فروش ویژه اسلایسر هندوانه

هم اکنون این محصول با 65 درصد تخفیف عرضه شده است

فقط 10000 تومان 

خرید اینترنتی

»

داریوش کاردان: 15 سال دیگر برمی گردم

داریوش کاردان که امسال با اجرای برنامه «شهر باران» در ماه رمضان پس از سال ها به تلویزیون برگشته بود از ویژگی های رقابت در اجرا می گوید و وعده پرداخت دستمزدهایی که هر روز به تعویق می افتد و اینکه شاید این بار که برود 15 سال دیگر برگردد.

هموطن: به بهانه اجرای داریوش کاردان در برنامه «شهر باران» شبکه یک، گپی با این مجری و بازیگر تلویزیون داشتیم.  انتقادی به مهمان های برنامه داشتیم و کاردان پاسخ داد. او تأکید کرد در این برنامه دنبال چالش نیست و می خواهد چیزی در برنامه شکل بگیرد که به نفع مردم باشد. کاردان از نگرفتن دستمزد بازی در «معمای شاه» گلایه می کند و سوالش این است چرا وقتی ندارند دروغ می گویند. او رقیب دانستن برنامه های ویژه افطار شبکه های سیما را بیهوده و بی منطق می داند و معتقد است اگر برنامه ها زمان، امکانات و بودجه یکسانی داشتند شاید می شد آنها را با هم مقایسه کرد. او می گوید شاید این بار 15 سال دیگر برگردد و جمله اش را با این بیت تمام می کند: گل همان به که به هر نغمه نیندازد گوش، ورنه درد دل مرغان چمن بسیار است!

* حالا که که پخش «شهر باران» تمام شده است شاید بهتر بتوان آن را مورد نقد و بررسی قرار داد. مثلا احساس می کنم برخی مهمان هایتان از شغل هایی بوده اند که شاید شما نمی توانستید در مقابل آنها داریوش کاردان همیشگی باشید و سوال های خاصتان را بپرسید. مثلا وقتی میزبان یک دریادار بودید که ورود به مسائل خانوادگی سختش بود، انگار فضای برنامه کمی خشک می شد.

داریوش کاردان: 15 سال دیگر برمی گردم

- من تلاشم را کردم که برنامه خشک نباشد اما این را هم باید بدانید که من به این سمت نمی روم که به هر قیمتی شده جواب سوالم را بگیرم. هرکس در زندگی اش چیزهایی دارد که دوست ندارد دیگران بدانند. مهمانان مجبور نیستند به سوالات پاسخ بدهند. شاید کسی آمده که اصلا متارکه کرده و نمی خواهد حرف بزند، من نمی توانم به اجبار از او پاسخ بگیرم.

*درست است اما مهمان ها را که خودتان انتخاب کردید.

- ما چیزی بیشتر از 100 اسم به عنوان مهمان به شبکه دادیم تا طبق نظر شبکه و بر اساس برخی مسائل که به من مربوط نمی شود به تعداد قسمت های برنامه، از بین آنها افرادی انتخاب شوند. اینکه چه کسی تأیید  شود و چه کسی نه به من ربطی ندارد و اگر بخواهم دنبال این چیزها باشم باید اجرا را رها کنم و بروم سراغ تأیید مهمان.

*این قبول! اما به هر حال برای شما به عنوان ویترین برنامه مهم است چه کسی مقابلتان می نشیند و آیا می توانید با او چالش کنید یا خیر؟

- صد در صد مهم است. کسی که چیزی نگوید یا هرچه می پرسیم مصلحت اندیشانه جواب بدهد، مثلا بنده هیچ گناهی نکرده ام، هیچ کسی را اذیت نکرده ام، در کودکی ام زنگ هیچ خانه ای را نزدم و فرار کنم، هیچ کوزه ای را نشکسته ام... خب پسر پیغمبر است دیگر! در مقابل این افراد من هم چیزی نمی گویم و می گذارم مردم قضاوت کنند و آنها پیامک می دهند و به نکاتی اشاره می کنند. تشخیص به عهده مردم است و من اینجا در مقام قضاوت نیستم، ضمن اینکه هدف «شهر باران» این نبود که کسی را بیاورد و به چالش بکشد یا خرابش کند یا او را بزرگ کند.

*منظورم از چالش این نیست. این را در نظر دارم که برنامه می توانست فضای شاد و جذاب تری داشته باشد.

- برای جذب بیننده بله اما نهایت برنامه این است که از زبان من یا مهمان چیزی گفته شود که به درد مردم بخورد. ما سخنان حاج آقا کافی را هم در برنامه پخش کردیم، ترانه داشتیم، وله های زیبایی روی آنتن بردیم. همه و همه در خدمت این بود که مردم یک وعده افطار را با کسانی که دوست دارند، بگذرانند و لذت ببرند. از این رهگذر و لذت بردن از برنامه چند کلام هم از امیرالمومنین (ع) یاد بگیرند و...

