فروش ویژه اسلایسر هندوانه

هم اکنون این محصول با 65 درصد تخفیف عرضه شده است

فقط 10000 تومان 

خرید اینترنتی

»

چالش «یک سطل آب یخ» سیلاب شد

کمپین، کارزار یا چالش. هرچی که هست خیلی زود در میان فضای سایبری و شبکه های اجتماعی بحث برانگیز شد. بیش از هرگروهی بازیگران جلوی دوربین نشستند تا یک سطل آب یخ روی سر آنها ریخته شود.

چالش «یک سطل آب یخ» در ایران که کلید خورد خیلی زود با استقبال بسیار زیاد جامعه هنری و ورزشی کشور رو به رو شد. چالشی که برای معرفی بیماری نادر و ناشناخته به نام ALS شروع شد، بیماری که تا پیش از شروع شدن این چالش، تعداد بسیار کمی از آن شناخت داشتند. چالشی که یک چالش بزرگ تر را پیش رو قرار داد. بی خبری از بحران کمبود آب در کشور! بحرانی که ممکن است یک اشتراک دیگر هم با بیماری ALS پیدا کند، درمان ناپذیر و غیرقابل جبران. عضو کمیسیون انرژی مجلس می گوید: «وضعیت آب بحرانی تر از آن است که به اطلاع مردم می رسد. » او یک خبر تلخ هم می دهد. کمبود آب در ایران وضعیتی شبیه شمال آفریقا دارد.

به گزارش ایران، حال این سؤال پیش می آید: با توجه به نفوذ هنرمندان و ورزشکاران در افکار عمومی آیا این حرکت به تبلیغ مصرف بی رویه آب در کشور منجر می شود؟ آیا نباید خلاف جریان حرکت و اثبات کرد که در کار خیر گاهی احتیاج به استخاره است، مانند هند و فلسطین!

 مگر یک سطل آب چقدر می شود؟

سؤال سخت و خطرناکی است. چه جوابی می شود به چنین سؤالی داد! روبرت بگلریان، نماینده مسیحیان و ارامنه جنوب تهران در مجلس و همچنین عضو کمیسیون انرژی درباره کمبود آب در کشور می گوید: «شرایطی همچون شمال آفریقا داریم و بحران هر روز بیش از روز گذشته خودش را نشان می دهد.»  آنچه بگلریان از شباهت ایران با شمال آفریقا می گوید تمام ماجرا نیست. به گفته او «وضعیت آب کشور بحرانی تر از آن است که به اطلاع مردم می رسد.»

یک نکته دیگر را هم یاد آوری می کند.  او اعتقاد دارد «فرهنگسازی» مصرف آب نیاز به زمان دارد اما دیگر فرصت کافی برای این کار نداریم. «چالش آب یخ» با توجه به استقبال هنرمندان می توانست فرصت خوبی برای فرهنگسازی در مصرف باشد که نشد! تأثیر هر هنرمند و ورزشکار را در تعداد طرفداران آن ضرب کنید تا معلوم شود چه فرصتی از دست رفت! همین مسأله هم بگلریان را به این نتیجه می رساند که «مهم ترین کاری که باید انجام دهیم این است که باید بهره وری را بالا ببریم و منابع را به سمت زیرساخت های بخش آب سوق دهیم.»

 رئیس اسبق اتاق بازرگانی تهران هم می گوید: «براساس گزارش ناسا ایران وارد یک دوره 30 ساله خشکسالی و بی آبی شده است.» این تمام کابوس سه دهه آینده نیست. در 10 سال اول این دوره کشاورزی در ایران از بین می رود! از بین رفتن کشاورزی تنها به خشک شدن زمین ها و بایر شدن آنها منجر نمی شود. تنها زمین های سبز، قهوه ای و زرد نمی شوند، جمعیت عظیمی از کشور بیکار می شوند. جمعیت عظیمی که همین امروز و در ابتدای کابوس، بیکاری و وضعیت شان دغدغه و معضل جامعه است. ناصر کرمی اقلیم شناس و استاد دانشگاه برگن نروژ اعتقاد دارد که ایران در حال تبدیل شدن به «سومالی» است. او یک نکته دیگر را هم می گوید که پای کشاورزان را به وسط می کشد.

