فروش ویژه اسلایسر هندوانه

هم اکنون این محصول با 65 درصد تخفیف عرضه شده است

فقط 10000 تومان 

خرید اینترنتی

»

آیا ژاوی بهترین هافبک طراح تاریخ است؟

بازيکن افسانه اي اسپانيا پس از 14 سال شگفت انگيز از بازي هاي ملي اعلام بازنشستگي کرد. در مقايسه با بهترين هايي که تا به حال در پست او بازي کرده اند، او در چه جايگاهي قرار مي گيرد؟

هموطن: به گزارش "ورزش سه"، اسپانياي سال هاي 2008 تا 2012 موفق ترين تيم ملي فوتبال همه ي دوران بود. هيچ تيم ديگري موفق نشده که دو جامِ ملت هاي اروپاي متوالي و يک جام جهاني مابين آن ها را فتح کند. ستاره ي اسپانيا در آن دوران ژاوي بود.

اگرچه او تا سن 28 سالگي به بالاترين سطح خود نرسيده بود، اما بي ترديد اين طراح ريزنقش براي پنج فصل بهترين هافبک مياني کره ي خاکي بود.

شايد هيچ بازيکني تا به حال نتوانسته مالکيت توپ و ميدان را آن گونه که ژاوي در اين ايام انجام داد، به حريف خود ديکته کند، چنان که بارسلونا و اسپانيا همواره بين 60 تا 70 درصد مالکيت توپ را به انحصار خود در مي آوردند. درصد پاس هاي موفق او در بازي ها عموماً به بالاي نود و پنج، و در بعضي مواقع به 100 درصد کامل مي رسيد.

وقتي به اين فکر مي کنيد که ژاوي چه بازيکن خلاقي بود، اعداد و ارقام باورنکردني به نظر مي رسند. او تنها بازيکني ست که تا کنون در دو فينال مختلف جام ملت هاي اروپا پاس گل داده است. او در تشخيص الگوهاي بازي درون زمين يک نابغه بود، در فهميدنِ اين که بازي در دو سه حرکت بعدي چگونه تغيير مي کند. قدرت تصميم گيري او هم حرف نداشت ـ وقتي مجبور مي شد توپ را نگه دارد و کوتاه کار کند، مثلث هاي تند و تيز خود را اجرا مي کرد، اما وقتي فضا براي يک پاس تودر به وجود مي آمد، يک پاس کشنده با دقت ميلي متري ارسال مي کرد.

« مايل ام قدرداني خودم را نسبت به يک بازيکن خارق العاده ابراز کنم»، اين ها را ويسنته دل بوسکه پس از اعلام بازنشستگي او از بازي هاي ملي در روز سه شنبه به زبان آورد. «ما يک بازيکن بي مانند را در تيم ملي از دست داديم و پيدا کردن يک بازيکن ديگر مثل او کاري بسيار سخت خواهد بود».

«ژاوي نقشي کليدي در سبک بازي اسپانيا و در تمامي موفقيت هايي که به دست آورديم داشته است. جاي خالي او را داخل و خارج زمين بسيار احساس مي کنيم.»

تيم ها نمي توانستند توپ را از چنگ ژاوي در بياورند ـ با داشتن اين هافبک در تيم خود، برتري خود را بر ميدان تضمين مي کرديد، و اين امر در عصر تيکي تاکا نهايتاً به موفقيت و شکستن رکوردها براي باشگاه و تيم ملي منجر مي شد. ژاوي علاوه بر سه افتخار مهم بين المللي، همچنين موفق به کسب هفت عنوانِ قهرماني در لاليگا و سه قهرماني در ليگ قهرمانان اروپا و همين طور پرشمار افتخارات ملي و قاره اي ديگر شده است. معدود بازيکناني در تاريخ هستند که مي توانند ادعاي کسب اين تعداد عناوين قهرماني يا شرکت در اين تعداد بازي کلاس بالا در بزرگترين آوردگاه ها را داشته باشند ـ که در هم کوبيدن منچستر يونايتد در ومبلي در 2009 و ايتاليا در کيف در 2012 تنها دو مورد آن ها هستند.

