فروش ویژه اسلایسر هندوانه

هم اکنون این محصول با 65 درصد تخفیف عرضه شده است

فقط 10000 تومان 

خرید اینترنتی

»

تقویت جهت‌گیری سیاست خارجی روسیه به شرق

روسیه بعد از آغاز مناقشه با غرب بر سر اوکراین، به سمت جهت گیری مرسوم خویش به سمت شرق بازگشته، به تقویت هرچه بیشتر روابط با چین پرداخته و مناسبات خود را با کشورهای هند، پاکستان، ترکیه، مصر و ایران افزایش داده است.

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی شبکه خبر از فارس، روسیه بیش از پیش از محاصره ای که کشورهای غربی برایش در نظر گرفته اند خارج می شود: «ولادیمیر پوتین» رئیس جمهوری روسیه روز دوشنبه به ترکیه سفر می کند، دو هفته دیگر به هند سفر خواهد کرد و در آینده نزدیکی به مصر خواهد رفت. ایران و پاکستان نیز پوتین را به کشور خود دعوت کرده اند.

بنا بر این گزارش، پوتین در این سفر همراه با رجب طیب اردوغان رئیس جمهور ترکیه ریاست پنجمین نشست شورای همکاری مسئولان بلندپایه روسیه و ترکیه را بر عهده خواهد داشت.به موجب بیانیه اداره مطبوعات دفتر ریاست جمهوری ترکیه، وزرای ترکیه و روسیه نیز در این نشست حضور خواهند داشت و درباره روابط میان دو کشور همچنین مسائل و مشکلات منطقه ای و بین المللی به گفتگو خواهند پرداخت.

روزنامه «وزگلاد» در مقاله ای تحلیلی می نویسد: تقویت جهت گیری سیاست خارجی روسیه به سمت شرق نه تنها به مناقشه با غرب مرتبط است، بلکه منافع ژئوپلیتیکی روسیه بطور مرسوم به مشرق زمین بستگی داشته و اکنون تنها این توازن تنظیم شده است.

در تمام مدتی که مناقشه بین روسیه و غرب، بخصوص آمریکا شدت گرفته است، توجه اصلی روی نزدیکی مسکو و پکن، دو شریک اصلی در تغییر نظام جهان تک قطبی مطرح بود. هرچند روسیه و چین طی سال های اخیر همواره در جهت تقویت روابط گام برداشتند، ولی پوتین خط مشی سرعت بخشیدن به این نزدیکی را بعد از آغاز آشکار مناقشه با غرب بر سر اوکراین در پیش گرفت. صحبت بر سر قدرتی است که در عرصه جهانی توان مقابله جدی با هژمونی آمریکا را دارد. البته اهمیت اتحاد روسیه و چین نباید مانع از آن شود که مسکو در سایر مناطق جهان نیز با شرکای مرسوم خود همکاری بیشتری داشته باشد.

به نوشته این روزنامه، در روابط با اروپا پوتین روی دورنمای متوسط المدت حساب کرده است، برای اینکه اکنون دیگر مشخص شده که اتحادیه اروپا فعلا قادر به اجرای سیاست مستقلی تنها بر اساس منافع ملی خویش نبوده و بیشتر دنباله روی سیاست های آمریکاست.

در رابطه با کشورهای منطقه آمریکای لاتین مسکو از مکانیزم بسیار فعال و قوی گروه بریکس (برزیل، روسیه، هند، چین و آفریقای جنوبی) بهره می برد که احتمال بسیار زیادی وجود دارد که آرژانتین هم به آن بپیوندد، ضمن اینکه روابط دوجانبه با این کشور نیز در حال توسعه است. هرچند روسیه تجربه برقراری روابط راهبردی با کشورهای این منطقه را (به استثنای کوبا، نیکاراگوئه و اخیرا ونزوئلا) ندارد، ولی اکثر کشورهای آمریکای لاتین سیاست مستقلی را در روابط خارجی خود دنبال کرده و نسبت به سایر کشورها، کمتر وابسته به آمریکا هستند و این شرایط برای روسیه بسیار مناسب است.

تقویت تماس ها با کشورهای آفریقایی، در بیشتر موارد روی روابط اقتصادی تکیه دارد. حضور مقامات دولتی و تجار روسی در کشورهای قاره سیاه در حال گسترش است که یادآور فعال بودن این محور در دوران اتحاد جماهیر شوروی است. رهبران برخی کشورهای آفریقایی با درک این مسئله که روسیه از مبارزه آنها برای یافتن استقلال حمایت می کند، به سمت تقویت روابط در همه زمینه ها، از جمله نظامی و تحقق طرح های زیرساختاری علاقه مند هستند و آینده روشنی در روابط روسیه با کشورهای منطقه انتظار می رود.  

«وزگلاد» تاکید می کند: البته واضح است که مهمترین جهت گیری سیاست خارجی روسیه به سمت شرق، شامل منطقه خاورمیانه بزرگ، هند، چین و جنوب شرق آسیا متمرکز است. مناقشه بوجود آمده در روابط با غرب نه تنها کمک می کند تا بخشی از مقامات روسی که دارای تمایلات غربگرا بوده و بعد از دهه 90 در حکومت وارد شده و قدرت گرفته بودند، کنار بروند، بلکه باعث می شود تا روسیه از همه امکانات خود برای فعالیت بیشتر در جهت گیری به سمت شرق استفاده کند که به خوبی پاسخگوی منافع ملی این کشور است.