کرمی اعتقاد دارد برای اینکه کشور به سومالی تبدیل نشود و تمام زمین های کشاورزی از بین نروند باید یک جراحی سخت انجام داد که در این درمان بخشی از کشاورزان بیکار می شوند: مهمترین و فوری ترین راهکارها برای نجات کشور عبارتند از کاهش مصرف آب به یک ششم میزان کنونی (یعنی حد توان اکولوژیک کشور) و توقف بهره برداری از آب های زیرزمینی و ذخیره سازی آنها برای سال های خشک تر پیش رو.» به گفته او این یعنی خارج شدن میلیون ها هکتار اراضی کشاورزی از دایره کشت، تعطیلی ده ها و شاید صدهاهزار چاه عمیق و نیمه عمیق و بیکاری بیش از یک میلیون نفر در مناطق روستایی و عشایری.  او می گوید که مسئولان باید صادقانه درباره این «ریاضت» صحبت کنند.

صادقانه صحبت کردن مسئولان یک چیز است، اطلاع مردم از واقعیت ماجرا چیز دیگر. مسأله به عوام هم برنمی گردد. برای اثبات این قضیه کافی است درباره کمبود آب با مسئولان آذربایجان غربی که شاهد خشک شدن دریاچه ارومیه بودند صحبت کنید. آنها یک پاسخ دارند. این استان بعد از خوزستان پر آب ترین استان کشور است و مشکل کم آبی ندارد.

این در حالی است که خشک شدن دریاچه ارومیه بیش از هرچیزی زندگی چند میلیون کشاورز پیرامون این دریاچه را تهدید می کنداما مسئولان این استان حتی در طرح درختکاری خود پرآب ترین گونه یعنی صنوبر را انتخاب کرده اند. البته خوزستان هم دیگر پر آب نیست. کارونی که روزگاری در آن کشتی رفت و آمد می کرد حالا به گندآب تبدیل شده است. سری به سواحل این رودخانه در اهواز بزنید. اما این پاسخ مسئولان یک استان که شاهد مرگ دومین دریاچه شور جهان بودند، نشان می دهد که نه تنها فرهنگ سازی در سطح جامعه انجام نگرفته که مسئولان هم از عمق فاجعه خبر ندارند.

 چالش در چالش

کمپین، کارزار یا چالش. هرچی که هست خیلی زود در میان فضای سایبری و شبکه های اجتماعی بحث برانگیز شد. بیش از هرگروهی بازیگران جلوی دوربین نشستند تا یک سطل آب یخ روی سر آنها ریخته شود. برخی از بازیگران چون «بهرام رادان» بازیگر سینمای ایران توضیح دادند که این کمپین به این علت تشکیل شده که تعداد بیماران اسکلروز جانبی آمیوتروفیک - یکی از بیماری های عصب های حرکتی تن است که به عصب های دستگاه مرکزی اعصاب در مغز و نخاع آسیب غیرقابل ترمیم وارد می کند و موجب فلج مرکزی و حرکتی می شود - به حدی نیست که لابراتوارهای بزرگ جهان برای کشف داروی آن میلیون ها دلار هزینه کنند. بنابراین مرگی خاموش آنها را تهدید می کند.

بهرام رادان پیشتر هم بارها آستین ها را برای کمک به بیماران سرطانی و دانش آموزان شین آباد و... بالا زده بود. او در این کمپین هم آب یخ را روی سرش ریخت و هم کمک مالی کرد.

هنرمندان دیگر هم وارد ماجرا شدند. ترانه علیدوستی در ویدئویی که انتشار داد البته به کمبود آب در کشور اشاره کرد. رامبد جوان هم از کسانی بود که دعوت کمپین آب یخ را لبیک گفت اما او هم یک سطل آب یخ را روی سرش ریخت بدون اینکه از محیط زیست و کمبود آب سخنی به میان بیاورد. جوان بارها هم از دغدغه خود درباره محیط زیست سخن گفته بود هم در این زمینه برنامه ساخته بود. همین مسأله ریختن یک سطل آب یخ توسط او را با واکنش های اعتراضی بیشتری رو به رو کرد.

