فروش ویژه اسلایسر هندوانه

هم اکنون این محصول با 65 درصد تخفیف عرضه شده است

فقط 10000 تومان 

خرید اینترنتی

»

معمای اینترنت گران در ایران

وقتی سخن از قیمت، کیفیت و سرعت اینترنت در ایران به میان می آید نام مهم ترین بازیگر اصلی این عرصه در کشور یعنی شرکت ارتباطات زیرساخت در صدر لیست جای می گیرد.

هموطن: شرکتی که تا چند سال قبل با برخورد لنگر کشتی ها به فیبرهای نوری نامش به رسانه ها راه می یافت، امروزه شبکه انتقال بزرگی را در سراسر کشور در اختیار دارد که از طریق آن پهنای باند اینترنت بین الملل را از شرکت های خارجی خریده و به شرکت های اینترنتی می فروشد.  در حالی که این روزها موضوع کاهش کیفیت و قیمت بالای اینترنت به بحث اصلی تبدیل شده و حتی چندی قبل گلایه رئیس جمهوری را هم در این زمینه شاهد بودیم، در مجتمع مخابرات انقلاب اسلامی مقابل حسن کریمی مرد اول فنی این شرکت نشستیم و پرسش های خود را در این زمینه با وی در میان گذاشتیم.

اولین سوال را با قیمت اینترنت در کشور شروع کنیم. قیمت پهنای باندی که خریداری می کنید چقدر است؟

پهنای باندی که خریداری می کنیم، قیمت ثابتی ندارد. ما پهنای باند را به صورت استعلامی خریداری می کنیم. یعنی می گوییم هر کسی می تواند پهنای باند بفروشد، بیاید و به ما نرخ بدهد. یک روش این است که یک کابل بین المللی را به صورت 15 ساله اجاره می کنیم. به این نوع قرارداد IRU پانزده ساله می گویند.

 در این روش ما ظرفیت را از این طریق خریداری و بعد خود ترافیک را به طور مستقل خریداری و به آن منتقل می کنیم. روش دوم به این صورت است که بیاییم و به صورت ماهانه روی این کابل ها، خرید انجام دهیم. در این روش با یک شرکت قرارداد می بندیم که این نوع قراردادمان معمولا یکساله است. منتها روی همان قرارداد اعلام می کنیم که به صورت ماهانه هزینه ترافیک را خریداری و پرداخت کنیم.

 کدام یک از این دو راه برای زیرساخت به صرفه تر است؟

متفاوت است. بستگی به سیاست دارد. نمی توانیم بگوییم که کدام روش خوب و کدام روش بد است.

 چرا؟

وقتی یک کابل را به صورت IRU 15 ساله می خریم، این کابل به قیمت امروز خریداری می شود و اطمینان داریم که این کابل 15 سال برای ما است. اما قیمتی که امروز خرید می شود، ممکن است 5 سال دیگر (اگر به صورت خطی این قیمت را تقسیم بر 15 کنیم) خیلی گران باشد.

چون مشکل این است که قیمت ها دائما رو به کاهش است و قیمتی که 5 سال پیش خریدیم با قیمتی که امروز خریداری می کنیم اصلا قابل قیاس با یکدیگر نیستند. قیمت ها در بخش ظرفیت های اینترنت دائما رو به کاهش است.

 پس روش دوم خریداری پهنای باند برای زیرساخت به صرفه تر است؟

خرید به صورت 15 ساله هم برای زیرساخت مزایایی دارد. از جمله اینکه اطمینان داریم این کابل 15 سال در اختیار ما است، می توانیم روی آن ترافیک مان را داشته باشیم و نقاط ابتدا و انتهایش را در زمان خرید تعیین  کنیم. به صورت ماهانه که خرید می کنیم تفاوتش این است که اگر امروز گران است برای همین امروز گران است، یعنی اگر آن 15 ساله را به صورت خطی بخواهیم با ماهانه مقایسه بکنیم، ماهانه خیلی گران تر از 15 ساله است. بنابراین به صورت قطع نمی توان گفت که باید ماهانه بخریم یا 15 ساله.

