فروش ویژه اسلایسر هندوانه

هم اکنون این محصول با 65 درصد تخفیف عرضه شده است

فقط 10000 تومان 

خرید اینترنتی

»

مصیبتی به نام جای پارک، در تهران

عده ای زورگیران را با پارکبان ها اشتباه بگیرند که چندان هم بی دلیل نیست چراکه بسیاری از پارکبان ها مبلغی که برای یک ساعت توقف دریافت می کنند خیلی بالاتر از چیزی است که در قبض ها نوشته شده و در واقع قیمت هایشان چندان هم با دلال ها فرقی ندارد. اعتراضی هم وارد نیست و اگر معترض شوی باید دعوا کنی، اگر وقت و حوصله اش را  داری بسم ا... و اگر نداری باید تسلیم حرف زور شوی.

روزنامه ایران: تا چشم کار می کند ماشین هست و راننده های کلافه ای که با گذشتن از سد ترافیک و رسیدن به مقصد حالا با چالش جدیدی رو به رو شده اند، چالش یافتن جای پارک... اینجا یک خیابان است از هزاران خیابان کلانشهری که هر روز مردمش را به چالش می طلبد. خیابانی در مرکز شهر که در محدوده طرح زوج و فرد ترافیک قرار گرفته. 

دوطرف خیابان بدقواره و کوچه هایی که از بد روزگار به خیابان سر باز می کنند چنان از ماشین هایی که پیروزمندانه جای پارک را تصاحب کرده اند و در جاهایشان قرص و محکم نشسته اند پر است که انگار سال هاست این ماشین ها به همین کنج خیابان چسبیده اند. کنجی که حکم گنج را دارد. ماشین ها جوری پشت هم ردیف شده اند که تصور خالی بودن دوطرف خیابان در ساعت هایی مانند نصفه شب یا روزهای تعطیل سخت است و اصلاً نمی شود خیابان را بدون این ماشین ها تصور کرد. انگار این آهن  ها هم جزئی از ماهیت خیابان شده اند.

خیابان عریض و طویل و بی قواره هر روز راننده های سردرگم را به بازی می گیرد و به ستیز می طلبدشان. شاید هم زیر لب به آنها ریشخند می زند یا شاید خودش هم از این پیکار هر روزه و بی پایان خسته شده وحسرت کوچه ای باریک و آرام را به دل دارد که نسیم زیر گوش چنارهای بلندش آواز می خواند و هیچ ماشینی را هم به خود راه نمی دهد.

 اما خیابان خسته تنها دوطرفش را به ماشین ها کرایه نمی دهد بلکه اگر جایی پیدا شود، راننده ها به ردیف دوم و ردیف سوم هم اکتفا می کنند و ماشین ها را دوبله و سوبله در جای یافته شده می اندازند و می روند پی کارشان. اما به قول یکی از همین راننده های بی اعصاب و سرگردان، بدبختی اینجاست که حتی دوبله و سوبله هم نمی شود جای پارک پیدا کرد. همینطور که راننده مشغول غر زدن به زمین و زمان است ناگهان بخت با او یار می شود و یکی از ماشین هایی که دوبله پارک کرده بود آهنگ رفتن سر می دهد. ماشین های منتظر اما هر کدام به سوی جای پارک خالی روانه می شوند.

یکی از پشت سر، آن یکی از چند قم جلوتر دنده عقب می گیرد و راهنمایش را می زند که یعنی اینجا را من رزرو کرده ام، یکی هم از آن طرف خیابان فریاد می زند و ادعا می کند که من زودتر از شما اینجا ایستاده بودم. خلاصه یک جای پارک و سه مدعی بی اعصاب که هر کدام کلی کار دارند و می خواهند هر چه زودتر از این برزخ خلاص شوند و یک جا برای ماشینشان پیدا کنند. پیدا کردن جایی که سرش دعواها می شود و حتی کار به قتل و جنایت هم می کشد مانند پسر جوانی که مرد سالخورده ای را در دعوا بر سر جای پارک با ضربات چاقو به قتل رساند.

رانندگان مستأصل مانند ببرهایی که پشت بیشه کمین کرده اند یا عقابی که رد طعمه را با چشم هایی تیزبین می زند خوب حواسشان را جمع کرده اند و دوطرف خیابان را می پایند.  چاره ای هم جز این ندارند و تمام وقت و زمان و کارشان در گرو همین کنج سه متری است چون به قول آقای راننده بی اعصاب: « اگر می شد ماشین را در جیبم بگذارم و بروم دنبال کارم حتماً این کار را می کردم اما انگار هیچ کس به فکر اعصاب و روان ما نیست» آقای راننده راست می گوید، هیچ کس به فکر اعصاب و روان آن یکی نیست و همه به فکر خودشان هستند. حتماً آقای راننده وقتی از راه برسد و برگه جریمه را روی شیشه ماشین ببیند باز هم کلی  بد و بیراه به زمین و زمان حواله می کند.