نمی گویم ما با ایمان تریم بلکه ما از قول بزرگان نقل می کنیم. ما که کسی نیستیم. شاید من بتوانم مثلا کلام امام علی (ع) را تفسیر یا آن را به روز کنم. یا نوع برخوردم اینگونه باشد، پشت کسی حرف نزنم اگر حرفی هست همان جلوی دوربین با مردم در میان بگذارم. به هر حال ما می خواهیم کار عملی هم انجام دهیم قرار نیست که فقط شعار بدهیم. سالها است همگی شعار می دهیم و آنقدر هم شعاردهنده داریم که به ما نوبت نمی رسد! شعار بدهم که چه بشود، که نانی به خانه ام ببرم. نان هایی که طلب دارم به من بدهند کافی است. مثلا حقوق بازیگری ام را.

داریوش کاردان: 15 سال دیگر برمی گردم

*اگر منظورتان «معمای شاه» است که این سریال هم مثل دیگر آثار صداوسیما با اینکه معاون سیما اعلام کرده بود ردیف بودجه جدا برایش در نظر می گیرند، دچار همان بی پولی و معضل کمبود بودجه است.

- کار من در این سریال تمام شده است. نقش امیرعباس هویدا را بازی می کردم و آخرین سکانس کارم در زندان بود که بیش از دو ماه از آن می گذرد. اگر ندارند همه را جمع کنند و توضیح بدهند یا یک چک بدهند و بگویند مثلا این 6 ماه دیگر پاس می شود. ما همه روی هواییم. چرا وقتی ندارند دروغ می گویند؟ مشکل من این دروغ است، من مشکل پول ندارم، نه اینکه بی نیاز باشم، کار از این ها گذشته است. از گدا چه یک نان بگیری چه به او یک نان بدهی، فرقی نمی کند.

من میلیاردر نیستم. با این پول ها هم اگر بدهند کاری نمی کنم، نمی خواهم که کارخانه دار شوم می خواهم زندگی عادی ام را بگذرانم. من باز می توانم از برادری، دوستی پولی قرض بگیرم اما برای مثال کارگران صحنه که تمام زندگی شان با همین حقوق می چرخد و باید اجاره خانه هم بدهند و بچه هم  دارند، چرا پنج ماه پنج ماه پولشان را نمی گیرند؟ مشکل اینجا است. چرا دروغ می گویند در حالی که می توانند معذرت خواهی کنند و توضیح بدهند. مثل ماجرای سبد کالا که مشکلاتی پیش آمد اما وزیر عذرخواهی کرد و بعد هم سراغ محل توزیع کالا رفت و مشکل حل شد. اما دستمزد سریال ها داده نمی شود. هر روز هم به من می گویند می ریزیم به حسابت و این مدام تکرار می شود.

راستش را بخواهید دلیل بازگشتم به تلویزیون و تمام هدف از اجرای «شهر باران» این بود که با حامد عقیلی تهیه کننده برنامه همدل هستم. می دانم او به برنامه نگاه درآمدی ندارد. سازمان و مدیران هم این را درباره ما می دانند و شاید با خودشان می گویند اگر دستمزدشان را هم ندادیم ندادیم. می روند پول را به کسی می دهند که اگر امروز دستمزش را نگیرد فردا نمی آید. اما می دانند ما اهل ناز نیستیم و کارمان را انجام می دهیم. اسپانسر که نداریم، بودجه ما هم اندک در حد یک برنامه معارفی است. فیلم و سریال و گروه اجتماعی نیست، بلکه معارف است؛ یعنی چند ریال! عقیلی با چند ریال این برنامه را می سازد. او برای گزارش ها و تصاویری که در برنامه دیدید زحمت کشیده و سناریو نوشته است. خیلی از آنها هم به خاطر مهمان برنامه یا کمی وقت پخش نشد.

چند شب پیش بخشی درباره ناشنوایان پخش شد که عالی بود؛ طرف مدام بوق و داد می زد و به ماشین جلویی ناسزا می گفت که چرا نمی روی؟ بعد آمد پایین و دید راننده ناشنوا است. این کارگردانی زحمت دارد، مگر بابتش چقدر پول می گیرد؟ انتظاری نداریم، فقط بودجه ای در اختیار باشد تا کیفیت برنامه ها پایین نیاید و مجبور نشویم به آن آب ببندیم. حیف است. فرصتی برای من در ماه رمضان پیش آمد که آن را به فال نیک می گیرم و خوشحالم که پس از پنج سال در این ماه به اجرای تلویزیونی برگشتم. اگر از زبان من یا گفتار کارشناسانی که حرف می زنند یا مهمانان برنامه کسی نکته ای بشنود و از فردا یک کار نیک انجام بدهد، برای ما کافی است.