 در نهایت قیمت پهنای باندی که به این دو روش خریداری می کنید چقدر است؟

ترکیبی است. ببینید اینکه یک نرخ به شما بدهیم، قابل قبول نیست. چون ما اولین کابل 15 ساله را از حدود 78 سال پیش خریداری کردیم و در طول این فواصل هم چند تا کابل خریدیم. اینکه ما در حال حاضر بگوییم قیمت خرید چقدر است، ترکیبی از تمام خریدها است. یعنی ما باید نگاه کنیم همان 7 سال پیش که کابل را خریداری کردیم، این کابل باید 8 سال دیگر هم برای ما کار کند. پس قیمت آن روز هست، قیمت دو سال قبل که خرید کردیم هم هست، قیمت یکسال قبل که خرید کردیم و قیمت امروز هم هست. همه اینها با همدیگر جمع می شود و یک میانگین به دست می آید.

  میانگین قیمت را که می توانید اعلام کنید؟

نه. چون ممکن است شرکت های اینترنتی بیایند بگویند که قیمت امروز x تومان است و شما گران خریداری کرده اید. شاید هم درست بگویند. ولی زیرساخت به عنوان یک شرکت حاکمیتی و یک شرکت زیرساختی موظف است آینده نگری کند. یعنی باید برود کابل های مختلف و مسیرهای مختلف را برای خودش خریداری کند و همیشه این کابل ها و مسیرها را داشته باشد. تقریبا حدود 4 سال پیش، ما یک مسیر بین الملل داشتیم به نام جاسک فجیره که دائما کابل این مسیرقطع می شد تا جایی که مردم تا مشکلی پیش می آمد به شوخی می گفتند باز لنگر کشتی به این کابل برخورد کرده و این ادعا عین واقعیت بود. ما امروز از 9 مسیر اینترنت را وارد کشور می کنیم.

  پس این بحث که زیرساخت پهنای باند را براساس یک قرارداد قدیمی وارد کشور می کند درست است؟

بله به صورت ۱۵ ساله و به خاطر آینده نگری.

 تقریبا همه در فضای اینترنتی ایران اعتقاد دارند این روش خرید اینترنت برای کشور به صرفه نیست از دبیر شورای مجازی سابق گرفته تا مدیران شرکت اینترنتی...

قطعا این نظر را رد می کنم. اگر نخواهیم به صورت IRU بخریم، باید به صورت روش دومی که به آن اشاره کردم پهنای باند را خریداری کنیم. نرخ کوتاه مدت یکساله چیزی معادل 3 برابرگران تر است. ما همیشه این را به صورت ترکیبی خرید می کنیم و مشکل خاصی نداشتیم و این شیوه متداول تمام دنیا است. خود ما هم روی کابل ایپگ (EPEG) که کنسرسیومی از شرکت هایی بین المللی (به همراه زیرساخت) است به همین صورت داریم به دنیا فیبرمی فروشیم.

پهنای باندی که براساس این قراردادهای قدیمی تهیه می شود، چند درصد کل پهنای باند کشور را تامین می کند؟

تنها خرید طولانی مدتی را که داشتیم، مربوط به کابل فالکون است که حدود 7 سال پیش خریدیم. 7 سال پیش، قیمتش قیمت روز بود و قیمت کاملا مناسبی داشت.

  و این قیمت چقدر بود؟

عرض کردم چون خریدها ترکیبی از قیمت ها است، من ترجیح می دهم که قیمت ها را نگویم. ولی به نسبت امروز، بله، خیلی گران تر درمی آمد. ولی کابل فالکون در زمان خودش قیمت کاملا مناسبی داشته و به شدت هم به درد کشور خورده است. طوری که ما ترافیک voiceمان را زمان هایی که به شدت دچار مشکل شدیم، توانستیم از آن کابل استفاده کنیم بدون اینکه مردم کوچک ترین اختلالی در سرویس خود احساس کنند. این آینده نگری  است که باید زیرساخت داشته باشد.

