فروش ویژه اسلایسر هندوانه

هم اکنون این محصول با 65 درصد تخفیف عرضه شده است

فقط 10000 تومان 

خرید اینترنتی

»

عامل سیرصعودی طلاق در جامعه چیست؟

در اين 8 سال آنقدر آمار دروغ به مردم دادند که ديگر مردم آمار معضلات اجتماعي را هم قبول ندارند...

هموطن: بي شك موضوع ازدواج و تشکيل خانواده به عنوان زيربناي گسترش جامعه از اهميت و ارزش خاصي برخوردار است و نه تنها در دين اسلام و كشور ايران بلكه در ميان تمام اديان الهي و كشورهاي جهان از جايگاه و قداست ويژه اي برخورداراست.

به گزارش مردم سالاری، امروزه به دلایل زيادي اين موضوع يعني ازدواج به يكي از مهمترين دغدغه هاي خانواده هاي ايراني و فرزندانشان بدل شده است تا آنجا که مي توان گفت مهمترين آمال و آرزوهاي والدين و سرپرستان خانواده، ازدواج و سر و سامان گرفتن فرزندان است كه حتي به چشم يک وظيفه به آن نگريسته و حاضرند از هزينه هاي ضرور و غيرضرور خود صرفنظر كرده و آن را در جهت تشكيل كانون خانواده براي فرزندان خود هزينه كنند. البته گرچه اين کار عملي بسيار پسنديده است اما وظيفه والدين نبوده و در شرع و قانون نيز هيچ الزامي به آنان در اين خصوص نشده است.

با اين وجود ترويج و گسترش اين عمل پسنديده آنچنان مورد علاقه عموم است كه حتي ديگر اقوام و بستگان و دوستان و... نيز از شنيدن اينگونه خبرها خوشحال شده و هر يك به فراخور خود در برپايي و مساعدت به اين امر مقدس مشاركت مي كنند.

از سويي ديگر طلاق به عنوان از بين برنده اين كانون مقدس، آنچنان مورد نفرت و دوري است كه دين مبين از آن به عنوان منفورترين عمل مباح در نزد پروردگار عالم نام برده و آن را به عنوان آخرين راه براي نجات زوجين و جلوگيري از اتفاقات و حوادث ناگوارتر مورد قبول قرارداده است.

قطعا هر عقل سليمي گسترش و فرا گيرشدن ازدواج و کاهش و از بين رفتن طلاق را براي سعادت جامعه انتظار دارد اما علي رغم اين نگاه معقول، شاهد معكوس شدن اين جريان هستيم كه با تاسف بيشتر هم بايد گفت كه اين جريان خصوصا در تهران رو به افزايش است.

برحسب جديدترين آمار سازمان ثبت احوال کشور، از ابتداي سال جاري تا پايان ارديبهشت ماه تعداد 113206 ازدواج و تعداد 21548 طلاق در کشور صورت گرفته است يعني به عبارت بهتر به ازاي حدود هر 2/5 ازدواج، يک طلاق صورت گرفته است و در نه ماه سال 92 در تهران به ازاي هر 4/3 ازدواج يک طلاق صورت گرفته است.

همچنين رييس سازمان ثبت و اسناد کشور با بيان اين که روزانه تعداد 434 مورد طلاق در کشور ثبت مي گردد در اين خصوص بيان داشت که در سال 92، 757197 مورد ازدواج در کشور به ثبت رسيده که در قياس با سال قبل حدود4/4 درصد کاهش داشته و در همين سال تعداد158753 مورد طلاق ثبت شده که در مقايسه با سال قبل 6/4 درصد رشد داشته است.

به راستي اين آمار تكان دهنده نشان از چيست؟ چرا ميل به ازدواج در ميان جوانان کمرنگ شده؟ رشد وحشتناک طلاق ناشي از چيست؟

فراموش نمي كنيم كه در سال هاي دور هر فردي (خصوصا خانم) كه مي خواست اقدام به طلاق كند تا مدتهاي مديد كمتر در مجامع و مراسمات و... اقوام و دوستان حضور پيدا مي كرد يا در هر جا كه صحبت از طلاقش به ميان مي آمد با واكنش منفي عموم مواجه مي شد و همگان سعي بر اين داشتند با رفع كدورت و سوء تفاهمات و... طرفين را به آشتي و ادامه زندگي تشويق کنند ولي اكنون نه تنها اين موارد ديده نمي شود بلکه متاسفانه بسياري از خانواده ها با دخالت در امور فرزندان و... آنان را تشويق به اين امر مي كنند غافل از اين كه چه انتظار شومي در كمين آنهاست