در این بین روسیه به سمت کشورهای جنوبی توجه خاص دارد. مقامات مسکو با درک اهمیت این جهت گیری، به خوبی ضرورت تطابق منافع خویش با چین را بررسی می کنند که در برخی موارد ممکن بوده، در برخی موارد اصطکاک هایی وجود دارد و در برخی موارد هم به دلیل جهت گیری به سمت مبارزه با نفوذ آمریکا کاملا مشابه است. با توجه به جنبه راهبردی روابط مسکو و پکن و مقابله ژئوپلیتیکی، روسیه و چین در کار با بسیاری از کشورهای جنوبی می توانند به راحتی با یکدیگر همکاری کنند.

نمونه بارز این مسئله در روابط با افغانستان و پاکستان مشخص است که خارج شدن تدریجی نیروهای نظامی ناتو از منطقه، کار را تا حدودی آسانتر از قبل کرده است. اسلام آباد که از مدتها قبل متحد چین است نه تنها فعالانه تلاش می کند به عضویت سازمان شانگهای درآید، بلکه بعد از یک وقفه نسبتا طولانی بار دیگر درصدد تقویت روابط خود با روسیه برآمده است.

این در حالی است که هند همچنان یکی از شرکای مهم روسیه و بزرگترین خریدار تسلیحات نظامی این کشور محسوب می شود. ضمن اینکه طی سال های اخیر حجم خرید تسلیحات نظامی دهلی نو از آمریکا افزایش چشمگیری داشته، ولی این به منزله آن نیست که هند از توسعه همکاری ها با مسکو خودداری کند. در عین حال همکاری های نظامی تنها عامل موثر در روابط دو کشور نبوده و طرح های مشترک اقتصادی، از جمله صنایع هوایی مشترک در این بین بسیار اهمیت دارد و همچنین عضویت دو کشور در گروه بریکس، انطباق مواضع سیاست خارجی دو کشور را افزایش داده است.

این روزنامه می افزاید: در چنین شرایطی ولادیمیر پوتین روز دوشنبه به ترکیه سفر خواهد کرد که طی آن علاوه بر روابط دوجانبه، مسائل مهم منطقه ای و بین المللی نیز مورد بررسی رهبران دو کشور قرار خواهد گرفت. مقامات آنکارا اخیرا از اقدامات آمریکا رضایت نداشته، از اتحادیه اروپا ناامید شده و دارای بلندپروازی های بسیاری در منطقه خاورمیانه و جهان کشورهای ترک زبان است و هرچند منافع ملی روسیه و ترکیه همیشه هم بر یکدیگر منطبق نیست، ولی دو کشور به نزدیکی راهبردی به یکدیگر علاقه مند هستند. عضویت ترکیه در ناتو هرگز به معنی فاصله گرفتن این کشور از روسیه نبوده و «رجب اردوغان» نسبتا سیاست مستقلی را با اجرا گذاشته است که غالبا نیز به همین دلیل مورد انتقاد مقامات واشنگتن قرار می گیرد. اختلاف مقامات مسکو و آنکارا بر سر مناقشه سوریه هم مانند گذشته دیگر چندان عمیق نیست و اردوغان اکنون دیگر مسائل و واقعیت کنونی در منطقه را به خوبی درک کرده است.

در مصر نیز بی صبرانه منتظر سفر رئیس جمهوری روسیه هستند. مقامات قاهره اخیرا و بعد از تحولات حکومتی بشدت به سمت روسیه متمایل شده است و مارشال السیسی در سال جاری دوبار به مسکو سفر کرده و در اواخر سال جاری یا اوایل سال آینده قرار است پوتین به قاهره سفر کند. مصر قصد دارد تسلیحات نظامی به ارزش چندین میلیارد دلار از روسیه خریدار کند. بدین ترتیب بعد از تحولات داخلی اخیر در مصر، روسیه به خوبی امکان بازگشت دوباره به این کشور را پیدا کرده است.

به نوشته این روزنامه، هم مصر و هم ترکیه نقش بسیار مهمی در تحولات منطقه خاورمیانه بازی می کنند. ضمن اینکه دیگر بازیگر مهم منطقه ایران است. روابط تهران و مسکو بیش از پیش به یک اتحاد تبدیل شده است، چرا که  حمایت مشترک روسیه و ایران از بشار اسد، مانع از آغاز یک جنگ تمام عیار در سوریه شد، مواضع مشترک دو کشور در زمینه افغانستان  کاملا بر یکدیگر منطق است و در مجموع روابط مسکو و تهران چه در عرصه سیاسی و چه اقتصادی، گویای یک همکاری کامل است. جمهوری اسلامی ایران مخالف سرسخت «جهان به سبک آمریکایی» است، نه تنها از لحاظ ژئوپلیتیکی، بلکه از لحاظ ایدئولوژیکی و روسیه نیز در جهت تغییر نظام جهان تک قطبی به رهبری آمریکا تلاش می کند که در این جهت گیری منافع هر دو کشور کاملا بر یکدیگر منطبق می باشد.

جدید ترین مطالب سایت