 به عنوان یک شرکت دولتی و با وجود این همه بحث و انتقاد چرا قراردادهای خرید اینترنت را به صورت شفاف منتشر نمی کنید؟

 قیمت اساسا یک چیز قابل افشا نیست. چرا؟ شرکت هایی که برای فروش می آیند به ما پاکت هایی می دهند که همه آنها دربسته، لاک و مهرشده است. باید بازگشایی شود و هیچ شرکتی نمی تواند از قبل از قیمت های دیگری باخبر باشد. این یک فرآیندی است که در طول سال ها بارها و بارها تکرارش می کنیم. ما نمی توانیم قیمت شرکت های مختلف را برای شرکت های دیگر افشا کنیم. قیمت ها کاملا برای خود شرکت باید محفوظ بماند.

 این سیاستی است که کل کشورها در این بخش از آن پیروی می کنند ؟

اگر در حال حاضر شما به سایت های شرکت های بزرگ مراجعه کنید، در سایت هیچ کدام از این شرکت ها قیمت فروش پهنای باند را نمی بینید. تنها قیمتی که شما در این سایت ها می بینید قیمت هایی است که به کاربر نهایی می رسد.

 کمی درباره جزئیات قراردادهایتان بگویید. اینکه قراردادهایتان چطور بسته می شود و با چه شرکت هایی همکاری دارید؟

ما قراردادهایمان را با شرکت هایی می بندیم که بتوانند موافقت نامه سطح خدمات یا همان SLA ما را اجابت کنند. ما در آن موافقت نامه سطح خدمات، پارامترهای کیفیت سرویس را قرار می دهیم و می گوییم هر شرکتی که می آید باید این حداقل را برای ما رعایت کند و به انجام برساند.

  این حداقل ها چیست؟

مثلا تعیین ضریب دسترسی یا میزان قطعی ماهانه یا مشخص کردن مسیر جایگزین یا زمان بازسازی و در نهایت تعیین میزان خسارت. به طور کلی در این موافقت نامه سطح خدمات و شاخص های کیفی سرویس مشخص می شود.

شرکت هایی می توانند SLA ما را اجابت کنند که شرکت های خوبی باشند. ما به این شرکت ها TIER1 می گوییم که در اولین لایه دسترسی قرار می گیرند یعنی بدون واسطه به سایت های اصلی دنیا مانند گوگل، یاهو، آمازون و.. دسترسی دارند. بعد از شرکت های TIER1 ما شرکت های TIER2  را داریم. شرکت های TIER2 شرکت هایی هستند که از طریق شرکت های TIER1 به سایت های اصلی اتصال پیدا می کنند.

عمده خریدهای ما از شرکت های در رده TIER1 انجام می گیرد. مثلا VODAFONE، TeliaSonera، level 3، PCCW.. که همه در زمره شرکت های شناخته شده مشهور دنیا هستند.

 اخیرا مرکز پژوهش های مجلس گزارشی در خصوص وضعیت ارائه سرویس اینترنت در کشور منتشر کرد. براساس این گزارش پهنای باند 25 برابر گرانتر از قیمت اولیه به دست کاربر می رسد. نظر شما در این خصوص چیست؟

گزارش مرکز پژوهش ها، یک گزارش سطحی نسبت به وضعیت قیمت اینترنت است. در این گزارش گفته شده که پهنای باند در مرز سه هزار دلار خریداری می شود و در داخل کشور این میزان به قیمت 25 برابر سه هزار دلار فروخته می شود. در این گزارش مشخص نشده این 25 برابر سه هزار دلار مربوط به کجا است مربوط به قیمت نهایی کاربر یا بخش دیگر؟ الان برای سرویس ADSL هر 155 مگابیت یا به اصطلاح یک STM1 به قیمت 24 میلیون تومان و برای سرویس غیر ADSL هر STM1 به قیمت۳۷ میلیون تومان به فروش می رسد. با هیچ فرمولی بیست و پنج برابر سه هزار دلار به دست نمی آید.