مأمور پلیس آنسوی خیابان در کنار ماشین هایی که دوبله پارک کرده اند قدم به قدم حرکت می کند، جلوی هر ماشین مکثی کوتاه و بعد برگه جریمه صاف می رود زیر برف پاک کن جا خوش می کند.

 تمام ماشین هایی که راننده هایشان برای پیدا کردن همین جای پارک پیزوری کلی وقت صرف کرده اند و اعصاب گذاشته اند، حالا یکی یکی جریمه می شوند.

خیابان حالا می شود محل جدالی بی رحمانه و نابرابر میان ماشین هایی که از سر ناچاری و بی تدبیری به این وضع پارک شده اند و مأمور پلیسی که مجری قانون است در خیابان بی قانون. هیچ مسئولی هم نیست که پاسخ دهد پس این همه ماشین باید کجا پارک کنند که هم خدا را خوش بیاید و هم دل قانون به درد نیاید. مسئولی نیست که به سؤال آقای راننده پاسخ دهد و بگوید آیا می توان ماشین ها را در جیب گذاشت و از پارک کردن در گوشه خیابان که گوشه و کنارش پر از تابلوهای ممنوعه است خلاص شد؟

این مشکل نه به این یکی خیابان این شهر درندشت ختم می شود و نه به آن یکی خیابان، مشکلی است که همه رانندگان را در خود غرق می کند، رانندگانی که دار و ندارشان را روی خرید یک ماشین می گذارند و اعصاب و روانشان را هم روی همان ماشینی که هر روز در ترافیک بی سر و ته این شهر گرفتار می شود و بعد هم همان چالش همیشگی...  چالشی که تمام خیابان های پهن و باریک کلانشهر تهران را درگیر خود کرده و اگر این را بدانیم که تهران بزرگ با همه وسعتش 120 هزار تا 600 هزار جای پارک کم دارد و هر خودرو برای پارک کردن به طور میانگین 15 تا 30 دقیقه وقت صرف می کند، بیشتر به بی قواره بودن این کلانشهر پی می بریم.

زورگیران جاپارک فروش

این معرکه فقط دلال هایی را کم دارد که جا پارک می فروشند که البته به لطف نبود حتی یک پارکینگ طبقاتی در این محله و چند محله آنطرف تر، این شغل برای عده ای مهیا شده و در واقع اگر معضل پارکینگ برای راننده ها دردسر است اما برای عده ای دیگر کارآفرینی کرده و نان و آب شده. هر که مستاصل تر است و بیشتر به جای پارک نیاز دارد جاپارک فروشان هم زودتر دوره اش می کنند.

 اما این موضوع دیگر عادی شده و هیچ کس به دلالی که جلو می دود تا یک جای پارک را برای نیم ساعت 2هزار تومان یا بیشتر می فروشد، خرده نمی گیرد. خیلی ها با کمال میل اسکناس را از جیبشان در می آورند و به آقای زورگیر می دهند تا از این در به دری خلاص شوند، بی آن که حتی لحظه ای به این موضوع فکر کنند که در روز روشن و بی هیچ چک و چانه ای مورد زورگیری قرارگرفته اند. اگر فکر کنند هم چاره ای جز تسلیم شدن و به چنگ آوردن جای پارک به هر قیمتی که هست، ندارند.

البته شاید عده ای هم این زورگیران را با پارکبان ها اشتباه بگیرند که چندان هم بی دلیل نیست چراکه بسیاری از پارکبان ها مبلغی که برای یک ساعت توقف دریافت می کنند خیلی بالاتر از چیزی است که در قبض ها نوشته شده و در واقع قیمت هایشان چندان هم با دلال ها فرقی ندارد.

 اعتراضی هم وارد نیست و اگر معترض شوی باید دعوا کنی، اگر وقت و حوصله اش را  داری بسم ا... و اگر نداری باید تسلیم حرف زور شوی. حرف زوری که باز هم بی تدبیری و بی فکری کسانی که مسئول این وضعیت هستند به دامن مردم انداخته و دردسری است که به گرفتاری های هر روزه آنها اضافه شده است.

با آقایی که اسکناس 2 هزار تومانی را از جیبش درآورده و به پارکبان داده همراه می شوم.  در حالی که با عجله حرکت می کند می گوید که محل کارش در این خیابان است و اگر روزها قبل از ساعت 7 به محل کارش برسد که شانس پیدا کردن جا پارک مناسب بالاست، اما امان از روزی که دیر برسد.

