فروش ویژه اسلایسر هندوانه

هم اکنون این محصول با 65 درصد تخفیف عرضه شده است

فقط 10000 تومان 

خرید اینترنتی

»

شغلی تازه برای کودکان کار

اول با توانی که داشتیم فکر می کردیم بتوانیم هزینه تحصیل 10 کودک را تقبل کنیم اما خوشبختانه با گذشت زمان و جذب کمک های خیران، در حال حاضر 100 کودک را تحت پوشش داریم که با احتساب خانواده های آنها به حدود 300 تا 400 نفر می رسند.

ساختمان قدیمی، وسط یکی از کوچه های بلند و باریک محله تیردوقلو میدان خراسان، شده جایی آشنا برای خانواده هایی که امیدشان اول به خداست و بعد به دست های بخشنده بندگان خدا.

به محض ورود، در بزرگ و باز طبقه همکف، من را یکراست می برد به محل قرار اعضای «موعود» با مددجویان، که بعضی هایشان حالا قد کشیده اند و عصای دست انجمن شده اند.

بیستم ماه است و یکی یکی سر می رسند. سبد کالایشان بسته  بندی شده و آماده است؛ سبدی که یک کیسه پلاستیکی بزرگ است با چند کیلو برنج، یک قوطی روغن، یک بسته سویا، یک قوطی رب و یک بسته ماکارونی.

سوی دیگر سالن، خانم های نیکوکار لباس های اهدایی را دسته  بندی کرده و روی هم قرار داده اند. شلوارهای پسرانه یک طرف، کت و کاپشن ها یک سو دیگر و مانتو و لباس های دخترانه، کمی آن طرف تر.

اعظم حاج یوسفی، مدیر و مؤسس انجمن مردم نهاد «موعود» که حالا در خانه پدری اش، میزبان مددجویان است، آرام و مهربان حرف می زند. هر مددجویی که از راه می رسد، بلند می شود و مثل اینکه یک دوست صمیمی را دیده باشد، با او حال و احوال پرسی می کند. مادرها یکی یکی می آیند و کارت مددجویی فرزندانشان را روی میز می گذارند و خجولانه منتظر می مانند. روال کار را می دانند اما تا خانم یوسفی بهشان نگوید که بروید سبد کالایتان را بگیرید و لباس ها را هم ببینید، از جایشان تکان نمی خورند.

یوسفی از روزهای اول می گوید، سال 83؛ همان وقتی که مثل حالا کودکانی بودند که اسمشان «کودکان کار» بود؛ همان هایی که بازی روزگار آنها را فرزند خانواده های کم توانی می کند که گاه از پس مخارج روزانه شان هم برنمی آیند چه برسد به پرداخت هزینه های تحصیل.

« کارمان را با برقراری ارتباط با مدیران مدارس مناطق اطراف شروع کردیم. از آنها خواستیم کودکانی را که به خاطر شرایط بد مالی، احتمال دارد ترک تحصیل کنند و به کودکان کار تبدیل شوند، به ما معرفی کنند تا آنها را تحت پوشش بگیریم و از ترک تحصیل آنها جلوگیری کنیم. از سوی دیگر با تعدادی از کودکان کار هم که ترک تحصیل کرده بودند، جلساتی گذاشتیم و از آنها خواستیم به جای کار سر چهارراه ها، برای ما کار کنند و دستمزد بگیرند؛ کارشان هم این باشد که درس بخوانند.»

یوسفی این طور ادامه می دهد: «اول با توانی که داشتیم فکر می کردیم بتوانیم هزینه تحصیل 10 کودک را تقبل کنیم اما خوشبختانه با گذشت زمان و جذب کمک های خیران، در حال حاضر 100 کودک را تحت پوشش داریم که با احتساب خانواده های آنها به حدود 300 تا 400 نفر می رسند. این کودکان یا بی سرپرست هستند یا بدسرپرست و تعدادی از آنها که از نعمت داشتن پدر محرومند، عموماً مادرانی دارند که به دلیل نداشتن تحصیلات، شغل مناسبی ندارند و معمولاً کارهای خدماتی و نظافتی انجام می دهند که درآمد چندانی نصیبشان نمی کند.»