 وقتی قیمت خرید پهنای باند شما مشخص نیست چطور می توان این محاسبه را انجام داد؟

 مرکز پژوهش ها سه هزار دلار را به عنوان قیمت پایه در نظر گرفته بود و نتیجه گرفته بودند که سرویسی که به دست کاربر نهایی می رسد 25 برابر گران تر است. ما می گوییم که اگر خیلی گران می فروشیم، اولا که 25 برابر آن پایه ای که اشاره شده یعنی سه هزار دلار، نیست. دوم اینکه در دنیا اینترنت را براساس آن مسیرهایی که این سرویس ارائه می شود قیمت گذاری می کنند. فیبرهای نوری در جهات مختلف و با ظرفیت های مختلف به صورت گسترده در دنیا کشیده شده اند. شرکت ها پول این مسیرها را از کشوری مانند ما می گیرند.

یعنی وقتی ما می خواهیم پهنای باندی خریداری کنیم، پول هزینه ای که بابت خود فیبر و آن ظرفیت می پردازیم اصلا قابل قیاس با هزینه ای که بابت آن ترافیک می پردازیم، نیست. این شرایط نشان می دهد شبکه سازی گران است. شرکت زیرساخت، یک شبکه 56 هزار کیلومتری در سطح کشور دارد. یعنی این شرکت 56 هزار کیلومتر فیبر کشیده است. چطور زمان حساب و کتاب، هزینه این کابل کشی را حساب نمی کنیم و فکر می کنیم که زیرساخت نباید هزینه این سرمایه گذاری هایش را حساب کند. بخش خصوصی به هیچ وجه حاضر نیست در ایجاد شبکه و شبکه سازی وارد شود. چون برایش بسیار هزینه بر است.

  شرکت های اینترنتی خصوصی می گویند که به خاطر وجود انحصار توزیع پهنای باند از طرف شرکت زیرساخت هزینه تمام شده اینترنت در کشور بسیار بالا است، چرا این انحصار شکسته نمی شود و به شرکت های دیگر هم اجازه وارد شدن به این بخش و واردات پهنای باند و فروش آن داده نمی شود؟

باید دید که این حرف چقدر با آن واقعیتی که وجود دارد منطبق است. اگر وارد این بحث شوند چقدر می توانند این قیمت را کاهش دهند؟ این نکته خیلی مهمی است که مردم هم باید به آن توجه کنند. فرض کنیم زیرساخت اصلا وجود نداشته باشد یا اینکه وجود داشته باشد و اینترنتش را به صورت مجانی در اختیار شرکت ها قرار بدهد. فکر می کنید اینترنت چقدر کاهش پیدا می کند؟ وقتی که ما هر STM1 را 37 میلیون تومان به شرکت های خصوصی می فروختیم حداکثر سهم این سرویس در هزینه کاربر نهایی 25 درصد بود، اما وقتی ما این قیمت را به 24 میلیون تومان رساندیم میزان هزینه پهنای باند در سرویس کاربر نهایی به 19 درصد رسید. یعنی فقط 19 درصد هزینه کاربر نهایی را هزینه زیرساخت تشکیل می دهد.

 منظورتان همان مصوبه 181 سازمان تنظیم مقررات است؟

دقیقا. در مصوبه 181 ما به شرکت های بخش خصوصی که سرویس ADSL  واگذار می کنند 35 درصد تخفیف دادیم. با این تخفیف هزینه مردم چقدر کاهش پیدا کرد؟

مصوبه به درستی اجرا نشد.

زیرساخت این مصوبه را به درستی اجرا کرد.

  بخش دیگر هزینه ها مربوط به هزینه انتقال می شود که آن هم به صورت انحصاری در اختیار شرکت زیرساخت و مخابرات ایران قرار دارد. در بخش انتقال و براساس اظهارات اکثر شرکت های اینترنتی این دو نهاد هزینه های اضافی بابت انتقال سرویس از این شرکت ها دریافت می کنند.

چرا خود شرکت ها حاضر نیستند هزینه های انتقال خود را حتی در بخش های خیلی خیلی کوچک پرداخت کنند؟

شرکت ها می گویند که حاضر به شبکه سازی و فراهم کردن شرایط انتقال سرویس اینترنت هستند، اما به آنها اجازه این کار داده نمی شود.