و بدتر از آن بايد بگوييم که امروزه براي اين پديده زشت، يک بدعت زشت تري نيز در حال جا افتادن است و آن جشن طلاق است که گاه با حضور اقوام و بستگان برگزار شده و حتي کارت دعوت نيز صادر شده و کيک مخصوص نيز براي آن سفارش داده مي شود.موضوع اخير چنان غيرباور مي نمايد که در نگاه اول گويي داستان و افسانه است ولي با اندکي تامل و نگاهي عميق تر به جامعه در مي يابيم که متاسفانه افسانه نبوده و عين حقيقت است و تصاوير آن در رسانه هاي جمعي و سايت هاي خبري اجتماعي کرارا منتشر شده است.

در مسائل قضايي و دادگاه ها نيز يكي از پر مراجعه ترين امورات، دادخواست هاي مربوط به طلاق و ديگر مسائل ناشي از آن نظير نفقه و حضانت و مهريه و... است و صد البته که امروزه باعث رونق کسب و کار عده اي بي تعهد شده است. براي مصداق اين ادعا کافي است که نيم نگاهي به صفحات نيازمندي هاي روزنامه ها و... بيندازيم که کرارا کادرهاي تبليغاتي بسياري از وکلا و مشاورين حقوقي را مشاهده مي کنيم که به اين عبارت «طلاق در کمترين زمان»، «طلاق توافقي بدون حضور در دادگاه و حتي دفتر ازدواج و طلاق»، «دريافت نفقه در کوتاه ترين مدت»، «اجراي مهريه» و.... منتشر شده اند؛ غافل از اين که کوچکترين توجهي به عواقب آن شود. چراکه در بسياري از موارد طلاق تنها جدايي زوج را به همراه ندارد بلكه جدايي از فرزندان و هزاران مسائل و مشکلات ديگر را موجب شده که دامنه آن نه تنها خانواده ها، بلکه جامعه و کشور را نيز در بر گرفته و با چالش هايي عظيم روبرو مي سازد. براي بررسي بيشتر اين موضوع بر آن شديم تا از نظرات حجت الاسلام سيد مهدي طباطبايي از اساتيد تراز اول علم اخلاق و از نويسندگان و صاحبنظران حوزه خانواده استفاده کنيم كه علي رغم اشتغالات فراوان با نهايت محبت ما را به حضور پذيرفتند.

همانطور که مي دانيم حجت الاسلام طباطبايي سالهاي طولاني است که در ويژه برنامه هاي راديو و تلويزيوني و... توصيه هاي مفيد و کارآمدي را به عموم جامعه ارائه مي کند که همواره به عنوان يک راهکار در رسيدن به سعادتمندي خانواده، مورد استقبال و استفاده همگان قرار گرفته است. گفت وگوي «مردم سالاري» با حجت الاسلام طباطبايي را مي خوانيد.

به عنوان اولين سوال بفرماييد در گذشته علي رغم کمبود امکانات تمايل به ازدواج در ميان جوانان بيشتر بوده و ميانگين سني ازدواج پائين تر ولي امروزه با امکاناتي به مراتب بيشتر نسبت به قبل چرا باز هم شاهد روندي معکوس هستيم؟

در درجه اول قبل از هر سخن چون اين سوال در ماه شعبان دارد مطرح مي شود دو موضوع را متذکر مي شوم که براي ما خيلي مهم است و زيربناي بسياري از مسائل را مي تواند به ما نشان دهد.

اباصلت در پنجشنبه آخر ماه شعبان رسيد به محضر مقدس امام رضا(ع)، حضرت فرمود: اباصلت چکار کردي براي خودت در ماه شعبان؟ اباصلت با حالتي تاسف بار گفت که کار مفيدي نکرده است. امام رضا(ع) فرمود: خيلي از ثواب ها و موقعيت هاي مناسب را از دست دادي.

ولي حضرت براي جبران اين ثواب هاي از دست رفته دو نکته را به ايشان امر فرمودند: يکي اين که نگذار کينه کسي را در دل داشته باشي، دوم اينکه اگر مي تواني قهر کرده ها را آشتي بده.

پس دو مطلب است که 1) کينه نباشد 2) آشتي باشد که هر دو کلام مقدس امام رضا(ع)است.

اين نکته هم جالب است که عرض شود، مردي که بسيار گرفتار بوده است و هميشه دعا مي کرد که مشکلش حل شود و حاجتش روا شود که البته هر چقدر دعا کرد مشکلش حل نشد، وليکن پس از مدتي برطرف شد به همين خاطر مراجعه کرد به محضر امام رضا(ع) و از حضرت پرسيد که کداميک از نذرها و دعاها و... باعث شد حاجتم روا شود تا بعد از اين هم، من با همان نذرها و دعاها، ديگر مشکلاتم را نيز برطرف کنم.