اینجای مکالمه که می رسد، تلفن همراهش زنگ می خورد. مادر سمانه، یکی از بچه های موعود است. امروز بار چهارمش است که زنگ می زند. برای چندمین بار تأکید می کند که سمانه لباس گرم ندارد و خودش سر کار است و زودتر از ساعت 6 نمی رسد. می خواهد خیالش راحت شود که برایش لباس نگه می دارند؛ لباس هایی که بعضی هایشان نو هستند و بعضی ها دست دوم و خانم های نیکوکار آنها را شسته، اتو و دسته بندی کرده اند.

یکی از خانم ها می رود سراغ لباس ها و یک روپوش سدری، یک شلوار کتان مشکی و یک کاپشن سرمه ای برای سمانه جدا می کند و می گذارد کنار. می گوید: «این ها به سمانه می خورد. یک شال رنگی هم پیدا می کنم برایش که با این ها ست شود.» از روی سایز لباس ها، سمانه را مجسم می کنم؛ دختر لاغر و قد بلندی که چشم های قشنگی دارد و شاید روزی در آینده برای خودش کسی بشود؛ مثل بچه های قدیمی تر انجمن که از سر چهارراه، رفتند و نشستند سر نیمکت مدرسه و حالا برای خودشان دانشجو هستند. دوتایشان امسال پزشکی قبول شده اند و چندتایی هم مهندسی. چند نفرشان هم تیزهوشان درس می خوانند و یکی شان هم مدال المپیاد گرفته است.

یوسفی یا به قول مددجویان «خانم حاج یوسفی جان» با غرور از بچه ها حرف می زند؛ بچه هایی که انجمن با کمک خیران، خرج تحصیلشان را می دهد و تا جایی هم که از دستش بربیاید، کمکشان می کند؛ از برگزاری تورهای تفریحی گرفته تا مشاوره و مددرسانی به خانواده های آنها و تا وقتی هم که مشغول تحصیل هستند، کمک های انجمن ادامه دارد.

بچه ها البته فقط اهل مناطق اطراف میدان خراسان و محله تیردوقلو نیستند، بلکه حتی از مناطق حاشیه تهران مثل صالح آباد و جاده بهشت زهرا هم زیر پوشش انجمن قرار دارند. همه شان هم پرونده دارند و روال کار به این صورت است که وقتی به انجمن معرفی می شوند، تیم مددکاری برای تحقیق می رود و بعد از انجام مراحل، برای بچه ها پرونده تشکیل می دهد و کارت صادر می کند؛ کارتی که نمونه اش را خانمی که تازه از راه رسیده، می گذارد روی میز. به زحمت سی سالش است. چادر مشکی اش را تا جایی که توانسته، تا روی ابروهایش جلو کشیده و موقع حرف زدن، توی چشم آدم نگاه نمی کند.

می گوید: «کاش برای علی شلوار پیدا کنم.» از مددجویان تازه وارد انجمن است، چون خانم یوسفی دفتری را می گذارد جلویش تا مشخصات دو تا بچه دیگرش را داخل آن بنویسد. زن، من من می کند و می گوید: «نمی شود خودتان بنویسید؟! من که نمی توانم!» و دفتر را پس می دهد به خانم یوسفی و خودش می رود سراغ لباس ها. چند دقیقه بعد، دست خالی بر می گردد و می گوید: « چیزی اندازه علی پیدا نکردم...»

 ترویج نیکوکاری، یعنی امر به معروف

انجمن موعود غیر از 100 کودکی که به همراه خانواده هایشان تحت پوشش دارد، 500 کودک دیگر را هم به عضویت خود درآورده که فرقشان با گروه اول، این است که شانس بیشتری داشته اند و در خانواده های مرفه به دنیا آمده اند.