رضا عطاران هم رو به روی دوربین نشست و اعلام کرد که چون کشور با معضل کمبود آب رو به رو است، سطل خالی آب یخ به صورت نمادین روی سرش ریخته می شود اما سطل خالی نبود و آقای بازیگر و کارگردان خیس آب شد. عطاران در این کمپین عادل فردوسی پور، شهاب حسینی و ترانه علیدوستی را به پیوستن به کمپین دعوت کرد. تا به امروز هیچ واکنشی از عادل فردوسی پور که پیش از این هم از سوی هنرمندان دیگر به کمپین فراخوانده شده، دیده نشده است که البته با توجه به سبک و سیاق او قابل پیش بینی بود.

فردوسی پور اما در برنامه دوشنبه شب خود بازهم از دغدغه های محیط زیستی اش گفت. او که به خاطر پرداختن به خشک شدن زاینده رود در دوشنبه گذشته از سوی خوزستانی ها انتقاد شده بود از خشک شدن کارون هم سخن به میان آورد و با پخش یک برنامه قدیمی از ریزگردهای خوزستان سعی کرد سوءتفاهم پیش آمده بین او و خوزستانی ها را رفع کند. او در این مسیر تیز هوشانه، کارشناس داوری برنامه خود را هم از خوزستان انتخاب کرد و چند دقیقه اول برنامه 90 را به محیط زیست اختصاص داد.  در نهایت فردوسی پور در پاسخ به انتقاد تند یک نماینده خوزستانی اعلام کرد که محیط زیست هماره دغدغه او بوده است. از سطل آب یخ هم هیچ سخنی به میان نیاورد.

 کمپین کلوخ

نخستین واکنش های اعتراضی به کمپین یک سطل آب یخ را روزنامه نگاران حوزه محیط زیست نشان دادند. واکنشی که اصل موضوع را زیر سؤال نبرد بلکه خواستار تعریفی محلی از کمپینی بود که صدای بیمارانی شده که مرگی خاموش آنها را تهدید می کند. اعتراضی که به صفحات اجتماعی روزنامه نگاران در فضای سایبری رسید. 

«ناصر کرمی» اقلیم شناس هم به معترضین ماجرا پیوست و پیشنهاد کمپین «کلوخ» را داد: « از آنجا که خشکسالی دشت ها، رودها، رودخانه ها، دریاچه ها و خاک های حاصلخیز ما را تمامی خشکانده و ایران را به کلوخی یکپارچه و تفتیده تبدیل خواهد کرد، تصور می کنم معادل ایرانی تر و منطقی تر « آیس پاکت چلنج» برای کشور ما کمپین کلوخ است. »او پیشنهاد داد که همه رو به دوربین یک کلوخ بر سر بزنند. کمپینی که از سوی اصحاب رسانه با استقبال رو به رو شد هرچند هرگز به گرد استقبال هنرمندان از یک سطل آب یخ نمی رسد. برخی از کاربران هم در اعتراض به گسترش کمپین سطل یخ به هنرمندان پیشنهاد دادند که به جای ریختن یک سطل یک لیوان آب را پای یک گلدان بریزند. حتی در فیس بوک، صفحه ای با عنوان جمع آوری یک سطل زباله ساخته شد.

گروهی دیگر پیشنهاد دادند که هنرمندان در ویدئوهای خود بستن شیر آب در زمان مسواک زدن را تبلیغ کنند. البته همه هنرمندان یک سطل آب را روی سرشان نریختند. واکنش هنرمندان موسیقی چون امیر تاجیک، سیروان خسروی و... با توجه به وضعیت خشکسالی در کشور بدون هیچ حاشیه ای، کمک به محک بود. نیوشا ضیغمی بازیگر سینما هم رو به دوربین یک لیوان آب یخ را پای گلدان ریخت و کمک مالی کرد. نیکی کریمی بازیگر و کارگردان سینما تندترین واکنش را نشان داد و از هم صنفان خود خواست تا با توجه به کمبود آب، یواشکی به مراکز داخلی کمک کنند.