حضرت فرمود هيچکدام! آن مرد گفت: آقا من کارم درست شد، حضرت فرمود: بلي، ولي به خاطر دعاهايت نبود بلکه آن روزي که زن و شوهري را که با هم قهر بودند آشتي دادي و بچه ها پدر و مادر را در کنار هم ديدند و از عشق اين که آنها با هم اند، شاد شدند، خدا هم به خاطر اين کار تو، قلبت را شاد کرد و مشکلت را برطرف کرد.

پس توصيه اول من به هر کسي که اين گفت وگو را مي خواند اين است که هميشه به فکر آشتي دادن زن و شوهرهايي که با هم قهر هستند باشد با ذکر اين جمله که «کينه ها را کم کنيد»، «گذشت را زياد کنيد» و «بگذاريد سامان بگيرد اين زندگي».

اين مطالبي که عرض شد به عنوان مقدمات اين گفت وگو و پيام ماه شعبان و ماه رمضان است. حال مي پردازيم به شوال شما:

در درجه اول، فرهنگ جامعه در باب ازدواج، متاسفانه عوض شده و عوامل اين تغيير رفتار و نگاه و فرهنگ نمي تواند يک چيز باشد بلکه چند نکته است.

همانطور که مي دانيم در کشور ما انقلاب بزرگي شده است. بعد از وقوع انقلاب، بعضي از مردم سعي کردند خود را انقلابي نشان دهند يعني درونشان انقلابي نبود بلکه فقط برون را مي خواستند انقلابي کنند چون منافعشان در اين بود به همين خاطر در زمان ازدواج با مشکل مواجه شدند. فلذا يک ازدواج ناهنجاري انجام مي دادند.

کرارا دختر و پسرهايي که لباس معمولي تنشان بود به همراه پدر و مادرشان مي آمدند پيش من تا عقد شرعي آنان را جاري کنم يا مراسمات عقد و عروسي شان را در مساجد و حسينيه ها برگزار مي کردند. در دوراني اين چنين ازدواج هايي رخ داد يعني از سال 58 تا حدود سال هاي 62 و 63 اين مسائل بود.

مجاهدين خلق هم خيلي در اين کارها بودند. جو حاکم آن روز اين موضوع را پذيرفت. اما اين موضوع چون تحميل شده بود بر افکار و افراد و خانواده ها، قابل دوام نبود و بريدند. يک دسته خيلي متمدن هم در کشور بودند که اروپا رفته بودند و در خارج از کشور زندگي کرده بودند ناچار شدند که به لباس انقلابي در بيايند. ما بعضي وقت ها شوخي مي کرديم که چون امام گفتند انقلاب مال پابرهنه هاست بعضي از پولدارها هم پايشان را برهنه کردند، خيلي ها که متمول بودند و اتومبيل هاي آنچناني داشتند وليکن از فولکس واگني که دود هم مي کرد استفاده مي کردند براي اين که بگويند ما مستضعفيم. اين نوع تظاهرها خيلي اتفاق افتاد. در چنين شرايطي اين نوع ازدواج ها رخ داد يعني به عبارت بهتر يک ازدواج سهل و آسان و به شدت فراوان و چون درست و واقعي نبود منجر به جدايي ها و درگيري ها شد. آن موقع، جنگ هم بود و در سال هاي دفاع مقدس يعني 8 سال خيلي ها سعي مي کردند عروسي ها را برگزار نکنند و اگر هم برگزار مي کردند بسيار ساده بود. مثلا خيلي از محله ها و کوچه ها شهيد داده بودند، مسلما نمي شد عروسي مفصل برگزار کرد.

ولي عقده مي شد در دل هايشان و دوست داشتند آنچه که واقعا داشتند رو کنند.

البته بودند اشخاصي که آنچه داشتند رو مي کردند به همين خاطر در سال هاي 62 و 63 و 64 در باغ ها خيلي عروسي هاي نو و مفصل گرفته مي شد که البته سروکارشان با دادگاه و کميته و منکرات و... بود.

لذا فشار روحي فرهنگي انقلابي زمينه براي گستاخي و بريدگي آنها شد و اين سهل و آسان گرفتن ازدواج زمينه براي سخت گيري شان در ادامه زندگي شد.