ميراث او استوار و پابرجا مانده و اين تنها به دليل پيروزي هاي او نيست. ژاوي در دوره اي از فوتبال درخشيد که ورزشکارانِ صرف آن را به سرقت برده بودند ـ اين شايد چشمگيرترين دستاورد او باشد. امروز بازيکن ها ـ در بيشتر موارد ـ اول ورزشکار اند و بعد فوتباليست. بر خلاف گذشته که تيم ها حول ستاره هاي تکنيکي ساخته مي شدند، ميل به سريع تر شدن، متناسب تر شدن و قوي تر شدن باعث شده که بسياري از مربيان از اعتماد به بازي سازهاي کوچک اندام مثل ژاوي سر باز بزنند.

امروز يک هافبک مياني خوب بودن عبارت است از توانايي دويدن، دويدن و بيشتر دويدن، درست مثل يک روبات برنامه ريزي شده. در اين اوضاع چه قدر خوشايند است که بازيکني مثل ژاوي وجود دارد، که موفق شد تا براي مدتي اين روند را متوقف کند. او بخشي از اسپانيا و بارسلونا بود، تيم هايي که ـ تا پيش از آن که شور فلسفه ي پاسکاري خود را در بياورند و تا حدودي ملال آور شوند ـ فوتبالي زيبا و تکنيکي ارايه مي کردند، ژاوي به همراه هم بازي هاي فوق ستاره اش آندرس اينيستا و ليونل مسي.

خب حالا جايگاه ژاوي در رتبه بندي بزرگترين هافبک هاي مياني همه ي دوران ها کجا قرار مي گيرد؟

براي کنکاش درباره ي اين پرسش، مهم است که ابتدا پست او را تعريف کنيم. يک هافبک مياني، نه يک پشتيبان دفاعي ست که در جلوي دفاع قرار مي گيرد تا از خط عقب محافظت کند ـ شبيه کلود ماکله له. و نه يک هافبک هجومي يا يک شماره ده است ـ مثل زين الدين زيدان.

طبيعتاً اغلب يک خط ظريف وجود دارد که بايد بين اين قبيل بازيکن ها کشيد. براي مثال، شما به ولفگانگ اُوِرات هافبک مياني مي گوييد يا هافبک تهاجمي؟ يا هر دو؟ هيچ وقت يک توافق همگاني درباره ي پست دقيق يک بازيکن وجود نخواهد داشت، اما يقيناً يک هافبک مياني بايد قادر باشد تا در مرکز يک 2-4-4 خطي، پست هاي عقبي يک 1-3-2-4 (يا همان 4-2-4 قديمي)، يا يک نقش غيرهجومي در يک خط هافبک سه نفره (3-3-4، 2-3-5، 2-5-3، 1-5-4 و غيره) بازي کند.

يک هافبک مياني بازيکني ست که ميانه ي ميدان را اشغال مي کند، و وظيفه اش تسلط، کنترل و هدايت بازي است. همان کاري که ژاوي در طول دوران سلطه ي اسپانيا و بارسلونا انجام مي داد.

طبيعي ست که نکات زيادي هستند که بايد آن ها را هنگام ارزيابي دوران کاري يک بازيکن مد نظر قرار داد ـ قابليت ها، افتخارات، ميراث، طول دوره ي بازي و رويدادهاي بزرگ تنها تعدادي از آن ها هستند ـ و مقايسه ي فوتباليست هايي از دوره هاي مختلف هرگز آسان نخواهد بود.

با اين وجود در ادامه گلچيني از تعدادي ديگر از هافبک هاي مياني بزرگ دوران گذشته را آورده ايم. نظر خود را در بخش نظرات در انتهاي اين صفحه بگوييد و با شرکت در راي گيري ما بگذاريد بدانيم که از ديد شما چه کسي بهترين همه ي زمان ها در پست ژاوي است.

راينر بونهوف (آلمان غربي): مدعي يکي از محکم ترين شوت هاي تاريخ فوتبال، که بارها روي شوت هاي از راه دور گلزني کرده است. بونهوف يک ماشين براي باشگاه و کشورش در دهه ي 1970 بود، و موفق به کسب افتخارات پرشماري به همراه آلمان غربي و بروسيا مونشن گلادباخ شد.

ماريو کولونا (پرتغال): ژنرال و کاپيتان طراز اول تيم بزرگ بنفيکا با حضور اوزه بيو که برنده ي دو جام قهرماني اروپا در دهه ي 1960 شد. او همچنين در خدمت تيم پرتغالي بود که به نيمه نهايي جام جهاني 1966 رسيد.