ببینید شرکت ها برای اینکه بتوانند پهنای باند را از زیرساخت دریافت کنند باید در هر شهری خودشان را به مکان های استقرار زیرساخت برسانند. در اصطلاح به این مرحله POP می گویند (POINT OF PRESENT). شرکت ها می گویند این فضای انتقال که مخابرات در اختیارشان می گذارد خیلی گران است و من هم نمی دانم که آیا گران هست یا نه. به شرکت ها پیشنهاد می دهیم که آیا حاضر هستید سرمایه گذاری کنید و برای مثال از هفت تیر فیبرکشی کنید و خودتان را به زیرساخت برسانید.

برای این کار به راحتی می توانند یک مجوز از شهرداری بگیرند و فیبرکشی کنند. اما چرا این کار را نمی کنند؟ به خاطر هزینه آن است. شبکه سازی در تمام دنیا بسیار هزینه بر است.  قیمت یک STM1 ما در تهران، مشهد یا اصفهان یکسان است. شرکت های اینترنتی برای توزیع مدیریت ترافیک این پیشنهاد را قبول نمی کنند درحالی که هزینه آنها کاهش می یابد.

 شرکت های اینترنتی می گویند هزینه انتقال در داخل ایران 88 برابر گران تر از هزینه انتقال از کشورهای دیگر است.

بیایند و دقیق بگویند این 88 برابر چگونه، در مقایسه با چه کشوری و با چه شرایطی به دست آمده است؟

 این بررسی آنها از آمریکا تا مرز بازرگان و مقایسه آن با هزینه انتقال از مرز بازرگان تا تهران بود.

اگر ما هزینه های خود را با کشوری مانند آمریکا مقایسه کنیم که تمام سرورهای اینترنتی در این کشور قرار دارد و نه هزینه پهنای باندی می دهند و نه انتقالی، مشخص است که هزینه کشور ما در برابر کشور آمریکا بسیار گران است.

 در مقایسه با کشورهای همسایه مانند ترکیه چطور. چرا اینترنت در این کشور هم ارزان تر است و هم باکیفیت تر؟

بحث کیفیت را می گذاریم برای بعد. ولی چرا واقعا اینترنت در این کشور ارزان تر است؟ سوال من این است وقتی 19 درصد از سهم هزینه کاربر نهایی مربوط به دولت است هزینه 81 درصد باقیمانده مربوط به چیست؟

 هزینه انتقال که به باور این شرکت ها بسیار گران است از طریق زیرساخت و مخابرات در اختیار آنها قرار می گیرد.

شرکت ها می آیند ترافیکشان را در تهران از ما خریداری و بعد توزیع می کنند. بابت توزیع این ترافیک دوباره از ما سرویس خریداری می کنند. آن سرویسی که خریداری می کنند سرویس انتقال است. سرویس VPLS ما که معمولا آنها روی این سرویس ترافیک خود را می گذارند و به استان ها انتقال می دهند با 25 درصد تخفیف براساس مصوبه181 رگولاتوری، قیمتی حدود سه میلیون و 150 هزار تومان دارد.

 این هزینه انتقال برای انتقال ترافیک شرکت ها به هر استانی ثابت است؟

دقیقا هر STM1 ،24میلیون است و تنها ۱۹ درصد هزینه کاربران را تشکیل می دهد. هزینه انتقال هم فقط سه میلیون و ۱۵۰ هزارتومان است، این دو با هم 25 درصد هزینه فعلی اینترنت می شود. چرا واقعا شرکت های اینترنتی 79 درصد گران تر از شرکت های تمام دنیا می فروشند. این جای تامل دارد.

  ظاهرا پیچیدگی های مربوط به انتقال بخش عمده هزینه ها را تشکیل می دهد و بخش قابل توجهی از آن هم شامل شرایط انتقال توسط مخابرات می شود، این طور نیست ؟

همه شرکت های اینترنتی از طریق مخابرات استانی یک ظرفیت انتقالی را اجاره کرده و به ما وصل می شوند. وقتی به ما وصل شدند دیگر فرقی نمی کند که در کجا قرار داشته باشند تا مجبور به پرداخت هزینه اضافه بشوند. حتی ما پیشنهاد دادیم که آن سه میلیون و 150 هزار تومان را که باید بابت هزینه انتقال ADSL به ما بدهند، پرداخت نکنند. به جای اینکه از تهران سرویس بخرند و به مشهد انتقال بدهند از همان مشهد سرویس مورد نیازشان را از زیرساخت بخرند. طبیعی است این چرخاندن های اضافی هزینه اضافی هم می خواهد، این هزینه ها را که ما نباید پرداخت کنیم.