يعني همه افرادي که ازدواج سهل و آسان داشتند بعدها در طول زندگي با مشکل روبرو شدند؟

اولا نگویيد همه، بلکه بايد بگوئيد بعضي، ثانيا من عرض کردم که در درونشان اينطور نبودند و تمدن و تحول داشتند و در برونشان تظاهر به سادگي مي کردند فلذا فکرشان هميشه به ازدواجي بود که در درون بدان تمايل داشتند به همين خاطر با مشکل مواجه شدند. بعدها که جنگ تمام شد و دوران سازندگي شروع شد وضع فرق کرد، آن وقت ازدواج هايي با آب و رنگ و با نرخ هاي گران شروع شد.

شما اگر آمار مهريه هاي سال هاي 60و 61 تا 67 را از اداره ثبت و اسناد استعلام کنيد مي بينيد تا چه اندازه با هم تفاوت دارند و البته از سال 67 به بعد پول و اسکناس جايش را به سکه و طلا داد، چون بي ارزش مي شود و طلا بي ارزش نمي شود سکه هم از 5 عدد شروع شد به نيت 5 تن، بعد شد 12 و 14 و 72 بعد شد 110 تا به نام حضرت علي(ع) و... بعدها هم شد به تاريخ تولد دختر و يا شد به سال ازدواج به شمسي و حتي به ميلادي مثلا 2014 که به گمانم اگر همينطور پيش برود به 124 هزار پيغمبر هم خواهد رسيد!

پس مساله تمدن هاي صوري وتدين ضعيف صوري، اينها دست به دست هم مي دهند و ازدواج و ادامه زندگي را براي برخي با مشکل روبرو مي سازند.

از سويي ديگر برخي بسيجي ها و جبهه  رفته ها ازدواج  نمي کردند چون مي  ترسيدند به شهادت برسند و براي همسرشان مشکلاتي ايجاد شود، لذا سعي مي کردند ازدواج نکنند و اين باعث شد که ازدواج ها حدود 6 سال به تاخير بيفتد و يا حتي وابسته هايشان هم ازدواج نمي کردند و چون مي ديدند فلان دختر، 2 يا 3 ماه بيشتر از زمان ازدواجش نمي  گذشت که شوهرش شهيد شد.

بلي بعد از جنگ و رحلت امام و ديگر تغييرات فراوان، از اينجا به بعد جامعه رفت سراغ مسائل نو و جديد، اينجا مطالبات شروع شد اعم از آنهايي که در جبهه بودند، اعم از آنهايي که مجروح و جانباز بودند، اينها وارد ازدواج شدند که البته علي رغم اين که اين نوع ازدواج ها با ميل و رغبت دروني صورت مي گرفت ولي باز هم پايدار نبود چون برخي به اعتقاداتشان پايبند نماندند و تغيير کردند و سوابق جبهه و جانبازي را به عنوان يک امتياز براي خود در نظر مي گرفتند و چون به اعتقادات و باورهايشان پايبند و باقي نماندند اين امتيازات هم نتوانست از لحاظ زندگي برايشان دوامي داشته باشد به همين خاطر تندخويي هايي از سوي داماد به عروس و بالعکس پيش مي آمد.

زماني که فشار اقتصادي پيش مي آيد خيلي از اخلاق ها عوض مي شود.

اميرالمومنين(ع) مي فرمايد: بعضي از مردم هر وقت مشکل مالي پيدا کنند دروغگو مي شوند و وقتي دروغ هم به ايشان گفته شود دروغگوتر مي شوند و وقتي که دروغ زده مي شوند آسيب پذيرتر مي شوند.

همه اينها ازدواج ها را مختل کرد و اينقدر خطرناک شده بود که اگر پسري به پدر دختري که قصد ازدواج با او داشت مي گفت: پدرم خانه به من مي دهد، ماشين هم مي دهد، در مغازه اش هم دارم کار مي کنم ولي پدر دختر به او مي گفت: چي به نام تو هست؟!! و دختر به او نمي داد ولي همين پسر اگر به دروغ مي گفت خانه مال من است و اين ماشيني که در اختيار من است هم مال من است و علاوه بر آن 3 دانگ از مغازه هم مال من است به او دختر مي دادند و هيچ کس نمي گفت برايمان سند بياور. پس آن پسر با دروغ ازدواج کرد، دختر وقتي رفت. خانه شوهرش، تازه مي فهمد نه تنها هيچي مال شوهرش نيست، بلکه او سربار پدرش است، پس قطعا اين نوع ازدواج ها به شکست منتهي مي شود.