البته خانواده پولدار داشتن، لزوماً آدم را خوشبخت و شاد نمی کند. به قول خانم حاج یوسفی، آسیب های اجتماعی فقط مختص قشر ضعیف جامعه نیست، بلکه گاهی در قشر مرفه و ثروتمند هم دیده می شود که می تواند آنها را به سمت پوچ گرایی و افسردگی سوق دهد.

او می گوید: «متأسفانه خیلی از بچه های مرفه، درد آشنا نیستند و تمام هم و غمشان حول خواسته ها و مسائل پیرامون خودشان، دور می زند. همین مسأله هم بود که ایده تشکیل انجمن کودکان نیکوکار را در ذهن من شکل داد؛ انجمنی که هدفش یاد دادن نیکوکاری به کودکان بود که خودش در واقع یک نوع امر به معروف است و چه کاری بهتر از اینکه کودکان از سن پایین یاد بگیرند قسمتی از داشته هایشان را با همسالان خود که از توان مالی کمتری برخوردار هستند، قسمت کنند.»

این گونه بود که مجوز تشکیل این انجمن مردم نهاد از نیروی انتظامی گرفته شد و «کودکان نیکوکار موعود ایرانیان» کار خود را رسماً آغاز کرد.

به گفته یوسفی، این انجمن زیر نظر متخصصان روانشناسی و در قالب بازی و انجام فعالیت های داوطلبانه، کودکان را با مفاهیم نیکوکاری و کمک به همنوع آشنا می کند.

به عنوان مثال، از کودکان خواسته می شود در خانه کاردستی درست کنند و آن را به نفع دوستانشان در بازارچه های خیریه بفروشند. وقتی کودک نتیجه کار خود را می بیند، احساس غرور می کند و دارای شأن اجتماعی می شود و با این تفکر، بار می آید و بزرگ می شود.

کودکی که می آموزد پول هایش را در قلکی که خودش آن را رنگ آمیزی کرده جمع کند و آن را به دوستانش هدیه دهد، قطعاً از بسیاری از آسیب های اجتماعی مصون خواهد ماند.

یوسفی خاطره خوبی در این باره نقل می کند: «روزی پدر یکی از کودکانی که در کلاس های آموزشی کودکان نیکوکار ما شرکت داشت، به من تلفن کرد و گفت فرزندش در آستانه سال جدید، از آنها خواهش کرده به جای کیف خارجی، برایش یک کیف ایرانی بخرند تا با بقیه پول، چند تا کیف ایرانی دیگر برای دوستانش بخرد و به آنها هدیه دهد. این مسأله تأثیر زیادی روی همسر من گذاشت که همیشه اجناس مارکدار و خارجی می خرید.»

یوسفی این خاطره را با غرور تعریف می کند و این، یعنی به آنچه در ذهن داشته، بسیار نزدیک شده است؛ البته هنوز هم راه زیادی در پیش رو دارد؛ او و باقی اعضای انجمن شامل هیأت امنا و خیران که هزینه تحصیل کودکان را تقبل می کنند امیدوارند بتوانند پایگاه هایی در سطح شهر داشته باشند تا با کمک شهرداری ها، به جذب و آموزش هرچه بیشتر کودکان نیکوکار اقدام کنند.

 طبقه همکف ساختمان قدیمی، حالا شلوغ تر شده و انگار هرچه به بعداز ظهر نزدیک شود، تعداد بیشتر هم می شود. پسری جوان، حدوداً بیست ساله با پلیور آبی همرنگ چشم هایی که می خندد، جلو می آید و سلام می کند. اسمش محمد است؛ از بچه های قدیمی انجمن که حالا برای خودش مردی شده و روزهایی مثل امروز، می آید تا عصای دست اعضای انجمن باشد که گرچه 10 سال بیشتر عمر ندارد اما عرض روزگار سپری شده اش، آنقدرها بوده که ارج و منزلتش با قدیمی ها برابری کند.

منبع خبر: ایران

جدید ترین مطالب سایت