فروش ویژه اسلایسر هندوانه

هم اکنون این محصول با 65 درصد تخفیف عرضه شده است

فقط 10000 تومان 

خرید اینترنتی

»

در برابر قتل‌عام موسیقیدان‌های ایران چه باید کرد؟

اگر روزگاری کلنل خان وزیری، سراغ زنده یاد میرزاعبدالله فراهانی نرفته  و دستگاه ها و ردیف ها را به نگارش در نیاورده بود، امروز ردیف میرزاعبدالله به عنوان زیربنای موسیقی ایران وجود نداشت یا اساساً سرنوشت دیگر در این سال ها برای موسیقی سنتی ایران رقم می خورد و شاید ذکر همین مصداق برای درک میزان اهمیت آغاز چنین پروژه ای کافی باشد!

وداع اساتید موسیقی با عالم خاکی در سه سال اخیر، آنچنان شدت گرفته و رو به فزونی نهاده که اهالی موسیقی را نگران کرده، زیرا پخته ترین نسل موسیقی ایران در حال از دست رفتن است و جایگزین های محدودی برای بسیاری از این چهره های برجسته موسیقی سنتی کشورمان وجود دارد و چه بسا برخی از ایشان دیگر تکرار نشوند. در این میانه، پرسش اساسی اینکه در ازای این اتفاق تلخ چه باید کرد؟

به گزارش «تابناک»، محوطه مجموعه رودکی در دو سال اخیر، بار ها آکنده از جمعیتی شده که برای تشییع اساتید موسیقی در صبحگاهی گرد هم آمده بودند و می گریستند؛ سرنوشت اجتناب پذیر برای همه انسان ها، مشمول اهالی موسیقی نیز می شود؛ اما آنچه در این زمینه شوک آور بود، افزایش شمار درگذشتگان برجسته موسیقی ایران در سه سال اخیر است و آنچه شواهد نشان می دهد، شتاب رخت بر بستن ایشان بیشتر و بیشتر می شود و این نگرانی ها را دوچندان می سازد.

در این میان، سوای آنکه باید ملاحظات جدی برای حمایت و تأمین سلامتی و آرامش بزرگان و چهره های برجسته موسیقی که بسیاری شان را عموم مردم به خوبی نمی شناسند، انجام داد، باید درصدد بود تا میراثی که در دل این اساتید است، حفظ شود و قطعات و خلاقیت های موسیقیایی اساتید برجسته کشورمان که همچنان بخش هایی از آن سینه به سینه نقل می شود، پیش آنکه این هنرمندانمان چهره بر خاک نهند، برای نسل های آینده موسیقی ثبت شود و این گونه مانایی این هنرمندان در تاریخ موسیقی نیز تحقق یابد.

شاید اگر روزگاری کلنل خان وزیری سراغ زنده یاد میرزاعبدالله فراهانی نرفته  و دستگاه ها و ردیف ها را به نگارش در نیاورده بود، امروز ردیف میرزاعبدالله به عنوان زیربنای موسیقی ایران وجود نداشت یا اساساً سرنوشت دیگری در این سال ها برای موسیقی سنتی ایران رقم می خورد و شاید ذکر همین مصداق برای درک میزان اهمیت آغاز چنین پروژه ای کافی باشد. 

 در برابر قتل‌عام موسیقیدان‌های ایران چه باید کرد؟

زنده یاد روح الله خالقی در جلد دوم از کتاب خود به نام «سرگذشت موسیقی ایران» داستان نوشتن ردیف میرزا عبدالله را چنین نقل می کند که کلنل علینقی (وزیری که با ابراهیم آژنگ، رئیس یکی از دستجات موزیک آشنایی داشته) موضوع به نت در آوردن ردیف میرزا عبدالله را با وی در میان می گذارد. ابراهیم خان هم که علاقه داشته، ردیف یکی از استادان معاصر خود را بنویسد استقبال کرده و قرار می شود  با هم  نزد میرزا عبدالله بروند.

وزیری می گوید: «همراه ابراهیم خان به خانه میرزا عبدالله رفته و خدمت استاد رسیدیم. من مقصود خود را اظهار داشتم و یکی از دوستان استاد که مرد سالخورده ای بود، شگفت زده شد و پرسی د، مگر چنین کاری ممکن است؟ میرزا عبدالله با   نهایت مهربانی خوشحال شد اما نسبت به اصل موضوع شک داشت که شاید این کار مقدور نباشد! من گفتم امتحان فرمایید.

استاد پذیرفت. تار را برداشت و شروع به نواختن شور بالا دسته کرد. من هم شروع به نوشتن کردم تا  حدود یک صفحه شد. من از استاد درخواست کردم اگر اجازه بفرمایند، هفته ای یکی دو مرتبه این کار را ادامه بدهیم. ایشان قبول کرد اما گفت حالا معلوم نیست چیزی که شما نوشته اید   همان باشد که من زده ام.

من هم تار را برداشتم و نوشته های خود را دقیقاً نواختم و چون با تار آشنا بودم، مضراب ها را هم نوشته بودم و حتی چپ و راست ها را هم همان طور که استاد زده بود نواختم. وقتی نواختن صفحه تمام شد، استاد و بیان الممالک که آنجا حضور داشت، تحسین کردند و مقرر شد این کار ادامه یابد. به علاوه استاد از من پرسید که غرض شما از نوشتن ردیف چیست؟ عرض کردم منظور این است که آثار شما حفظ شود و اگر شرایط فراهم بود به نام خود شما چاپ شده و دیگران استفاده کنند.

میرزا عبدالله از آنجا که مرد پاک سرشت و بی حسادتی بود، پذیرفت در حالی که می دانستم اساتید دیگر این رویه را ندارند. در   نهایت این کار تقریباً هجده ماه طول کشید و من همه ردیف هفت دستگاه میرزا عبدالله را بدین شکل نوشتم ».

اگر بضاعت ایجاد بسترهای آرام و تأمین آتیه بزرگان موسیقی فراهم نیست، دست کم می توان دستاوردهای موسیقیایی ایشان را ثبت و ضبط کرد و موسیقی ایران را با این دستاورد ها که حاصل یک عمر کوشش ایشان در این عرصه بوده، غنای بیشتری بخشید. فراموش نکنیم این نسل کنونی همچون کوه یخ با همه بزرگی و شکوهش در حال از دست رفتن است و اگر کاری نکنیم و آثارشان ثبت نشود، در آینده درک عمق موسیقی ایرانی دشوار خواهد شد.

منبع خبر: تابناک

جدید ترین مطالب سایت