 با این توضیحات به این نتیجه می رسید که انحصار در بخش پهنای باند و انتقال اگر هم شکسته شود تغییری در شرایط قیمت اینترنت کشور نخواهد داشت؟

قطعا تغییری نمی کند. چون وقتی 35 درصد تخفیفی را که در بخش پهنای باند دادیم کسی احساس نکرد، فرض کنیم این 65 درصد مابقی را هم بیاییم تخفیف بدهیم به نظر شما کسی تغییری در شرایط احساس می کند؟

 اگر از بحث قیمت فاصله بگیریم به بحث کیفیت می رسیم. شرکت های اینترنتی معتقدند شبکه زیرساخت یک شبکه قدیمی است و همین باعث می شود که کیفیت اینترنت کاهش پیدا کند.

 کیفیت دارای شاخص است. یعنی وقتی ما می خواهیم بگوییم کیفیت خوب یا بد است، باید بگوییم با چه خط کشی و با چه ملاک هایی این کیفیت را می سنجیم. کیفیت در یکسری پارامترهای اصلی تعریف می شود. مثلا ضریب دسترسی چقدر است، packet lost چقدر است، جی تر چه میزان است یا تاخیر (Latency) آن چقدر است؟ بنابراین اینکه شبکه قدیمی باشد یا جدید، باید این شاخص ها را تحویل بدهد. یعنی این مشکل دارنده شبکه است که باید در هر شرایطی این شاخص ها را تحویل دهد.

  شما با چه کیفیتی سرویس را به شرکت ها تحویل می دهید؟

باید دید چه بخشی از شبکه در اختیار ما است. همه شبکه که در اختیار ما نیست.بخشی که مربوط به ما است، از مرز است تا آن شهری که ما پهنای باند را در اختیار شرکت های اینترنتی می گذاریم. از شهر تا جایی که سرویس به دست کاربر برسد مسوول کیفیت شرکت اینترنتی است.

 چه تضمینی وجود دارد که زیرساخت شاخص های کیفیت سرویس را به خوبی ارائه کند؟

یک موافقت نامه سطح خدمات با تمام شرکت ها مبادله می کنیم. این موافقت نامه سطح خدمات یا همان SLA براساس مصوبه 177 سازمان تنظیم مقررات است.

  اما به گفته شرکت های خصوصی این موافقت نامه سطح خدمات اجرا نمی شود؟

چطور اجرا نمی شود. بعضی وقت ها پیش آمده که کیفیتمان براساس همین قرارداد SLA افت کرده و به شرکت ها خسارت لازم را پرداخت کرده ایم.  اگر اجرا می شود پس می توانید بگویید چند درصد از افت کیفیت شبکه اینترنت مربوط به شبکه زیرساخت و چند درصد مربوط به شرکت های اینترنتی بخش خصوصی یا مخابرات بوده است؟ اینکه چند درصد از مشکل مربوط به ما بوده است را ما متوجه نمی شویم، این را باید سازمان تنظیم به شما اعلام کند.

 ادعایی از طرف برخی شرکت های اینترنتی مطرح می شود مبنی بر اینکه وقتی آنها از زیرساخت یک STM1 خریداری می کنند اگر از بخشی از این فضا استفاده نکنند زیرساخت بدون اطلاع این فضای خالی را با یک شرکت دیگر به اشتراک می گذارد. این ادعا را قبول دارید؟