ادگار داويدز (هلند): «پيت بول» [گونه اي سگ کوچک و قوي، لقب داويدز] دشمنان را شکار مي کرد، توپ را با تکل هاي خشن از چنگ آن ها در مي آورد و سپس حملات برق آسايي را پايه گذاري مي کرد. او يک مهره ي کليدي در دو دوره ي حضور موفق مارچلو ليپي در يوونتوس بود و همچنين به تيم آژاکس بزرگ و جوان لوييس فان خال کمک کرد تا ليگ قهرمانان اروپا را فتح کند.

ديدي (برزيل): انتخاب شده به عنوان بهترين بازيکن جام جهاني 1958، ستاره ي سابق فلوميننزه، بوتافوگو و رئال مادريد و مخترع ضربه ي آزاد «برگ خشک»، که علت اين نام گذاري اين بود که اين ضربه بالا و پايين مي رفت و در جهت هاي غيرقابل پيش بيني قوس مي گرفت. او تقريباً در هر بازي بزرگي که در جام جهاني براي برزيل به ميدان رفت، حکمران ميانه ي ميدان بود.

فالکائو (برزيل): بهترين هافبک ميانيِ جهان در آغاز دهه ي 1980. او که ترکيبي از استعداد سامبا با يک مغز اروپايي را در خود داشت، محور اصلي تيم بزرگ برزيل در ابتداي آن دهه بود. او همچنين رم را به سوي يک عنوان اسکودتوي تاريخي رهبري کرد.

گرسون (برزيل): جانشين ديدي، که به ادعاي بسياري به همان اندازه خوب بود. او يک فوق ستاره در جام جهاني 1970 بود که کنترل ميانه ي ميدان را در همه ي بازي ها در اختيار داشت و در پيروزي بازي نهايي مقابل ايتاليا بهترين بازيکن زمين شد، بازي يي که در آن روي يک شوت مستقيم از بيرون محوطه گلزني کرده بود.

لوتار ماتيوس (آلمان): هافبک افسانه اي که به رکورد 150 بازي ملي براي آلمان دست يافت و براي 20 سال در بالاترين سطح فوتبال اروپا بازي کرد. يک هافبک کامل که هم در حمله و هم در دفاع بي نقص بود. او ستاره ي آلمان غربي در موفقيت آن ها در جام جهاني 1990 به شمار مي رود.

يوهان نيسکنس (هلند): يک هافبک کامل که از «توتال فوتبال» يوهان کرويف در تيم هاي آژاکس و هلند اوايل دهه ي 1970 دور از انتظار نبود. يک مبارز هراسناک با يک روحيه ي پيروز، که همواره يک تهديد ثابت حمله نيز تلقي مي شد و گل هاي بسيار را به ثمر رساند.

ولفگانگ اُوِرات (آلمان غربي): آن قدر خوب بود که گونتر نتسر بزرگ تنها 37 بازي ملي براي تيم کشورش انجام داد. اورات يک نابغه در کار با توپ، يک استاد در خلق موقعيت ها و صاحب يک پاي چپ فوق العاده بود. او با کسب عنوان بهترين بازيکن جام جهاني 1970، الهام بخش کشورش شد تا چهار سال بعد در خاک خود تورنمنت را فتح کند.

آندره آ پيرلو (ايتاليا): بهترين هافبک مياني دنيا بين سال هاي 2003 تا 2007، در آن زمان در بازي هاي ميلان و ايتاليا حکم راني مي کرد، همان طور که ژاوي بعدتر براي بارسلونا و اسپانيا اين کار را انجام داد. او همچنين از يک رنسانس ديرهنگام در دهه ي چهارم زندگي خود بهره مند شد تا پاياني خوش بر يک دوره ي طولاني باورنکردني در بالاترين سطح داشته باشد.

فرانک رايکارد (هلند): رايکارد همان قدر که در دفاع مياني عالي بود، بخشي از سه گانه ي بي نظير فان باستن ـ گوليت ـ رايکارد در اواخر دهه ي 1980 و اوايل دهه ي 90 بود که موفق به فتح اروپا شدند. رايکارد يک پکيج کامل بود؛ از لحاظ فيزيکي، ذهني و فني چيزي کم نداشت.

ژان تيگانا (فرانسه): موتور تيم شگفت انگيز فرانسه که فاتح يورو 84 شد. او در کنار آلن ژيرس، ژان فرناندز و ميشل پلاتيني ترکيبي را تشکيل داده بودند که به تحقيق مي توان گفت بهترين خط هافبک ملي بود که اروپا تا کنون به خود ديده است.

منبع خبر: ورزش3

 

جدید ترین مطالب سایت