فروش ویژه اسلایسر هندوانه

هم اکنون این محصول با 65 درصد تخفیف عرضه شده است

فقط 10000 تومان 

خرید اینترنتی

»

گفت‌وگو با پسری که دوبار پای چوبه دار رفت

حالا چهار ماه است که از بعد از هفت سال از زندان رجایی شهر آزاد شده. ظاهرش به ۲۵ ساله ها نمی خورد؛ با آن سر بی مو و صورت پر از زخم و بخیه که یادگار زندان است.

می نشیند روی سکوی بالای چند قبر در قطعه ۷۰ بهشت زهرا و همین طور که آفتاب پایین می رود، از دو باری می گوید که تا يك قدمي مرگ رفته بود،

کلاهش را برداشت، کف دستش را کشید به سرش و گفت: «ببین خانوم، بار دومی که می خواستن اعدامم کنن، موهام تیکه تیکه كنده مي شد و مي افتاد کف دستم.» و بعد خندید: «کچل شدم، کچل». آمده بود بهشت زهرا تا در مراسم هفتمین سالگرد مرحوم سربندی، شرکت کند و از خانواده اش بخواهد تا «ریحانه جباری»، متهم به قتل پدرشان را ببخشد. 

به گزارش شهروند، «صفر انگوتی»، هنوز ۱۸ سال نداشت که در یک دعوا، دوستش «مهدی رضایی» را با چاقو کشت؛ بعد خودش را به زندان معرفی کرد، هفت سال حبس کشید و دو بار تا پای چوبه دار رفت و برگشت. تا این که جمعیت دانشجویی امام علی (ع) برای او کمپینی را تشکیل داد و پول رضایت از خانواده «مهدی» را که ۲۰۰ میلیون تومان بود، جمع آوری کرد.

 از روزهايي كه حالا و بيرون از زندان، گهگاه با جنون و خودزني مي گذرد؛ بعد اشاره می کند به قبرهای جلوی پایش:  «اگر مردم و خانواده رضایی نبودند، الان جایم این جا بود، توی یکی از این همین قبرها.»

 از روز حادثه بگو.  چه شد که مهدی را کشتی؟

سال ۸۶ بود که این اتفاق افتاد. ۱۰ درصد دعوای ما به خاطر یکی از دخترهای هم محلی مان بود.

یعنی دوستش داشتی؟

بیشتر از این که دوستش داشته باشم، غیرتی بودم. کسی نگاه چپ به دخترهای محل می کرد، من خونم به جوش می آمد. هنوز ۱۸ سالم هم نشده بود، بچه بودم و غرور الکی داشتم. درگیر شدیم و او رفت رفیق هایش را جمع کند و بیاید، من هم رفتم خانه چاقو برداشتم و تا دیدمش، او را زدم کشتم. دو روز فرار کردم، نتوانستم، بالاخره خون، پاگیر است. بعد خودم را معرفی کردم و دو روز بعد من را بردند زندان رجایی شهر. تقریبا یک سالی طول کشید تا دادگاه کیفری رفتم و دادگاه حکم قصاص داد. شش ماه بعدش هم من را بردند پای چوبه دار. دفعه اول وقت گرفتم و اعدام نشدم، چهار ماه بعد دوباره تا پای چوبه دار رفتم و برگشتم. دفعه دوم که بردنم برای اعدام، موهایم پای چوبه دار ریخت. 

یعنی الان مو نداری؟

(کلاهش را برمی دارد) نه، ببین، غیر از دور کله ام، همه موهایم ریخت. 

خب این مربوط به دفعه دومی می شود که بردند تا اعدامت کنند.  بیا برگردیم به دفعه اول.  مسلما آن روز که آمدند دم سلول و خواستند تو را ببرند انفرادی تا اعدام شوی، خیلی سخت بود. اگر از حال و هوای آن روز بخواهی بگویی، چه می گویی؟

دفعه اول که می خواستند من را در اوین ببرند پای چوبه دار، ۹ نفر بودیم. 

