فروش ویژه اسلایسر هندوانه

هم اکنون این محصول با 65 درصد تخفیف عرضه شده است

فقط 10000 تومان 

خرید اینترنتی

»

مدرسه معتادها

 ساختمان های مخروبه و بزرگ با شیشه های شکسته که شب ها صداهای عجیبی از آن شنیده می شود و روزها بوی تعفن تمام فضا را پر می کند؛ هرازگاهی صداهای شکستن شیشه، جیغ یک زن و درگیری و نزاع به گوش می رسد و اینکه هیچکدام از اهالی جرات عبور از کنار ساختمان ها را ندارند.

هموطن: ساختمان های مخروبه و بزرگ با شیشه های شکسته که شب ها صداهای عجیبی از آن شنیده می شود و روزها بوی تعفن تمام فضا را پر می کند؛ هرازگاهی صداهای شکستن شیشه، جیغ یک زن و درگیری و نزاع به گوش می رسد و اینکه هیچکدام از اهالی جرات عبور از کنار ساختمان ها را ندارند...

این روایتی چند خطی از سناریو فیلمی ترسناک نیست، جملاتی توصیفی است از وضعیت بخشی از یک محله در مرکز تهران، جایی در محل به هم رسیدن دو خیابان در منطقه 10 شهرداری تهران که حدود یکسال است به محل تجمع معتادان و اراذل و اوباش تبدیل شده و ظاهرا پیگیری های اهالی برای رفع مشکلاتشان نیز چندان نتیجه بخش نبوده است.

به گزارش خبرنگار «اجتماعی» ایسنا، عصر یکی از روزهای مرداد؛ ساختمان فرسوده سه مدرسه متروکه همچنان بزرگترین ساختمان در مجاورت پایانه اتوبوسرانی مالک اشتر محسوب می شوند. دیگر خبری از رفت و آمد دانش آموزان مقطع راهنمایی و ابتدایی در اطراف آن نیست. مغازه خیاطی روبروی مدرسه جای مناسبی است تا از داخل آن بتوان به مدرسه معتادها نظارت کرد، مالک مغازه پیرمردی است که پشت چرخ خیاطی نشسته؛ می گوید ده ها معتاد و کارتن خواب ماه ها قبل از نوروز امسال به اینجا آمده اند و هنوز هم قصد رفتن ندارند. حوصله دادن اطلاعات بیشتر را ندارد مدعی می شود که مالک مغازه تعویض روغنی مجاور مدرسه اطلاعات بیشتری دارد.

مردی با لباس های روغنی مشغول تماشای تلویزیون است، پس از روبرو شدن با سوال از مغازه خارج می شود و روبروی پنجره ای که به محل رفت و آمد معتادان تبدیل شده می ایستد؛ به دو مرد معتاد که در حال خروج از پنجره هستند نیم نگاهی می کند و بعد به کیسه فریزری که در دست یک از آنهاست اشاره می کند و می گوید:" پایپ بود، کار همیشگیشان شده، در عمرم اینقدر معتاد را یکجا ندیده بودم و نمی دانم از کجا آمده اند، این محل اصلا این تعداد معتاد و کارتن خواب نداشت، احتمالا از جاهای دیگر به اینجا می آیند. "

دو مرد معتاد از محل دور می شوند و مرد با لباس های روغنی تازه جواب سوال را می دهد: "یک سالی هست که به اینجا آمده اند ، قبلا آنجا مدرسه ابتدایی بود و اگر اشتباه نکنم دو مدرسه ابتدایی و یک راهنمایی اینجا قرار داشت. 10 سال بیشتر است که این ساختمان ها دیگر مدرسه نیستند و تنها اسم مدرسه رویشان باقی مانده است."

