ نمایشنامه های ایرانی رفتم؛ به خصوص متن هایی از غلامحسین ساعدی.

اردوی رامسر با اسماعیل خانی

یكی از معدود گروه های حرفه ای شیراز در آن زمان، تئاتر پارس با مدیریت محی الدین لایق بود كه از دبیران باتجربه و خوب دبیرستان شیراز محسوب می شد. وی چندتایی از بچه ها ازجمله مرا جذب گروه كرد و حاصل این حضور اجرای نمایش ولپن، نوشته بن جانسون بود. از آن گروه، حبیب دهقان نسب و اصغر همت به سمت بازیگری حرفه ای آمدند.

یادم هست زمانی قرار بود نمایشی به نام «دختران فضل فروش» را اجرا كنیم كه در مسابقات بین دبیرستان ها شركت كند چون می خواستند هفت چهره منتخب این اجراها را برای اردوی رامسر انتخاب كنند كه من همراه مرحوم جمشید اسماعیل خانی و چند نفر دیگر انتخاب شدیم.

دنیای جذاب شهرت

شهرت اتفاق خوشایندی است اما مانند هر چیز دیگری در این دنیا این شما هستید كه چطور از آن استفاده می كنید یا چطور با آن و حواشی اش كنار می آیید.

من به نوعی خیلی زود شهرت را تجربه كردم. حتی اولین بار آن را خوب به خاطر دارم. البته نه به آن شكل خیلی گسترده اما این اتفاق در همان دوران دانشجویی رخ داد.

 نقش ایاگو را در نمایش معروف اتللو داشتم كه بسیار از آن استقبال شد و حتی بازی ام در مطبوعات مورد توجه قرار گرفت و منتقدان ظهور یك استعداد جوان در عرصه بازیگری را نوید دادند.

خیلی هیجان انگیز بود، حس كردم یك قدم دیگر جلو رفته ام. بعدها هم شكل گستره ترش با مجموعه «بوعلی سینا» اتفاق افتاد؛ اما این مساله توی چشم یا مورد توجه بودن به رغم جذابیتش دغدغه من نبوده و دلم می خواست مخاطب، كارهایم را دوست داشته باشد.

نخستین دستمزد كار تلویزیونی

كار تصویر را با تلویزیون شروع كردم. سال 54 بود كه كیهان رهگذر برای مجموعه «شهر من شیراز» از من دعوت كرد و رقم قرارداد آنقدر بالا بود كه نمی دانستم حتی چطور آن را خرج كنم؛ مبلغ 20 هزار تومان آن هم برای جوانی كه با ماهی 250 تومان زندگی می كرد.

كار در این سریال در فضای سالمی به انجام رسید و سریال در زمان خودش به عنوان كاری متفاوت یك جورهایی سروصدا كرد. قصه جذابی داشت، یك سریال ملودرام اجتماعی و خانوادگی بود.

پیچیدگی نقش و داستان

به نظرم جذابیت نقش به پیچیدگی اش و به سطحی یا عمقی بودنش برمی گردد. به بار عاطفی، ذهنی و فكری كه دارد برمی گردد و اینكه كاراكتر چه نقشی در انتقال مفاهیم مطروحه در داستان دارد و ارتباطش با مخاطب و دیگر شخصیت های ماجرا چگونه است.

فیلمنامه، كارگردان و گروه تولید هم به جذابیت كار كمك می كنند. به این شكل كه یك فیلمنامه را بازیگر انتخاب نخواهد كرد و طبیعی است كارگردانی كه در ثابت كردن موفق نبوده و درك درستی از كارش ندارد، تمایلی برای همكاری به وجود نمی آورد.

جوانی با تعصبات خودش

اوایل دهه 50 كلی پیشنهاد سینمایی و تلویزیونی داشتم. مثلا بازی در فیلم «سرایدار» ساخته خسرو هریتاش به من پیشنهاد شد. نقش پسر سرایدار كه بعدا سعید كنگرانی آن را بازی كرد اما چون مرحوم هریتاش را از جنس تفكری خودم نمی دیدم، نپذیرفتم.