هم سن و  سال خودت بودند؟

دو نفرشان هم سن خودم و بقیه کمی از من سنشان بیشتر بود.  یک زن را هم از اوین آوردند و شدیم ۱۰ نفر.  آن روز من اولین بارم بودم و یکی از دوست هایم که هم سن خودم بود، دومین بارش بود. قبل از این که برای اعدام بیایند دم سلول انفرادی، با او که در سلول کناری ام بود، حرف می زدیم و درددل می کردیم.

نمی ترسیدی؟ استرس نداشتی؟

خب استرس داشتم ولی حساب کن چی؟ امید داشتم ولی آخرش هم به خودم می گفتم یا می میرم، یا زنده می مونم، امید به خدا.  آن موقع سربازهای زندان می آمدند می گفتند امید داشته باش. بعد دکترها آمدند و قرص آرام کننده دادند تا بخورم.

بالاخره نمی شود گفت که ترس نداشتی.

چرا ترس داشتم ولی مسأله ای بود، من در زندان ۸ بار خودم را بالا کشیدم. 

یعنی جدی جدی می خواستی قبل این که اعدامت کنند، خودت را بکشی؟

بله ولی هر دفعه نمی شد. هربار یک اتفاقی می افتاد که نمی شد بمیرم.  مثلا دفعه دوم که خودم را دار زده بودم یکی از رفقایم که از همان اول با هم بودیم، نجاتم داد.  او همیشه دقیقه ۹۰ من را نجات می داد و بعد من را می بردند بیمارستان و دوباره برمی گشتم. 

چرا می خواستی خودت را بکشی؟

از زندگی خسته بودم. می دیدم که چقدر پدرومادرم اذیت می شوند، پول هم نداشتند که دیه را بپردازند. اینها همه اش به من فشار می آورد و دلم می خواست قبل این که من را اعدام کنند، خودم را بکشم. 

حالا به دفعه دومی برگردیم که تو را بردند تا اعدامت کنند.  این بار خلاف دفعه قبل که تا پای دار رفتی ولی طناب را دور گردنت نینداختند، طناب دار را دور گردن خودت دیدی. آدم وقتی طناب دار دور گردنش است، چه حسی دارد؟ تو هنوز امید داشتی که بخشیده شوی یا خودت را در آستانه مرگ می دیدی؟

دفعه اول که رفتم پای دار، با خودم فکر می کردم ۳۰ درصد احتمال دارد اعدام شوم و ۷۰ درصد نجات پیدا می کنم.  دفعه دوم اما این  درصد برعکس بود. من آن زمان آیت الکرسی خواندم و منتظر بودم هر آن مرگ بیاید.  از خدا می خواستم که به من وقت بدهد تا جبران کنم. از او مهلت می خواستم. من قبل از این که بیفتم زندان، خدا را می شناختم ولی در این هفت سال، خدا را پیدا کردم و شناختم.  آن موقع هیچ کس حالش خوب نبود، نه سربازها و نه حتی خود شاکی. زنی بود که آمده بود قاتل پسرش را اعدام کرده بود و بعد نشسته بود روی زمین و می زد تو سر خودش و می گفت غلط کردم او را کشیدم بالا.  بعد یکی داد زد که دستبند و پابند انگوتی را باز کنید و بیاوریدش پایین، وقت گرفته. 

دفعه دوم قرار بود با چند نفر دیگر اعدام شوی؟

۶نفر از رجایی شهر رفته بودیم و دوباره یک زن را هم از اوین برای اعدام آورده بودند.  بعد همه را کشیدند بالا، غیر از من.

یعنی تو دو بار از نزدیک، مرگ چند نفر از هم بندی هایت را دیدی. 

بله. یک چهارپایه زیرپایمان بود که ریلی بود و به آن طناب بسته بودند، آن را می کشیدند عقب و همه با هم اعدام می شدند. دفعه دوم هم همه را کشیدند بالا و من ماندم. 

همانجا بود که بیشتر موهایت ریخت. درست است؟

بله. از قبلش در سلول قسمتی از موهایم ریخته بود و بعد پای دار، بیشترش ریخت. 