شرکت ارتباطات زیرساخت به هیچ وجه پهنای باند فروخته شده به شرکتی را به اشتراک نمی گذارد. ما پهنای باند را به صورت یک به یک واگذار می کنیم. یعنی یک STM1 می خریم و یک STM1 می فروشیم. این بحث شما را اخیرا هم شرکت ها با ما مطرح کرده اند. یعنی گفتند که ما اگر پهنای باندمان را خالی بگذاریم، شما می روید جای خالی ما را پر می کنید. ما هم گفتیم بسیار خوب و برای اینکه به شما اطمینان بدهیم این اتفاق نمی افتد به شما مانیتورینگ می دهیم. یعنی با کمک این مانیتورینگ شرکت ها می توانند هر لحظه که اراده کنند لینک خودشان و آن ظرفیتی را که از زیرساخت خریداری کرده اند مشاهده کنند و ببینند که ما این ظرفیت را پر نمی کنیم.

 اما گویا هنوز شرکت ارتباطات زیرساخت این سیستم مانیتورینگ را ندارد و شرکت ها نسبت به نبود چنین سیستمی برای نظارت ظرفیت خریداری شده خود انتقاداتی را مطرح می کنند. دقیقا حق با شرکت ها است. ما مانیتورینگمان دیر آماده شد، منتها با تمام شرکت ها توافق کردیم که مانیتورینگ را در اختیارشان بگذاریم. تجهیزات این کار نیز به صورت کامل فراهم شده و ما فکر می کنیم که حداکثر ظرف سه هفته (20 روزآینده) ما این سیستم مانیتورینگ را در اختیارشان قرار می دهیم.

 در یک مصاحبه گفته بودید مشکل سرعت و کیفیت اینترنت در رعایت نکردن فرمول ضریب اشتراک از طرف شرکت های اینترنتی است؛ درحالی که اگر فرمول یک به هشت را درباره یک خط ۱۲۸ در نظر بگیریم به هر کاربر ۱۶ کیلوبیت بیشتر نمی رسد و الان شرکت ها به مراتب بالاتر از این را به کاربران می دهند.

ضریب اشتراک به این معنی نیست که شما یک سرویس را تقسیم بر 8 کنید. این تصور کاملا غلط است. ما وقتی می گوییم که یک سرویس 128 می فروشیم با ضریب یک به 8، به این معنی است که باید هر لحظه هر کاربر به 128k دسترسی داشته باشد. پس چرا به 8 کاربر می فروشیم؟ برای اینکه همه کاربرها در هر لحظه آنلاین نیستند. اینکه ضریب اشتراک را تقسیم کنیم نه ما و نه رگولاتوری، قبول نداریم.

 پیشنهاد شما برای اینکه این ضریب اشتراک به درستی صورت بگیرد، چیست؟

ما آمدیم بحث ضریب اشتراک و پهنای باند را با همه شرکت های اینترنتی، اپراتورهای مخابراتی و... در جلسه ای مطرح کردیم. درنهایت به این نتیجه رسیدیم که هیچ شرکتی نباید بیشتر از 90 درصد لینک خریداری شده اش را مصرف کند. این دستاورد بسیار بزرگی است؛ چراکه بیش از 100 درصد از ظرفیت  خود را شرکت ها استفاده می کردند. قبول کردن این شرط برای شرکت ها هزینه دارد؛ چون می خواهند 10 درصد از پهنای باندش را خالی بگذارد. اما آنها این شرط را پذیرفتند و حاضر شدند هزینه را بپردازند؛ اما سرویس باکیفیت تری به مشترکان خود بدهند؛ البته بدون افزایش قیمت سرویس خود.

 قبول کردن این شرط چه تاثیری روی کیفیت سرویس اینترنت خواهد گذاشت؟

این 10 درصد خالی به ما چه کمکی می کند: 1) هیچ وقت مشترک با packet lost ناشی از ترافیک برگشتی برخورد نمی کند، 2) در شبکه دیتا، تجهیزات و لینک ها کیفیت 100درصدی هیچ وقت ندارند. این خاصیت شبکه IP است. وقتی به 90 درصد که می رسند، همین شکلی شروع می کنند از 90 درصد بالا می روند، 91، 92 و 93 ترافیک دچار افت کیفیت می شود. این خصلت شبکه IP هست و هیچ کسی در آن تقصیری ندارد.