به هر حال جوانی شهرستانی با تعصباتی خاص بودم، جوانی كه از سن و سال خودم جلوتر حركت می كردم و اخلاق گرا بودم. افكارم به شكل متعصبانه نبود اما باعث می شد خیلی گرایش های موج نویی و سوپرروشنفكرانه نداشته باشم.

تكلیف من با زندگی

من در دبیرستان حیات شیراز تحصیل می كردم. بعد از رفتن به كلاس یازدهم متوسطه با خودم فكر كردم كه باید تكلیفم را با زندگی روشن كنم. می خواستم تصمیم بگیرم آیا می خواهم بازیگری را به عنوان حرفه اصلی زندگی ام انتخاب كنم یا نه. درسم آنقدرها خوب نبود؛ حتی در طول دوران متوسطه تا قبل از سال آخر هر سال چندتایی تجدید می آوردم.

یك باره به خودم آمدم. سال آخر بود كه تصمیم گرفتم تئاتر را كنار بگذارم؛ فقط تمركزم روی درس خواندن باشد و یك ضرب و بدون تجدیدی قبول شوم و آن سال درسم بسیار خوب شد و بانمره بالا قبول شدم.

امین تارخ: عشقم در 40 سالگی برایم جذاب‌تر شد

جوان اول سینمای دهه 60

من در دهه 60 بازیگر پركار و فعالی بودم. «مرگ یزدگرد»، «پرنده كوچك خوشبختی»، «سرب»، «مادر»، «دلشدگان»، «سارا»، «جست وجوگر» و...   همه این كارها را در دهه 60 بازی كردم. خودم هم چنین عقیده ای دارم كه در آن سال ها به نوعی جوان اول سینما بودم.

در انتظار معجزه

همیشه به گزیده كاری اعتقاد داشته و دارم. در دهه 60 دو بار پیش آمد كه یك سال تمام بازی نكردم؛ سال 62 و 64 این اتفاق افتاد. از پركاری ترسی نداشتم، بازیگری كه به گزیده كاری اعتقاد دارد پشت سر هم فیلم بازی نمی كند.

البته هرگز به انتظار معجزه هم نشسته بودم. پیشنهاداتی را قبول می كردم كه در فیلمنامه و كارگردانی حداقل هایی را رعایت می كردند.

حامیان همیشگی من

همیشه برای موفق شدن به جز آنكه باید خواست قوی و تلاش و پشتكار داشته باشید، یك نیروی حمایتی مطمئن می تواند شما را دلگرم تر كند. من همیشه نقش تشویق اطرافیان و حضور افرادی كه شما و هدفی كه دارید را درك كنند و به آن احترام بگذارند را موثر می دانم.

خوب است دست كم در شروع كار تنها نباشید و از همدلی و همفكری فرد یا افرادی استفاده كنید. خانواده ام مشوقان اصلی ام در كارهای هنری بودند؛ به خصوص مادر و مادربزرگم خیلی در موفقیتم نقش داشتند.

جاذبه بعد از 40 سالگی

شخصا معتقدم بازیگری برای بازیگر، تازه بعد از 40 سالگی جذاب می شود؛ چون اشراف بیشتری به مقوله هنر پیدا می كند و به دلیل پخته شدن فرد به لحاظ حرفه ای اگر قرار باشد لذتی در آن كار باشد، تازه از این سن به بعد است كه نصیب بیشتری از آن خواهد برد.

زیر باران عشق

كلا درباره عشق معتقدم كه به قول سهراب «زیر باران باید رفت» و من در همه این سال های بازیگری زیر باران بوده ام.

بازیگری باعث شده نگاه من به زندگی و جهان پیرامونم عوض شود و به نوعی چشم های مرا شست وشو داد. معتقدم تا شما عاشق چیزی نباشید، نمی توانید سال ها آن را ادامه دهید و از این بودن خوشحال باشید. 

اخبار فرهنگی - برترینها

جدید ترین مطالب سایت