بعد از این که وقت گرفتی دوباره تو را به سلول بردند؟

بله ولی این بار تنها بودم و کسی در سلول های کناری نبود تا با هم حرف بزنیم.  تنها بودم و داشتم دق می کردم.  تا ۲ بعدازظهر آن جا بودم و موهایم هنوز می ریخت.  بعدش درجه دار در را باز کرد و من هم انگار در عالم رویا بودم، به من گفت جمع کن بریم صفر، گفتم کجا بریم؟ گفت میری رجایی شهر.  بلند شدم او را بغل کردم و اصلا باورم نمی شد که من را دوباره می برند زندان.  ۱۰ دقیقه او را بغل کرده بودم و گریه می کردم. 

وقتی برگشتی زندان، هم بندی هایت منتظرت بودند؟ با تو چطور برخورد کردند؟

دفعه اول که من را برای اعدام برده بودند، بچه ها مطمئن بودند که برمی گردم ولی دفعه دوم که برگشتم، بچه ها برایم ختم گرفته بودند. چون تا ساعت دو طول کشید، امیدشان را از دست داده بودند و فکر می کردند اعدام شده ام. وقتی برگشتم دیدم پارچه های مشکی برایم زده اند. وقتی رسیدم داخل سالن همه من را بغل و گریه  کردند، می گفتند فکر کردیم مرده ای.

تو با بقیه هم بندی هایت در بند جوانان بودی یا با بقیه زندانی ها بودی؟

بله، در بند جوانان بودم.  بیشتر هم سن و سال بودیم. 

همه «متهم به قتل» بودید؟

همه جوره بود ولی قتلی بیشتر بود. خدا را شکر خیلی هایشان هفت و خرده ای سال حبس کشیدند و رضایت گرفتند و رفتند.  الان دو، سه نفرشان هنوز در زندانند و با آنها هنوز ارتباط دارم و سعی می کنم کاری برایشان کنم. 

غیر از کسانی که عفو گرفتند و رفتند، خیلی ها هم برای اعدام رفتند و دیگر برنگشتند.  حست روز اعدام آنها چه بود؟

بله.  یکی از آنها بهنود شجاعی بود.  او را سه بار برای اعدام برده بودند و وقت گرفته بود ولی دفعه چهارم رفت و برنگشت.  من با بهنود دوست بودم.  جالب این جا بود که دفعه دوم قرار اعدام، من را به سلولی بردند که او هر چهاربار قبل از قرار اعدامش را در آن سلول گذرانده بود.  او روی دیوار سلول هر دفعه چیزهایی نوشته بود. قبل از آن هم هر سه بار قبلی نوشته بود «من بهنود شجاعی، نخستین بار است که آمده ام برای اعدام، دومین بار و سومین بار را هم نوشته بود.  چهارمین بار هم نوشته بود دیگر امیدی ندارم برگردم. من را  هم در همان سلول انداخته بودند و خیلی استرس و فکر و خیال داشتم.  یکی دیگر از دوست هایم را بعد از ۱۱ سال حبس، بردند اعدام کنند ولی عفو گرفت و برگشت.  بعد که من را دید گفت صفر تو چه دلی داشتی، من اولین بارم بود و وقتی طناب دار را انداختند گردنم، داشتم سکته می کردم، تو چه کشیدی که تا حالا دوبار تا پای اعدام رفتی و برگشتی. 

این ۷ سال زندان چطور گذشت؟ آن جا چه کار می کردی؟

قلاب بافی می کردم، قرآن حفظ می کردم، در گروه تواشیح شرکت می کردم. 

دچار مشکلات روحی هم شدی؟

بله، هرچند وقت یک بار سرم را می کوبیدم به دیوار و اگر نمی کوبیدم،  آرام نمی شدم. 