از او می پرسم چرا اتوبوس یا تاکسی را برای آمدن به محل کار انتخاب نمی کند تا از این دردسرها خلاص شود؟ آقای راننده هم پاسخ قانع کننده ای می دهد: « خانم، اول اینکه من کلی پول نداده ام که ماشین بگذارم در پارکینگ خانه خاک بخورد و خودم بروم 4 ساعت معطل اتوبوس شوم. پس اگر وضع اینطور است مقصر من نیستم، دوم اینکه مگر با تاکسی و اتوبوس این طرف و آنطرف رفتن کم دردسر و اعصاب خردی دارد؟ این سؤال را باید زمانی پرسید که سیستم حمل و نقل ما اصولی و درست و درمان باشد تا ارزش داشته باشد که ماشین را در خانه بگذاری و با حمل و نقل عمومی این طرف و آن طرف شوی.

همین حالا این همه ماشین شخصی در خیابان است باز هم ناوگان حمل و نقل نمی تواند پاسخگوی نیاز همان تعدادی که جابه جا می کند باشد، وای به روزی که همه بخواهند از این راه جابه جا شوند. ترافیک کم می شود اما تا دلتان بخواهد صف های منتظران اتوبوس و تاکسی کیلومتری می شود. یک مشکل حل شود ده تای دیگر اضافه می شود» آقای راننده همان طور که موضوع را موشکافی می کند به محل کارش می رسد و...

آ ن طرف خیابان خانمی با ماشین شاسی بلندش توقف می کند و منتظر می ماند تا بخت با او یاری کند و یک جای پارک خالی شود. جلو می روم و از او می پرسم که چقدر دنبال جا پارک گشته؟ آن طور که خانم راننده می گوید ماشین های بزرگ دردسرشان هم بزرگ تر است: «45 دقیقه است که دنبال یک جای پارک می گردم اما نیست که نیست. چند تا جای پارک خالی شد اما برای من مناسب نبود.»

می پرسم همیشه برای جا پارک همینقدر معطل می شوید؟ و خانم راننده می گوید: «بستگی به جایش دارد، اگر همینقدر شلوغ باشد، بله، شاید هم بیشتر، برای همین سعی می کنم برای رفتن به جاهای شلوغ از وسیله نقلیه عمومی استفاده کنم که آن هم چندان بی دردسر نیست اما گاهی وقت ها نمی شود مثلاً می خواهی چند جا بروی، عجله داری، بار سنگین همراهت داری یا به هر دلیلی باید از ماشینت استفاده کنی. فکر می کنم این حقی است که هیچ کس نمی تواند از آدم سلب کند.

در واقع این مشکل را ما مردم درست نکرده ایم که بخواهیم خودمان حلش کنیم و اصلاً از قدرت و توان ما خارج است، خیلی غیرمسئولانه است که مسئولان مردم را مقصر بدانند و این انتظار را داشته باشند که این مشکلات به دست ما حل شود، نمی شود آنها پول بگیرند و ماشین بفروشند بعد از ما که پول داده ایم بخواهند ماشین را در خانه بخوابانیم. 

حل این مشکلات راه و روش های اصولی خودش را می طلبد» فکر می کنید راه حل چیست؟ خانم راننده در پاسخ می گوید:  «خیلی راحت است، پارکینگ عمومی و طبقانی در هر محلی می تواند این مشکلات را تا حد زیادی کاهش دهد اما معلوم نیست که چرا هیچ اقدامی در این باره صورت نمی گیرد... »

جای پارک و نزاع های دسته جمعی

به گفته صابری یکی از اعضای شورای شهر تهران، تأمین نکردن پارکینگ و نفروختن آن در سالهای گذشته سبب افزایش ترافیک و نیز افزایش وقوع جرم بوده است.

نمونه این موضوع نه تنها در تهران بلکه خیلی از شهرهای کوچک و بزرگ را درگیر خود کرده و بارها مسئولان ایلام،  بوشهر،  تبریز و شهرهای دیگر از معضل نداشتن پارکینگ عمومی در این شهرها گلایه کرده اند. مسأله ای که به قول صابری می تواند سبب وقوع جرم شود،  نمونه این موارد هم کم نیست،  هم در تهران و هم در شهرهای دیگر. «طی یک نزاع دسته جمعی که به خاطر پارک خودرو در مشهد رخ داد، ۴ نفر مجروح شدند.»

ماجرا بر می گردد به یکی دو ماه پیش، درگیری خونینی که هنگام پخش مسابقه فوتبال جام جهانی رخ داد و راننده ای خودرویش را به دلیل کمبود جا در کوچه ای باریک و مقابل منزل یکی ازساکنان آن کوچه پارک کرد تا زود تر خود را به مسابقه برساند.