مساله ديگر هم مسائل اخلاقي و ناهنجاري هاي جنسي است که نه تنها باعث ننگ اسلام است بلکه جامعه و خانواده ها را هم نابود کرده است و آن ايجاد محبت ها و دوستي هاي غيرواقعي و غيراخلاقي و به طور کلي استفاده نادرست از تکنولوژي و... موضوع ديگري که حائز اهميت است مساله تفاوت تحصيلات و اشتغال بود چون بسياري از جواناني که جبهه رفته بودند نتوانستند به تحصيلات شان ادامه دهند يا به علت فوت پدر يا نبود سرپرست، مسووليت خانواده هايشان را بر عهده گرفتند و به همين خاطر مجبور شدند علم وتحصيل را رها کرده و به کار مشغول شوند تا بتوانند از عهده هزينه هاي خانواده شان برآيند که اين موضوع باعث شد که دخترها درس بخوانند و به مشاغل بهتري دست پيدا کنند فلذا دختري با تحصيلات و شغل بالاتر، راضي نمي شد با پسري که از اين لحاظ از خودش پايين تر است ازدواج کند. پس همه اينها باعث شد که ازدواج کاهش پيدا کرده و به ميزان طلاق اضافه گردد. چرا؟ چون طلاق ها بهانه اي شد براي اينکه مهريه بگيرند و دو فشار را از خود بردارند چون دختر نمي توانست به تنهايي از خانه بيرون برود پدرش، مادرش، برادرش و... مانع مي شدند، پس به همين خاطر ازدواج کرد و سريع طلاق گرفت تا اولا موانع آزادي اش برطرف شود، ثانيا مهريه اي بگيرد و آن مهريه شد هزينه خانه مجردي اش.

پس با اين ترفند يک سري آزادي هايي پديد آمد و وارد بسياري از خانه ها و خانواده ها شد و يک دفعه خانمي که ماشين دارد و خانه مجردي دارد از مهريه اش، جلوي مرد زن و بچه دار سبز مي شود و به اين سبب اين آلودگي ها زياد شد.

حالا اينجا که آيا نقش هيات هاي امر به معروف و نهي از منکر و مبارزه با فحشا و... مفيد بود يا نه و تا چه اندازه اي مفيد بوده؟ بايد بگويم موفق نبوده، جسارت هم نمي کنم و براي همه شان هم احترام قائلم ولي بايد بگوييم بد عمل شد يعني به جاي اينکه بهتر شود وضع بدتر شد.

مسائل اقتصادي را تا چه حد در اين خصوص موثر مي دانيد؟

مسائل اقتصادي، اگر فرهنگ جامعه سالم باشد آنقدر در اين خصوص تاثير ندارد. همين الان مراسم ازدواجي در مشهد سراغ دارم که شش يا هفت عروس و داماد در يک خانواده در يک مراسم ازدواج کردند ولي دين دارند. بلي فقر و نداري است ولي بيشتر فرهنگ و تمدن و تدين فراموش شده است.

بسياري از روانشناسان و صاحبنظران براي دوام زندگي، توصيه به عدم ازدواج در سنين پايين تر را مطرح کرده اند و اعتقاد داشتند که در سنين بالاتر فرد پخته تر و سردوگرم زندگي را بيشتر لمس نموده است و... اما امروزه با اين که ازدواج در سنين به نسبت بالاتري صورت مي گيرد چرا بالعکس شاهد عدم دوام زندگي هستيم؟

البته چيزي را که شما مي فرماييد، من قبول ندارم و در جايي هم نديدم و اگر هم کسي چنين حرفي گفته پايه و مبناي علمي ندارد و بايد گفت بالعکس، ادبا و حکما و علماي اخلاق و... همه مدعي اند که بهترين سن ازدواج همان طور که بين سن بلوغ دختر و پسر 5 سال تفاوت وجود دارد، 5 سال بعد از رسيدن به بلوغ يعني دختر 15 سال و پسر 20 سال و يا حداکثر دختر 20 سال و پسر 25 سال، روايات هم بر همين نکته توجه دارد، خوب زماني که بهترين سن ازدواج همين سال ها باشد بالطبع ازدواج در سنين بالاتر اشتباه بوده و چون اشتباه است طلاق بيشتري صورت مي گيرد پس قطعا بايد گفت طلاق در ازدواج هايي با سنين پايين تر، کمتر است.

امروزه علي رغم اين که ميل به استقلال در ميان جوانان بسيار بيشتر از گذشته شده است اما بسياري از جوانان که ممکن است حتي از درآمد مالي نسبتا مناسبي نيز برخوردار باشند باز هم زندگي مجردي جداگانه را به زندگي متاهلي و تشکيل خانواده ترجيح مي دهند. علت را در چه مي دانيد؟

علت آن اين است که در جمع بودن گله و ايراد و اعتراض و... فراوان است و وقتي تک و تنها باشند کسي کاري به ايشان ندارد.