ساکنان خانه های اطراف هم باید حرفی برای گفتن داشته باشند. سراغ نزدیکترین خانه به مدرسه می روم، پیرزنی کم حوصله یکی از ساکنان است و با لحنی مشابه سن و سالش از دولت می خواهد که همه این افراد را بگیرد و در همین محل اعدام کند! و پس از درخواستش بلافاصله تاکید می کند که این معتادها امانش را بریده اند و تمام محل از آنها شاکی اند و در آخر سخنانش هم پیشنهاد می دهد که اگر بنا نیست کسی این افراد را جمع آوری کند، همه اهالی جمع شوند و یک شب که همه کارتن خوابها و معتادها جمع هستند، آنجا را به آتش بکشند!. از لحن سخنان پیرزن پیداست که همسایگی با ده ها معتاد لامکان چه سختی هایی برایش داشته است.

"دستغیب" خیابانی است که در پشتی این سه مدرسه در آن باز می شود و کوچه ای باریک که حدود 20 کودک خردسال مشغول بازی در آن هستند، خیابان مالک اشتر را به دستغیب وصل می کند. مقابل دو مدرسه را گونی قرمز رنگ کشیده اند و یکی دیگر از مدرسه ها همچنان به شکل اولیه خود باقی است. سرک کشیدنی کوتاه به داخل محوطه کافی است تا تعدادی از مالکان مغازه ها خودشان پیش قدم شوند و از مشکلاتشان بگویند.

چند نفری صحبت کردند تا اینکه مالک یک بقالی به نام "آقای الف"که مغازه اش در طبقه همکف یکی از این سه مدرسه قرار دارد می خواهد وارد ساختمان شویم برای اثبات آنچه که گفته بود. خودش نیز وارد ساختمان مدرسه می شود و یکی یکی کلاس ها و اتاق ها را نشان می دهد و می گوید: "کاش دو روز زودتر آمده بودید، قرار است دو مدرسه را تخریب کنند و به همین دلیل شاید از ترس شان صبح ها کمتر به اینجا می آیند، اما یکی از مدرسه ها هنوز پابرجاست و انگار قصد تخریبش را ندارند، من به نمایندگی از ساکنان و کسبه حتی پیش شهردار تهران هم رفته ام ... "

 مدرسه معتادها

بوی تند تعفن فضای مدرسه را پر کرده. با هر قدم سرنگ، فندک یا یکی دیگر از ابرازآلات مصرف مواد مخدر زیر پا له می شود و صدای شکسته شدنش شنیده می شود، در هر کلاس چندین دست لباس مستهلک و پاره رها شده و در گوشه هر کدام از اتاقها نیز چندین کیف زنانه و ... افتاده است. معلوم است معتادها دستی هم در سرقت داشته اند و کیف های سرقتی را پس از خالی کردن در همین محل رها می کردند.

آقای الف همچنان که راهرو و کلاس های مخروبه را نشان می داد، مشغول صحبت درباره سه مدرسه است؛

مدرسه معتادها

*گفتید شما نماینده محل در رسیدگی به این موضوع هستید؟

- بله

* چند وقت است این مدارس تخلیه شده اند؟ اسمشان چه بود؟

- 10 سال بیشتر است، فکر کنم 11 سال است که دیگر این مدرسه ها در اختیار آموزش و پرورش نیست. اسم سه مدرسه «ایمان»، «کوثر» و «مبعث» است. دو مدرسه برای مقطع ابتدایی دختران و پسران و یکی هم مدرسه راهنمایی دخترانه.

* اگر در اختیار آموزش و پرورش نیست، پس حتما مالک خصوصی دارد، از مالک خبری دارید؟

- بله، مدرسه ایمان و کوثر متعلق به فردی به نام منوچهری است و سند مدرسه مبعث هم به نام آقای مصطفوی است. تا آنجا که من اطلاع دارم این دو فرد در خارج از کشور فوت شده اند و الان ورثه های آنان در خارج از کشور هستند و پس از شکایت های فراوان ما وکیل گرفته اند تا زمین را به فروش برسانند.

