فروش ویژه اسلایسر هندوانه

هم اکنون این محصول با 65 درصد تخفیف عرضه شده است

فقط 10000 تومان 

خرید اینترنتی

»

طراحی مینیمالیستی در سالن غذاخوری

در سالن غذاخوری خانه مینیمالی باید کمترین میزان رنگ ها مورد استفاده قرار بگیرد. کم بودن تنوع رنگ ها این امکان را به طراح می دهد تا درباره اجزای محیط با دقت و نظر بیشتری کار کند. درواقع محیط با رنگ خنثی باعث می شود تا نگاه هر بیننده ای به جای دیدن فضای کلی به جزییات بپردازد.

هموطن:

در سالن غذاخوری خانه مینیمالی باید کمترین میزان رنگ ها مورد استفاده قرار بگیرد. کم بودن تنوع رنگ ها این امکان را به طراح می دهد تا درباره اجزای محیط با دقت و نظر بیشتری کار کند. درواقع محیط با رنگ خنثی باعث می شود تا نگاه هر بیننده ای به جای دیدن فضای کلی به جزییات بپردازد. در اتاق غذاخوری مینیمالیستی معمولا از رنگ های خاکستری یا ترکیبی از سیاه و سفید استفاده می شود؛ گاهی هم قهوه ای روشن.

 اگر شکل و شمایل صندلی های شما آن قدر خاص نیست که بیننده را حیرت زده کند،آن وقت باید حتما دنبال یک دیوار خالی بزرگ در کنار میزغذاخوری باشید تا بتوانید حداقل از قدرت یک اثر هنری خاص برای شخصیت دادن به فضا استفاده کنید. گاهی اوقات بیش از اندازه ساده بودن فضاها دیگر ساده گرایی و داشتن سبک مینیمال تلقی نمی شود.  برای همین می توان با استفاده از یک تابلوی هنری فضا را کاملا عوض کرد. 


 اشکال هندسی خاص؛ این مساله یکی از موضوعاتی است که در فضای مینیمالیستی سالن غذاخوری منزل خیلی به کار می رود. فرقی هم ندارد که شکل های هندسی خاص برای میز و صندلی های سالن باشد یا چراغی که بالای میز ناهارخوری آویزان شده یا حتی تابلویی که به دیوار زده شده یک شکل هندسی ویژه داشته باشد. مهم این است که المانی با فرم و شکل خاص در محیط باشد. 


بهترین شکل برای داشتن یک فضای غذاخوری مینیمالیستی زمانی است که دورتا دور محیط عاری از هرگونه اسباب و لوازم اضافه باشد. درواقع در فضای ساده گرایی که می خواهیم دیگران را به خوردن غذا دعوت کنیم فقط به یک میز ناهارخوری – حالا با هر شکل ممکن- نیاز داریم و چراغ آویزان بالای آن و فضایی بی غل وغش. در این صورت حاضران راحت تر می توانند به فلسفه هندسه محیط پی ببرند؛ درست همان چیزی که ساده گراها دنبالش هستند.


فضای غذاخوری در طراحی مینیمالیستی در عین سادگی باید هیجان همراه داشته باشد؛ یک طراحی خاص که هر بیننده ای را در نگاه اول به حیرت وادارد. این اتفاق بیشتر درباره میزی که برای فضای غذاخوری استفاده می شود می افتد. میزهای غذاخوری در فضاهای ساده در عین حال که بدون هرگونه تجملی انتخاب می شوند باید یک ویژگی خاص در طراحی داشته باشند. شکل خاص صندلی ها بیشتر اوقات بار عجیب بودن فضا را به دوش می کشد. 


میزهای غذاخوری ساده گرا یک مشخصه هم دارند؛ صندلی های آهنی سیاه رنگ با میزهای چوبی. ترکیب این دو با هم یک فضای مینیمالی نزدیک به پست مدرن برای صاحبخانه درست می کند. داستان زمانی کامل می شود که میز ناهارخوری در اندازه ای متفاوت از تعداد صندلی ها انتخاب شده باشد. معمولا میزهای بلند چوبی با یک یا دو صندلی فضای عجیب و خاصی به خانه های ساده گرا می بخشد؛ فضایی در حد و مرز پست مدرنیسم!


قرار بر سادگی است پس هر المانی که قرار باشد این مشخصه مهم در طراحی مینیمالیستی را به هم بزند باید حذف شود. فکر می کنید در یک میزغذاخوری ساده چه عنصری حذف شده است؟ باورش سخت است اما رومیزی ها اولین المان های از یاد رفته داستان هستند.

 این اتفاق سال هاست در طراحی خانه های مدرن افتاده فقط با این هدف که جنس اشیا خودش به عنوان مولفه ای مهم دردکوراسیون داخلی به شمار می رود. میزی که با طراحی خاص چوبی به خانه آمده قرار نیست با پارچه پوشانده شود. یادتان باشد عنصر جنس و بافت اشیا گاهی حتی به طراحی خاص آنها ارجحیت دارد. 


باید با خودتان صادق باشید؛ اینکه آیا اصلا لازم است در خانه ای که برای خانواده چهار نفره شما هم جای کمی دارد، یک دست میزغذاخوری هشت نفره گذاشت؟ اگر فضایی به اندازه کافی دارید و مهمان هم به تعداد زیاد که چه بهتر، بزنید به کار مینیمالیستی اما اگر خانه تان کوچک است و خیال استفاده از یک میز دو یا چهار نفره را هم ندارید، بهتر است ساده گرایی را کنار بگذارید و هرطور که دوست دارید خانه را طراحی کنید. برای اینکه هر چیدمانی با آن همه میز و صندلی هر اسمی که داشته باشد دیگر مینیمالیست نیست! 

جدید ترین مطالب سایت