آن ۸باری که گفتی می خواستی خودت را بکشی، بعد از دو باری بود که برای اعدام پای چوبه دار رفته بودی؟

بله.  فکر می کردم این دو بار اینطوری شد، اگر دفعه سومی هم در کار باشد و قرار باشد همان فشار به من بیاید، چه می شود. فکر می کردم خودم، خودم را راحت کنم بهتر است.  به پدر و مادرم فکر می کردم که چه سختی هایی به خاطر من کشیدند. 

بعد هم که اسم جمعیت امام علی(ع) را از خواهرت شنیدی و امیدوار شدی که پول دیه جور شود.

بله، پارسال بود که خواهرم گفت در اینترنت با جمعیت امام علی(ع) آشنا شده و آنها برای نجات متهمان زیر ۱۸ سال تلاش می کنند.  بعدش مسئولان جمعیت آمدند زندان و با هم آشنا شدیم.  بعدش هم رضایت را برای من گرفتند. 

می دانی که خیلی ها از سراسر ایران برای تو پول فرستادند تا پول رضایت از خانواده رضایی را فراهم کنند.  بچه ای بود که از بندرعباس قلکش را برای تو فرستاد و بچه دیگری از افغانستان، ۱۰ هزار تومان برای نجات تو کمک کرد.  به مردمی که تو را از مرگ نجات دادند، چه داری بگویی؟

آنها را دوست دارم و قول می دهم اشتباهی نکنم که زحماتشان از بین برود، من هم کسی مثل آنها می شوم. من هم با بچه های جمعیت همکاری می کنم تا دیگر کسی مثل من گرفتار زندان و ترس از اعدام نشود. 

آن موقع که آزاد شدی چه حسی داشتی؟

باور نمی کردم. ساعت سه بعد از ظهر وکیل بندم آمد گفت صفر آزادی.  می ترسیدم الکی گفته باشند.  از همه خداحافظی کردم و بعد از یک ساعت از زندان آمدم بیرون. خانواده ام هم نمی دانستند و باور نمی کردند آزاد شوم. 

اسفند پارسال که آزاد شدی، در کارخانه یکی از خیرها مشغول به کار شدی. هنوز آنجایی؟

نه الان آن جا نیستم و بیکارم.

چرا آن جا نماندی؟

چون یک ماه بعد از بیرون آمدن از زندان بود.  هنوز عوارض زندان را داشتم و چند وقت یک بار دچار جنون می شدم.  وقت گرفتم و پیش دکتر رفتم.  حالا بهتر شده ام.  قرار است با برادرم برای کار به قشم برویم. 

اين ردهاي بخيه كه روي گردنت پيداست، مال زمان زندان است؟

نه، اينها مال همين چندماه بيرون از زندان است. به خاطر عوارض زندان و دو بار چوبه اعدام، هرچندوقت يك بار حالم بد مي شود و براي اينكه سر بقيه بلايي نياورم، خودم را مي زنم.

یادم است که خانواده رضایی به این شرط تو را بخشیدند که دیگر تو و خانواده ات در نظرآباد زندگی نکنید.  الان کجا زندگی می کنید؟

در شهر جدید هشتگرد.  

هنوز نرفته ای از آنها تشکر کنی؟

قرار است موسس جمعیت امام علی (ع) روزی را هماهنگ کند که خدمت خانواده رضایی برویم برای تشکر و معذرت خواهی.

بعد از آزادی ات سر خاک مهدی نرفتی؟

نه.

چرا؟

چون نمی توانم بروم. چون خانواده اش راضی نیستند بروم. خودم دوست دارم بروم ولی می ترسم مشکلی پیش بیاید. 

اگر بخواهی در یک جمله نظرت را درباره اعدام بگویی، چه می گویی؟

اعدام اصلا خوب نیست. از همه شاکی ها می خواهم که رضایت بدهند، لذتی که در رضایت دادن است، در اعدام نیست. 

درباره زندان چطور؟

در زندان همه چیز هست. ولی چون چهاردیواری است و از خانواده دوری، حس دلتنگی زیاد است.  یاد خانواده که می افتی، دنیا روی سرت خراب می شود.

منبع خبر: شهروند

جدید ترین مطالب سایت