* چند وقت است این افراد به اینجا آمده اند؟

از حدود یکسال پیش رفت و آمدهای این افراد به اینجا آغاز شد و تقریبا از 9 ماه قبل به اینور این سه مدرسه به پاتوق این افراد تبدیل شده و شبها بیشتر از 200 معتاد آنجا می آیند و صبح ها این تعداد کمتر می شود.

* از پیگیری هایتان بگویید، کجاها رفته اید؟

- به هرجایی که فکر کردم می تواند کمک کند رفتم، اسنادش را در مغازه هم دارم. به وزارت بهداشت، شهرداری منطقه، شهرداری کل، نیروی انتظامی، دادسرا، آتش نشانی و .... از هرکدام گزارش و دستور گرفتم، حتی چندبار هم پلیس وارد عمل شد اما نتیجه ای نداشت تا اینکه به ما اعلام کردند ما نمی توانیم دائما این ساختمان را کنترل کنیم. وزارت بهداشت هم نامه ای درخصوص وضعیت بهداشت این محدوه به ما داد و آتش نشانی هم به استناد چندین مورد عملیاتی که برای اطفای حریق در این مدارس داشته اعلام کرد که این ساختمانها فاقد ایمنی هستند. حتی دادسرا هم حکم تخریب یا بازسازی را صادر کرد اما انگار نه انگار و هیچ اتفاقی رخ نداد.

* چرا؟

- می گویند ساختمان مالک خصوصی دارد. من نمی فهمم وقتی تمامی اعضای محل نامه ای را امضا کرده و در این مورد همگی معتقدند که وجود معتادان آرامش را به خطر انداخته دیگر چرا باید این همه مدت منتظر تصمیم مالک باشند؟ مالک آنسوی دنیا در کانادا زندگی می کند و شاید اصلا دلش نخواهد که به ایران بازگردد، البته بگویم که گویا منوچهری دو مدرسه ایمان و کوثر را فروخته، اما متاسفانه وارثان مصطفوی، حاضر به فروش یا تعیین تکلیف ملک خود که همان مدرسه مبعث است، نیستند.

مدرسه معتادها

مدرسه معتادان

صحبتهای آقای الف تمام نشده بود که تلفن همراهش زنگ خورد، او برای تحویل گرفتن اجناسی که برای مغازه اش آمده ساختمان مخروبه را ترک کرد و گفت که پس از اتمام کارش باز می گردد. کلاس های درس همچنان قابل تشخیصند. تخته سیاه و کاردستی های دانش آموزان روی دیوار کلاس ها خودنمایی می کند. در راهروها چند روزنامه دیواری هنوز به دیوار مانده  و روی یکی از آنها نوشته سال تحصیلی 81-82 نقش بسته است، اما خبری از میزها و نیمکت ها نیست. گوشه های دیوار را دود گرفته و بوی تعفن آزار دهنده تر از چیزیست که پیش بینی می شد.

مردی جوان با پیراهنی قرمز رنگ و کثیف در گوشه یکی از کلاس های طبقه اول نشسته است، اعتنایی به آمدن نمی کند و انگار مشغول کشیدن حشیش است.

* چطور وارد مدرس شدی؟ درها که قفل است؟

- از پنجره

* پس بقیه کجا رفته اند؟

- من چه می دانم ، از وقتی گفتند قرار است خراب کنیم، خیلی ها نیامدند. شاید شب بیایند که بخوابند، من که شبها نمی مانم.

* به خانه ات می روی؟

- نه، اما اینجا نمی مانم ، دزدها هم به اینجا می آیند، یک وقت لختم می کنند.

* اگر اینجا را خراب کنند کجا می روی؟

- چقدر سوال می پرسی، مگر تو صاحب اینجایی؟ جا که قحط نیست.

جوان قرمز پوش از جایش بلند می شود و بی تفاوت به طبقه همکف می رود و بی اعتنا به عابران از پنجره خارج می شود...