 این سیاست افزایش پهنای باند که از دولت گذشته تا امروز هم دنبال می شده تاثیری روی کیفیت اینترنت نداشته مشکل از کجاست؟

پهنای باند اضافه کردن به این معنا نیست که مشکل کاربر نهایی برای بحث کیفی حل شود. در حال حاضر سیاست دولت در این خصوص کمی تغییر کرده است. سیاست دولت افزایش سرعت دسترسی مردم به اینترنت و میزبانی سایت های پرمراجعه در داخل کشور است. در نهایت ما توانستیم چیزی در حدود 30 درصد از ترافیک کشور را که می خواهد به اینترنت وصل شود، به داخل ایران بیاوریم و هفتاد درصدش اینترنتی باشد که در خارج از ایران است. وقتی 30 درصد محتوا به داخل ایران بیاید سرعت و کیفیت دسترسی کاربر نهایی هم به شدت افزایش پیدا می کند.  این سیاست در حال تداوم پیدا کردن است. امیدواریم که بتوانیم این 30 درصد را افزایش بدهیم و بتوانیم به 40  یا 50 درصد برسانیم.

 بخشی از متخصصان حوزه اینترنت کاهش سرعت و کیفیت اینترنت را به دلیل عدم مدیریت ترافیک اینترنتی مربوط می دانند. مدیریت زیرساخت در بحث ترافیک اینترنتی کشور به چه صورتی است؟

 اگر مستنداتی درباره افت کیفیت بر اساس مدیریت فعلی ترافیک اینترنتی دارند به ما ارائه دهند. مستندات هم باید فنی باشد. متاسفانه تاکنون ما هیچ مستندی از طرف این شرکت ها دریافت نکرده ایم که نشان دهد ما ترافیک را خوب مدیریت نمی کنیم این ادعا به هیچ وجه قابل پذیرش نیست.

 به عنوان آخرین سوال در یک ماه گذشته جناب آقای واعظی به عنوان وزیر ارتباطات یک ضرب الاجل 45 روزه به زیرساخت دادند تا مشکل اینترنت کشور را این شرکت حل کند و زیرساخت هم حل مشکلات این حوزه را به 45 روز بعد از این ضرب الاجل انتقال داد؛ به نظر شما مشکل اینترنت کشور با این ضرب الاجل ها قابل حل است؟

دستور آقای وزیر تاثیر بسیار فوق العاده ای داشت. این تاثیر این بود که زیرساخت ظرف45 روز مدیریتی روی حوزه اینترنت کشور انجام دهد و گزارشی را تقدیم وزیر ارتباطات کند. در این مدت ضرب الاجل، هفت جلسه با اپراتورها، شرکت های اینترنتی ندا و شرکت های ISDP برگزار کردیم. درمجموع این هفت جلسه یک همدلی و توافق کلی بین بازیگران این حوزه ایجاد شد تا همگی جدای از اینکه بگوییم مقصر کیفیت پایین اینترنت چه کسی است تلاش کنیم که کیفیت سرویس اینترنت در کشور را افزایش دهیم. کاری که دولت جدید انجام داده است افزایش میزان دسترسی ها است.

تعداد پورت های اینترنت پرسرعت به شدت در حال افزایش است. همچنین وزارت ارتباطات تلاش کرد در شرایطی که قیمت تمام سرویس ها، خدمات و قیمت ارز در کشور افزایش پیدا کرد، ریالی قیمت سرویس اینترنت افزایش پیدا نکند. ثابت نگه داشتن قیمت ها و همچنین ارائه تخفیف در این حوزه از شاهکارهای دولت است. به عنوان یک کاربر حاضر هستم قیمت بالا پرداخت کنم؛ اما به کیفیت بالا دسترسی داشته باشم.

در بخش کیفیت می توانم از طرف تمام شرکت ها و نه تنها زیرساخت به مردم این وعده را بدهم که بعد از 45 روزی که اعلام کرده ایم (اواسط شهریورماه) مردم شاهد بحث ارتقای کیفیت سرویس اینترنت در کشور خواهند بود و این رشد کیفیت را لمس خواهند کرد.

منبع خبر: دنیای اقتصاد

جدید ترین مطالب سایت