«عبدالرضا زهره کرمانی» بازیگر سینما و تلویزیون ایران هم به چالش یک سطل آب یخ واکنش نشان داد. واکنشی که توجه ها را از ایران به سمت هند برد. او در صفحه اجتماعی از خبرنگاری هندی یاد کرد که از مردمش خواسته بود به «کمپین یک سطل برنج» بپیوندند؛ کارزار «سطل برنج» به جای «سطل یخ» در هند.  هدف «کارزار سطل برنج» که از «کارزار سطل یخ» الهام گرفته مبارزه با فقر در هند است. به گفته او یک خبرنگار هندی ابتکار جدیدی برای مبارزه با فقر در هند مطرح کرده که برداشتی از کارزاری است که به کارزار سطل یخ معروف شده و برای جلب توجه عمومی به یک بیماری اعصاب است. منجو لاتی کالانیدیهی، خبرنگار هندی از مردم آن کشور دعوت کرده در «کارزار سطل برنج» شرکت کنند و هر کدام یک سطل برنج به نیازمندان هدیه بدهند.

هندی ها این چالش را فرصتی برای اعتراض به فقر عمیق در کشور هندوستان دانستند. کمپین به فلسطین هم رسید. مردم غزه هم از فرصت چالش آب یخ استفاده کردند و در یک حرکت بومی، یک سطل خاک را روی سر خود ریختند تا هم توجه افکار عمومی را به کمپین جهانی جمع کنند و هم تصویری تلخ از غزه را به دنیا نشان دهند.

 اما یک سطل!

حالا می توان راحت تر از تأثیر یک سطل آب یخ در کوران خشکسالی سخن گفت. یک سطل آب یخی که هنرمندان رو به دوربین و در مقابل هزاران طرفدار خود روی سرشان می ریزند. برخی از آنها بدون هیچ توضیحی خیس آب می شوند. هنرمندانی که آنقدر تأثیرگذارند که کمپین را به مهدکودک ها هم بکشانند تا کودکان هم به تبعیت از آنها یک سطل آب یخ روی سر خود بریزند و عکس بگیرند. کودکانی که بی شک در آینده چالش عظیمی با بی آبی خواهند داشت و احتمالاً شاهد وقوع «جنگ آب» خواهند بود. جنگ آبی که هم اینک شروع شده اما وسعتش ظاهراً آنقدر نیست که ترس را به جان ها بیندازد.  اینجاست که یک سطل آب یخ، یک سطل نمی ماند سیلاب می شود آن هم در زمانی که دولتمردان وارد مذاکره با چند کشور شده اند تا نفت بدهند و آب بگیرند.

حالا شاید بتوان مشخص کرد که یک سطل آب یخ چقدر می شود؟ چقدر ارزش دارد؟ یک سطل آب یخ را ضربدر میزان محبوبیت ورزشکاران و هنرمندانی کنید که هر لحظه شمار آنها بیشتر می شود؟ هنرمندانی که البته حضورشان هم پیشتر از این چالش و هم در این چالش خیر و برکت داشته و کمک های بسیاری را روانه مراکزی چون محک کرده است. بسیاری از هنرمندانی که وارد این چالش شدند هم سطل آب را روی سر خود ریختند و هم کمک مالی کردند. کمک مالی که با توجه به اعلام آنها بیشتر برای محک بود.

 استخاره

اما آیا کسی می تواند حساب و کتاب کند که تأثیر فرهنگ و فرهنگ سازی این حرکت در ذخیره و کاهش مصرف آب چقدر است؟ این چالش بدون شک یک نکته را خوب ثابت کرد که در کار خیر هم نیاز به «استخاره» است. استخاره ای که می گفت کمپین یک سطل آب یخ می توانست به جای یک تهدید، یک فرصت باشد. فرصتی که توانست صدای العطش کشور را به گوش ساکنان همان کشور برساند اما نشد که نشد. 

منبع خبر: ایران

جدید ترین مطالب سایت