مدرسه معتادها

مدرسه معتادان

خط کشی صف بندی ها هنوز در کف حیاط مدرسه دیده می شود. در ساختمان مدرسه مجاور- مدرسه مبعث- چند نفری هنوز حضور دارند، یکی از آنها تکه پارچه ای چرک مرده به پنجره یکی از کلاسها زده و برای خودش اتاق شخصی درست کرده؛ خورشید در حال غروب کردن است، بیرون از ساختمان آقای الف و چند کسبه دیگر مشغول صحبت با یکدیگرند، یکی از آنها پیرمردی که مالک یکی از مغازه هاست با لحنی درمانده می گوید: "شما که خبرنگاری می بینی چه وضعی داریم ما؟ جرات نداریم یک ثانیه از مغازه خارج شویم، تا حالا چند بار ضبط ماشین ها را باز کرده اند، زن و بچه ما امنیت ندارند، بوی گند و سر و صدای این معتادها هم که حسابی آرامشمان را به هم ریخته."

آقای الف دوباره وارد بحث می شود: "همین قبل از ماه رمضان یکی از معتادها با شوکر طرف من آمد و قصد سرقت از مغازه ام را داشت که با دخالت دیگر کسبه ماجرا تمام شد، می خواهم بگویم واقعا احساس ناامنی داریم در این محل و از طرفی دیگر دلمان نمی آید از محلی که بیش از 60 سال است پدرم در آن ساکن شده خارج شویم. مسئولان باید رسیدگی کنند و امیدوارم وضعیت ملک آقای مصطفوی نیز مشخص شود، این سه ملک روی هم چندین میلیارد تومان ارزش دارد و بهتر است هرچه زودتر فکری به حال آن شود."

مردی موتور سوار، تاره وارد بحث می شود، زیرلب چند سوال از پیرمرد می پرسد و بعد با صدایی بلند که اینجا ساختمانش هم ایمن نیست، مدعی می شود : چند وقت پیش یک تکه آجر از نمای ساختمان جدا شد و روی سر یک زن افتاد. بجز آن، حضور معتادها واقعا ما را عاصی کرده، یک روز با هم دعوا می کنند، یک روز شیشه ها را می شکنند و یک روز دیگر هم معلوم نیست خمارند یا نئشه که دایم فریاد می زنند، اگر هم اعتراضی به آنها می کردیم یا به سمت ما حمله می کردند یا با بی اعتنایی روبه رو می شدیم، آنها طبقات مدارس را تقسیم بندی کرده بودند؛ در طبقه دوم اوباش حضور داشتند و در طبقات پایینی زنان، معتادان ولگرد، کارتن خوابها و چند خانواده که همگی آنها معتاد بودند حضور داشتند. آدم های مختلفی اینجا رفت و آمد می کنند و من حتی چندبن بار مردی را دیدم که با کراوات و لباسی شیک به اینجا آمد، وضعیتش طوری بود که ابتدا فکر کردم مالک ساختمان است اما بعد فهمیدم برای توزیع مواد به آنجا آمده. خدا می داند چند نفر در این ساختمان مرده اند و بعدها جسدشان کشف خواهد شد."

آقای الف کپی چند نامه و سند را از مغازه اش می آورد و نشان می دهد: "شاید باورتان نشود، اما آنها از جعبه برق برای خودشان برق کشی هم کرده بودند، حتی زمانی که ما درهای مدرسه را با خالجوش محکم کردیم، آنها حفاظ پنجره ها را شکسته و برای خودشان راه ورود درست کردند. یک موضوع دیگر هم تاثیر منفی این محیط بر رونق کسب و کار ما و قیمت املاک این محدوده است و ..."

خورشید در حال غروب کردن است. توصیفاتی که برای مدرسه می توان بکار برد در ذهنم رژه می روند، و حالا نسخه جدید مدارس، مدرسه ای به نام معتادها و کارتن خواب ها که در آن معتاد بودن، سرقت و ... آموزش داده می شوند.

فضای شهر چقدر بی دفاع شده که حالا معتادها هم برای خودشان قلمرو درست کرده اند!.

منبع خبر: گزارش از خبرنگار ایسنا

جدید ترین مطالب سایت