يکي از دلايلي که بعضي مردم تمايل به چنين زندگي اي دارند روي آوردن به شهوات شان است و قطعا آنها معايبش را نفهميده و تنها به محسنات ظاهري اش توجه دارند که کسي با آنها کاري ندارد هر وقت بيايند و هر وقت بروند، با هرکس باشند و...

جنابعالي علت اصلي رشد وحشتناک طلاق را بيشتر در چه چيز مي دانيد و چرا وجود مهريه هاي سنگين که صد البته در گذشته وجود نداشته، به هيچ عنوان نتوانسته جلوي اين امر را بگيرد؟

بنده اصلا اعتقاد دارم مهريه سنگين خود يک عامل طلاق و اختلاف است به دلايل زير:

1-  پسري که مي خواهد دختر مورد علاقه اش را به دست بياورد، زير بار اين دين مي رود ولي وقتي که آن را به دست آورد اين دين برايش خستگي مي آورد و پشيمان مي شود که چرا اينقدر به زير دين رفته و براي اينکه درونش ناراحت اين دين و بدهکاري است بدون اينکه خودش بخواهد شروع به گله و ناراحتي مي کند.

2-  اصولا آدمي روانا نفرت از طلبکار دارد و اين نفرت درونش، اثر در رفتارش مي گذارد و با همسرش دعوا مي کند و خودش هم نمي داند چرا دعوا مي کند و هر وقت همسرش را مي بيند با خود مي گويد اين جز اينکه بار سنگيني را بر دوش من گذاشت چه تاثيري در زندگي من داشت؟ و هميشه سعي مي کند با بهانه و کلک يک رسيد از زنش بگيرد تا اين بار را کم کند، پس هيچوقت نشده که اين بار يعني مهر سنگين زندگي را بهتر کند.

علي رغم تاکيدات صريح قرآن مبني بر اين که در زمان اختلافات جدي زن و شوهر، افرادي را از هر دو طرف براي مشورت و ميانجيگري براي حل اختلافشان دعوت کنيد اما امروزه نه تنها اين امر اجرا نمي شود بلکه عملا خانواده ها و اقوام خود عاملي براي گسترش اختلافات و حتي جدايي هستند، شما علت را در چه مي دانيد؟

علت در چند چيز خلاصه مي شود:

1-  کم حوصلگي خانواده ها. 2- عدم تفاهم بينشان. 3- عدم درک يکديگر. 4- در چنين مواردي متاسفانه همه از روي احساس تفکر کرده و با عقل خود تصميم نمي گيرند يعني خانواده  و بستگان داماد طرف داماد و خانواده و بستگان عروس طرف عروس را مي گيرند و علاوه بر آن در بسياري از اوقات دو طرف به توهين و تحقير همديگر نيز مي پردازند، مسلما در چنين حالتي ديگر زمينه اي براي آشتي و تفاهم پديد نمي آيد آنچه که اسلام مي گويد زماني است که دعوايي رخ ندهد، خوب بالطبع اگر به در خانه همديگر بروند و فحش و اهانت نثار هم کنند ديگر زمينه اي براي تفاهم پيش نمي آيد که هيچ بلکه جدايي آنها را هم تسريع مي کند.

علي رغم اين که عواقب سوء اين جدايي ها در اجتماع کاملا نمايان بوده و گزارش آسيب ها و معضلات و... ناشي از آن مرتب در جرائد و وسائل ارتباط جمعي و... منعکس مي گردد به طوري که شخصي را نمي توان يافت که از آن بي اطلاع باشد اما چرا بعضي ها ( خصوصا آنهايي که فرزند هم دارند) به خود اجازه مي دهند که دست به اين اقدام بزنند؟

چون ديگر آن توان و مقاومت در مقابل سختي ها در ميان مردم بسيار کم شده است و بين تحمل سختي و گرفتاري و جدايي، جدايي را ترجيح مي دهند يعني فرهنگ جامعه دچار نقص تحمل شده است، جامعه يا خود دوست است يا دگر دوست، متاسفانه امروزه جامعه متحول و صنعتي و تمدن گرا متمايل مي شود به«خوددوستي» نه«دگردوستي» و همچنين ديگر دلايلي که به  آن مي پردازيم:

1-  اينها حوصله شان کم شده. 2- طوري متاسفانه در تلويزيون و در فيلم ها، مسائل منعکس مي شود که انگار حقيقت است. ولي مردم اين آمارها را قبول ندارند و باور ندارند و اين خيلي بد است، آمار دروغي که در اين 8 سال گذشته به مردم دادند و مردم ديگر اعتقادي به اين آمارها ندارند.