*آقای کاردان نبود ایده و خلاقیت در برنامه سازی ما گرفته تا سریال سازی مان بیداد می کند و حتی اخبار تقلیدهای ما به مجله تایم هم می رسد! ما چطور می توانیم فضاهای جدیدی را تجربه کنیم و از کلیشه و تکرار و تقلب دوری کنیم. حضور افراد متخصصی مثل شما می تواند اوضاع را بهتر کند؟

داریوش کاردان: 15 سال دیگر برمی گردم

- فقط حضور ما که کافی نیست. بودجه را به کسی می دهند که کپی کامل می کند و من حتی در اینترنت دیدم که پلان ها را هم عوض نکرده است. بعد می گوید کارش پنج نویسنده هم داشته است. آخر چه چیزی را نوشته اند؟! فقط برخی موارد را تغییر داده اند! خب این چه بودجه ای می خواهد؟ همان را دوبله و پخش کنید. این کارها فقط ضایع کردن بودجه است. نمی دانم به چه دلیلی، اینکه صرفا کسی درآمد کسب کند؟ برنامه سازی معمولا به دو دلیل است یا خدمت به تعالی فرهنگ و هنر یا پر کردن جیب! غیر از این که نیست.

داریوش ارجمند که مهمان ما بود به دکور برنامه ای اشاره کرد که همه می گویند رقیب ما است. من اصلا در جایی نیستم که بخواهم خودم را رقیب بدانم؛ چه خیلی ریز باشم چه خیلی درشت. دکور ما را دیدید، ما فقط دو تا مبل گذاشته  بودیم. چایی  با نبات یا خرما می خوردیم. همه مردم همین هستند، همین مبل را هم خیلی ها ندارند. همین دکور حداقلی برای ما کافی است. شاید بگویند واپس گرا شده ایم،  اشکالی ندارد بگویند من که ترجیح می دادم، چای در استکان کمر باریک و زیراستکانی بیضی بریزیم و دو تا قند هم پهلویش بگذاریم تا بشود چای قندپهلو. بعد بنشینیم حرفمان را بزنیم، سماوری اینجا باشد و من برای مهمان چای بریزیم.

زرق و برق در دکور چه معنایی دارد؟ بعضی ها با این دکورها چه می خواهند بگویند؟ ما که کاری نداریم اما لطفا مقایسه نکنند. ما یک راه را می رویم و آنها راه دیگری را. شما یک بازار را فرض کنید. فکر کنید یک دفعه کرکره ها بالا می رود و همه مغازه ها باز می کنند؛ شبکه یک، دو، سه! یکی هندوانه می فروشد، یکی جواهر و... هرکس هر چیزی بخواهد وارد مغازه مورد نظر می شود دیگر رقابت هندوانه فروش و جواهر فروش که مطرح نیست! مردم خودشان مغازه را انتخاب می کنند.

*این حرف ها را بیشتر به این خاطر می زنند که یک قاب تلویزیون است و مخاطب باید بین این همه شبکه یکی را انتخاب کند.

- من پیشنهاد کردم و گفتم اگر کسی می خواهد شاهد رقابت باشد، بودجه مساوی به برنامه ها بدهند، وقت تعیین کنند و همه با هم کارشان را آغاز کنند. اینطور می شود مسابقه گذاشت. این چطور سنجشی است؟ هیچ چیز برابری بین ما نیست، ضمن اینکه اهدافمان هم یکی نیست. من می گویم مردم را نباید گریه انداخت. اولین شرطم با حامد عقیلی این بود که من ماه رمضان را جشن می دانم، بیاییم چیزی بگوییم مردم بخندند.

قرار نیست مردم را گریه بیندازیم، آنها به اندازه کافی موضوع دارند تا گریه کنند. رمضان فضای همدلی است و رقابتی در میان نیست. من هیچوقت در این رقابت شرکت نمی کنم. مانند زمانی که می خواستند مجریان طنز را انتخاب کنند و نمره بدهند و من هم در جریان نبودم. من اصلا مجری طنز نبودم،  برنامه طنز می ساختم. حتی در بحث های داغ «صندلی داغ» هم گاهی چند شوخی می کردم.

داریوش کاردان: 15 سال دیگر برمی گردم

*شما بیشتر طنازید.

- شاید. اما رقابتی نبود. عده ای نشستند و رأی گرفتند و گفتند ما سوم شدیم. خدارا شکر. انتهای ماه رمضان امسال هم ممکن است رأی گیری کنند و بین سه شبکه ما پنجم شویم. باز هم مبارک است. من نه خودم را اول می دانم نه آخر. کارم را انجام می دهم و می روم. یک بار رفتم، پنج سال بعد آمدم، این بار بروم شاید 15 سال دیگر بیایم! شاید هم اصلا اجل مهلت برگشتن ندهد. نمی دانم افراد چرا کار را رها کرده اند و فقط فکر مقایسه اند.

*و حرفی که می خواستید بزنید اما من سوالی درباره اش نپرسیدم؟

- لطفا بنویسید گل همان به که به هر نغمه نیندازد گوش، ورنه درد دل مرغان چمن بسیار است! گمان می کنم زحمتم را کشیده ام و در هر عرصه ای که فرصتی داده شده کار خوبی انجام داده ام حالا دیگر زمان رقابت و چالش و تنش نیست. بیاییم هر کداممان بخشی از کار را به نحو احسن انجام دهیم و دست از سر یکدیگر برداریم. موفق باشید.

منبع خبر: خبرگزاری مهر

جدید ترین مطالب سایت