فروش ویژه اسلایسر هندوانه

هم اکنون این محصول با 65 درصد تخفیف عرضه شده است

فقط 10000 تومان 

خرید اینترنتی

»

شما هم نمی دانید چطور با همسرتان آشتی کنید؟

پاگر شما هم نمی دانید برای آشتی کنان بعد از قهر چه باید بکنید یا اینکه چطور کلا جلوی قهر کردن را در خانه تان بگیرید، این مطلب را بخوانید.

چند بار تا به حال برای اینکه جو خانه را بعد از یک بگومگوی حسابی عوض کنید، مجبور شده اید اشتباه های خودتان که هیچ، اشتباه همسرتان را هم گردن بگیرید تا آشتی  بینتان برقرار شود؟ شاید هم همیشه همسرتان برای صلح و دوستی پیشقدم می شود!

پاگر شما هم نمی دانید برای آشتی کنان بعد از قهر چه باید بکنید یا اینکه چطور کلا جلوی قهر کردن را در خانه تان بگیرید، این مطلب را بخوانید.

قهر کار بچه هاست!

وقتی 2 نفر با هم قهر می کنند یعنی یکی از 2 طرف یا هردو، مهارت حل مساله را بلد نیستند.یا از رو به رو شدن با آن می ترسند. قهر کردن مربوط به دوران سنی 5 تا 9 سال است؛ یعنی زمانی که افراد هنوز از لحاظ رشد شناختی توانمندی های استدلالی را به طور کامل کسب نکرده اند و نمی توانند مسائل خود را از طریق استدلال منطقی حل کنند. به همین دلیل قهر کردن یک نقطه ضعف تلقی می شود و افرادی که بیشتر این رفتار را دارند باید به ضعف خودشان در مهارت ها و اشکالاتی که دارند، واقف باشند.

قهر نکنیم، چه کنیم؟!

در شرایط بحرانی که مشکل حادی بین زوج ایجاد شده، چطور باید با مساله خود روبرو شوند. راه حل این است که زوج از روش «سکوت» استفاده کنند، نه روش قهر کردن! در روش سکوت که راهکاری موقت است، فرد باید به طرف مقابل توضیح دهد که: «با توجه به شرایطی که بین ما 2 نفر ایجاد شده و ناشی از هیجان است، ادامه بحث می تواند شرایطمان را بدتر کند و برایمان عوارض بیشتری در پی داشته باشد بنابراین ترجیح می دهم در این رابطه فعلا سکوت کنم.»! بهترین کار این است که افراد در زمان سکوت، برای سکوتشان زمان تعیین کنند. مثلا بگویند: «من ترجیح می دهم از الان تا فردا (پس فردا، آخر هفته یا هر زمانی که خودشان فکر می کنند مناسب است) درباره این مساله سکوت کنم.»

قهرم اما حرف می زنم!

یادتان است در سریال همسران، وقتی «مهین» با «کمال» قهر می کرد، «کمال» می پرسید: «قهری؟» و «مهین» می گفت: «بله!» «کمال» دوباره می پرسید: «حرف که می زنی؟!» و باز همان «بله» را از همسرش می شنید. نکته مهم درمورد روش سکوت، این است که سکوت 2 طرف مطلق نیست که کلا با هم حرف نزنند! بلکه فقط در مورد مساله مورد بحث سکوت می کنند اما در مورد سایر مسائل و روزمره های زندگی با هم صحبت می کنند.

از جمله نکات مهمی که در چنین مواقعی باید رعایت شود سلام کردن، خداحافظی کردن، اطلاع دادن به همسر در زمان ترک منزل (برای کار، خرید و...) و اعلام ساعت بازگشت و... اصولی است که برای قاعده سکوت وجود دارد و این سکوت در بسیاری مواقع ضروری است زیرا رابطه خراب نخواهد شد.

قهر، قهر تا روز قیامت!

همیشه این نکته باید در ذهنمان باشد که عامل به وجود آمدن یک مشکل، یک نفر نیست و همیشه 2 نفر در بروز مشکل نقش دارند. دومین نکته این است که زوج در چنین شرایطی نباید دنبال مقصر بگردند و هر کس باید مسئولیت های خود را بپذیرد. زوج موفق زوجی هستند که در مواقع بروز مشکلات، هر کدام به صراحت اعلام کند که «مسئولیت این بخش از مشکل به عهده من است!» بعد از اینکه افراد تکلیف خود را در بروز بحران مشخص کردند که «من هم در بروز این شرایط و شدت آن مسئول هستم»، هر کدام از همسران که شجاعت بیشتری داشته باشد، قدم اول را برمی دارد و به همسرش می گوید «من در زمینه فلان موضوع فکر کردم و متوجه شدم مسئولیتش با من است و بابت این موضوع به خصوص، معذرت می خواهم.» گاهی هم یکی از زوج رفتاری پرخاشگرانه دارد و از آنجا که این نوع رفتار تحت هر شرایطی ممنوع است، به همسرش توضیح می دهد که «بابت رفتار پرخاشگرانه ام معذرت می خواهم.»