چرا امروزه آستانه صبر و تحمل و همچنين وفاداري زوجين به شدت پايين آمده و گذشت و بخشش به فراموشي سپرده شده و دوستي و مودت جايش را به نفرت و انتقام داده است؟

1-  زندگي ماشيني آدم را گرفتار کم حوصلگي مي کند. 2- گراني، که ناگهان پول ها بي ارزش مي شود و انسان دچار استرس مي شود. 3- هواي آلوده آدم را عصبي مي کند. 4- غذاهاي ناهنجار و نامناسب به معده فشار مي آورد و آدم را تندخو مي کند. 5- چيزي که مهم است خود موبايل ها، چون از بس که با آن صحبت مي شود ذهن فقط درگير آن است و آمادگي براي تمرکز در مسائل ديگر را ندارد و در نتيجه نفرت پديد مي آيد و محبت ها کم مي شود.

امروزه حتي براي طلاق، جشن نيز برگزار مي شود. به طور کل علت كاهش قبح طلاق را در جامعه ناشي از چه چيز مي دانيد؟

به طور کلي مردم عوارض طلاق را نمي توانند و نمي خواهند باور کنند و علت آن هم همان طور که قبلا عرض شد يک سلسله راحتي و آسايش و آزادي کاذبي است که براي او پديد آمده است و آن را اصلا براي خود يک شهامتي مي بيند يعني در اثر فرهنگ غلط، جامعه به اين سمت کشيده شده است.

البته اين نکته را هم بگويم که ما اين مقدار طلاق که برايش جشن بگيرند نداريم، حال ممکن است در بعضي جاها انجام شده باشد ولي جايگاه آن چناني ندارد، مگر کلا چند تا جشن طلاق تاکنون در کشور برگزار شده؟

ولي در هر صورت منظور از اين عمل ترويج انزوا و مجردي است، کاهش قبح طلاق هم از اين جهت است که وقتي فردي مي گويد من با طلاق گرفتن و طلاق دادن راحت مي شوم خوب قاعدتا قبح آن از بين مي رود و حسن جايگزين آن مي شود.

به عنوان يک صاحبنظر چه راهكاري براي افزايش دوام زندگي و كاهش طلاق در جامعه پيشنهاد مي كنيد؟

کلا عرضم اين است که اولا مسوولان صدا و سيما بيشتر دقت کنند و فيلم ها را بيشتر کنترل کنند وزارت ارشاد هم کنترل کند که ترويج جدايي نشده بلکه تقبيح آن شود، مطلب بعدي هم اين است که کلا سعي کنيم خانواده ها با يک زندگي ساده تري بتوانند زندگي کنند.

خانواده ها هم بايد سعي کنند که نقش گذشته شان را با نقش جديدشان اشتباه نکنند نقش گذشته بيشتر پدرسالاري بوده ولي حالا فرزندسالاري شده است. علتش هم اين است که چون فرزندان يک مقداري پولدار شده و درس خوانده تر شدند و دانشگاه رفتند اطلاعات کافي پيدا کردند به همين خاطر خود را بالاتر مي بينند. کلا هرکس خود را در کنار قدرت يا پشتيبان از قدرت خود را ببيند لوس تر مي شود و خود را هم نمي تواند عوض کند و چون نمي فهمد مشکل ايجاد مي شود. قدرت ها قدرتمندي را از ضعيف به نحو زيادي کاهش مي دهند، چرا در کشور ما هميشه اين موضوع سر زبانهاست که کي پارتي دارد؟

براي اين که در درون بشر اين حالت هست که متکي به قدرت باشد.

به ما ياد دادند و در آموزه هاي دين هم آمده است که بالاترين قدرت خداست «لا حول ولا قوه الا بالله» ولي اي کاش اين کلام مقدس در درون مردم هم بود که من بايد به خدا متکي باشم.

اتکاء به خدا را از مردم برداشتند و نمي فهمند، اين مطلب را هم خدمتتان عرض مي کنم که قوت و قدرت آدمي را به گمراهي مي کشاند به همين خاطر هميشه بايد سفارش کنيم که پارتي بازي نکنيد و کار مردم را انجام دهيد.

دولت در اين خصوص چه وظيفه اي دارد؟

من در عرائض اولم گفتم که اين چيزهايي که اتفاق افتاده، همه اينها را بايد دولت رفع و رجوع کند، يعني وضع اقتصاد، سامان دادن به اقتصاد مردم، معيشت مردم، سامان دادن به شغل مردم، مسکن مردم، همه اينها کار دولت بوده و يقينا تاثير دارد، ازدواج ها رشد کرده و طلاقها کاهش پيدا مي کند.