همین موضوع کافی بود تا در گیری لفظی آغاز شود و دقایقی بعد با ورود افراد دیگری به محل، کار به درگیری فیزیکی کشید و پای سلاح سرد به معرکه باز شد و در این درگیری خونین ۴ نفر مجروح شدند. 

درگیری به حدی بود که با ورود پلیس به ماجرا یکی از مأموران نیز چاقو خورد و مجروح شد.

این موضوع هم باعث شد سرکلانتر شمال مشهد، سرهنگ اکبر حسین پور زبان به گلایه باز کند و کمبود پارکینگ های عمومی در مناطق مختلف شهر را مورد انتقاد قرار دهد: « بسیاری از نزاع ها در کوچه های تنگ و باریک بویژه درمناطق کم برخوردار شهر به خاطر جای پارک خودرو رخ می دهد که امید است مسئولان امر در این باره چاره اندیشی کنند. درباره حل این معضل مکاتباتی نیز با مسئولان شهرداری های مناطق انجام شده است اما تاکنون اقدامی برای رفع این معضل مهم صورت نگرفته است. »

راهکارهایی که راه به جایی نمی برند

با تمام این تفاصیل گویا برخی از مسئولان و اعضای شورای شهر تهران،  تنها راهکار را در مضیقه گذاشتن مردم برای کمتر استفاده کردن از خودروها می دانند. افزایش 30 درصدی نرخ پارکینگ های عمومی و لغو قانون پارک رایگان درحاشیه خیابان ها، این روزها به عنوان راهکاری برای کاهش ترافیک و آمد و شد خودروها از سوی اعضای شورای اسلامی شهر تهران دنبال می شود.

 خودروهایی که بی سرو سامان تولید شده به خیابان ها ریخته می شوند و معلوم نیست چرا مسئولان برای این موضوع چاره ای نمی اندیشند و طرح هایی در جهت فشار بیشتر بر مردم ارائه می کنند. 

مانند طرحی که اقبال شاکری، عضو کمیسیون عمران و حمل و نقل شورای اسلامی در توضیح آن می گوید: «شورای شهر تهران با رایگان بودن نیم ساعت نخست پارک حاشیه ای مخالف است و در حال رایزنی با مجلس برای لغو این قانون است. وی هدف از اجرای این طرح را توقف یا کاهش پارک های حاشیه ای دانسته و گفته با اجرای این طرح پارک خودرو ها به سمت مکانیزه شدن سوق داده می شود و دیگر نیازی به پارکبان ها نیست.>

شاکری درباره توسعه پارکینگ های عمومی در شهر تهران نیز اذعان داشته است که قصد توسعه پارکینگ در محدوده طرح ترافیک را نداریم و تلاش می کنیم با افزایش هزینه های پارک در این محدوده ها، استفاده خودرو شخصی در این منطقه را کاهش دهیم. اما در مجموع معاونت حمل و نقل و ترافیک موظف است پارکینگ ها را به حدی برساند که نیاز شهر تهران را برطرف کند.

 جعفر تشکری هاشمی معاون حمل و نقل و ترافیک شهرداری تهران نیزمی گوید: «نرخ پارکینگ در تهران بسیار ناچیز است. همین دلیل موجب شده تا ساخت پارکینگ درکلانشهری مانند پایتخت توجیه اقتصادی نداشته باشد. در حال حاضر وضعیت نرخ پارک خودرو در تهران به گونه ای است که شهروندان خودروهای خود را براحتی از پارک خارج کرده و با گردش آزادانه در شهر هیچ دغدغه ای برای پارک خودرو خود ندارند. 

به هر روی در حال حاضر پایتخت با کمبود یک میلیون پارکینگ خصوصی مواجه است. معضلی که رفع آن به تنهایی از عهده شهرداری تهران ساخته نیست و رفع آن توجه همه نهادها و سازمان ها را می طلبد.»

خیابان جای نفس کشیدن ندارد. هر گوشه را که نگاه کنی کیپ تا کیپ خودروهایی را می بینی که در جای خود لمیده اند و معلوم نیست راننده هایشان برای پیدا کردن همین چند متر جا چه قدر اعصاب و زمان صرف کرده اند. 

خودروهایی که دوبله و سوبله پارک شده اند و راننده هایشان شماره تلفن همراهشان را در کاغذی که پشت شیشه گذاشته اند با خط خوانا نوشته اند که اگر لازم شد برای جابه جایی ماشین با آنها تماس بگیرند. طولی نمی کشد که کاغذهای پشت شیشه می شوند دوتا.  مبلغ جریمه: 40 هزار تومان. تخلف: پارک در محل ممنوع...

جدید ترین مطالب سایت