اگر همسرتان مقاومت می کند...

افرادی که همسرشان فرد مقاومی است و به سختی نظرش را تغییر می دهد، برای اینکه شرایط را از جو تنش زا خارج کنند، همه مسئولیت ها را به تنهایی به عهده می گیرند و اعلام می کنند مسئولیت تمام مشکلاتی که باعث بروز تنش شده، به عهده خودشان است. وقتی فردی همه بار مسئولیت ها را در بروز شرایط بحران به دوش می گیرد، بدون اینکه این باور را داشته باشد خودش در بروز کل ماجرا مقصر است، قاعدتا احساس خوبی از این رابطه نخواهد داشت.

منتظر عذرخواهی نباشید

وقتی منتظرید همسرتان مسئولیت کارش را به عهده بگیرد، ادامه بحث به گفتن جمله هایی مثل این: «من اشتباه کردم چنین چیزی را گفتم اما تو هم بپذیر که فلان کار را کردی! قبول کن که اینجای ماجرا تقصیر تو بود و...» خواهد کشید! اصلا فرض کنید طرف مقابل دلش نمی خواهد مسئولیت رفتارش را بپذیرد! گفتن جمله های اینچنینی و سرزنش آمیز، فقط باعث می شود تاثیر حرف های شما برای شروع دوباره ارتباط از بین برود. کافی است خیلی شفاف بیان کنید که «مسئولیت فلان رفتار و فلان جمله و فلان کار، با من بوده»، همین یک جمله نشان می دهد مسئولیت بقیه ماجرا با شما نبوده!

اگر طاقت ندارید...

ممکن است این سوال پیش بیاید که تا کی فقط یکی از طرفین باید به اشتباه های خود اقرار کند و سکوت طرف مقابل را نادیده بگیرد؟! اصولا روابط زوج باید متعادل باشد و این رابطه به مذاکره و گفت وگو نیاز دارد. وقتی باب گفت وگو در رابطه زوج قطع می شود، مطمئنا دچار آسیب های مختلفی می شود اما رابطه ای که در آن زوج روابط عاطفی و احساس خوبی نسبت به هم دارند، بهتر است مشکلات و چالش های ذهنی شان را برای یکدیگر مطرح کنند. برای این کار باید در موقعیت های آرام و مناسب مثلا موقع قدم زدن در پارک با لحنی آرام و بدون تنش، بدون متهم کردن همسر با این جمله ها «یادت هست سر فلان موضوع بحثمان شده بود؟ من مسئولیت های خودم را پذیرفتم اما تو چیزی در رابطه با مسئولیت های خودت نگفتی. این مساله من را نگران کرده که آیا شما واقعا به این نتیجه نرسیده ای که در این قضیه شاید تو هم مسئولیتی داشته باشی؟» با همسرشان صحبت کنند. یادتان باشد کلماتی مثل «شاید، فکر کنم، احساس می کنم و...» و همین طور لحن آرام و بدون پرخاش نقشی مهم و کلیدی دارند و اگر جای اینها لغات و لحن دیگری استفاده شود طبیعتا منجر به تنش خواهد شد.

اگر اشتباهش را نپذیرفت

اگر موضوع را در موقعیتی مناسب مطرح کنید، نتیجه اش از 2 حال خارج نیست؛ یا پذیرفته می شود یا پذیرفته نمی شود. اگر پذیرفته شود که عالی است اما اگر پذیرفته نشود، می توانید حرفتان را این طور ادامه دهید: «خب ذهن من در این زمینه چندان قانع نمی شود و من مطمئنم اگر در آینده مشکلی بینمان پیش بیاید، توانایی پذیرش مسئولیت های خودم را داشته باشم تا شرایط آرام شود و...» یادتان باشد در صورتی که مشکل با گفت وگو و مذاکره حل نشود و به مشکلات تکرارشونده تبدیل شود، به مداخله تخصصی و مشاور نیاز است .

منبع خبر: گروه سبک زندگی سیمرغ

جدید ترین مطالب سایت