در پايان اگر نكته و مطلب خاصي داريد بفرماييد؟

کلا عرضم اين است که اين معضلات جامعه، مخصوصا مساله ازدواج و ساير امور، متاسفانه گاهي اوقات از ناحيه افراد مغرض، خوب دقت کنيد گاهي در دست افرادي که تريبون دردستشان است ولي توان حفظ اين موقعيت و فرهنگ عمومي را ندارند و از اين طرف تکنولوژي کلا اعم از تلفنها، بلندگو ها، راديوها، رسانه هاي جمعي، عموما يادتان باشد اينها همه گاهي ناخودآگاه القاء بدي ها مي شود در حالي که قصدشان اين نيست و نمي دانند، مثلا يک آماري به يک آقايي مي دهند اين مي  آيد روي منبر و برحسب اين آمار، مسائلي را بيان مي کند که البته صحيح نيست ولي کسي هم نيست که اين موضوع را متذکر شود.

مثلا بيان مي دارند شبها چه تعداد آدمها به صورت گرسنه مي خوابند و يا اين که چقدر طلاق بالاست و چقدر ازدواج کم است که ممکن است تا اين حد نباشد و آمار درست نباشد يعني کساني که تريبون دستشان است چيزهايي را مي گويند که گاهي از خودشان نيست ديگران به آنها مي گويند اين طور بگوييد. اين جور بگوييد ولي در هرحال درست نيست ولي عوارض شنيدنش براي مردم مشکل ساز است.

مردم به واسطه اين که دچار يک ناراحتي روحي و اجتماعي هستند دچار موارد زير شدند:

1- خود دوستي به جاي دگر دوستي آمده است

2- محبت جايش را به نفرت داده است

3- حوصله  جايش را به کم حوصلگي داده است

4- دروغ گويي و دروغ پذيري جايش را به راست گويي و راست پذيري داده است که همه اينها جامعه را دچار مشکلات اخلاقي مي کند خوب حالا چکار کنيم و ازکجا درست کنيم؟

هرآدم اگر نسبت به خودش اصلاح باشد و قبل از اينکه جامعه را بسازد خودش را اصلاح کند همه چيز حل مي شود.

ببينيد مثلا من خودم اگر از دگر دوستي لذت مي برم چرا دگر دوست نباشم؟!

خودم به مرور مي بينم که کم حوصله بودن به نفعم نيست، چرا کم حوصله باشيم؟!

اگر از مهربان بودن نتيجه مي گيرم خوب چرا مهربان نباشم؟

همه اينها باعث مي شود جامعه رشد کند.

من تقاضايم اين است که با استفاده از اين 3 چيز به فکر اصلاح خويش باشيد:

1- حوصله اش را زياد کند.

2- زبانش را زبان گوياي مهرباني کند، فکر نکند که تنها دارد زندگي مي کند بلکه دارد با مردم زندگي مي کند.

3- جامعه را درک کند.

بايد نگاه کنم که مثلا يک حبه قندي که مي خواهم با آن چاي بخورم از کجا آمده؟

از کارخانه تراکتورسازي، بيل سازي، حفاري چاه و چيزهايي را که باعث مي شود و آب روي زمين بيايد و زمين آبياري شود و چغندر کاشته شود و کشاورز چغندر را برداشت کرده و با ماشين هاي مخصوص حمل ونقل آن را به کارخانه قند برده تا کارخانه آن را تبديل به حبه قند کند، پس شايد براي يک حبه قند 2000 نفر کار کرده باشند تا شده حبه قند و من با آن چاي خوردم، پس اينها همه براي من کار کردند، ولي من چه کار کردم؟ من کجا بايد کار کنم؟

پيراهن تنم پارچه اش از کجا آمده؟ کي آورده؟ کي بافته؟ کي دوخته؟ و...

بلي، ما بايد همه اينها را بفهميم تا دگر دوست باشيم و چون نمي فهميم دگردوست نيستيم، چرا؟ تبليغات غلط و يک مقدار کمي هم ناشي از فيلم ها، سايتها و القائات دشمنان است ولي اصلش مال نپختگي خودمان است من راحت به شما بگويم بدترين دشمن ما شيطان است و از آن بدتر خودمان هستيم، کلمه «دلم خواست» يعني نفس، ما بايد نفسمان را کنترل کنيم «ان النفس اماره بالسوء»

منبع خبر: مردم سالاری

جدید ترین مطالب سایت