فروش ویژه اسلایسر هندوانه

هم اکنون این محصول با 65 درصد تخفیف عرضه شده است

فقط 10000 تومان 

خرید اینترنتی

»

آنجلینا جولی: لال و مبهوت شده‌ام!

آنجلینا جولی، بازیگر و کارگردان سرشناس آمریکایی که به عنوان نماینده سازمان ملل به شمال عراق رفت، در مقاله ای برای روزنامه نیویورک تایمز از وضعیت وخیم آوارگان و درد و رنج آنها سخن گفته است.

خبرگزاری ایسنا: آنجلینا جولی، بازیگر و کارگردان سرشناس آمریکایی که به عنوان نماینده سازمان ملل به شمال عراق رفت، در مقاله ای برای روزنامه نیویورک تایمز از وضعیت وخیم آوارگان و درد و رنج آنها سخن گفته است.

 آنجلینا جولی، سفیر ویژه سازمان ملل در امور آوارگان در این مقاله  نوشته است: «من برای بازدید از کمپ ها و مراکز اسکان موقت آوارگان عراقی و پناهندگان سوری آمدم که برای فرار از درگیری هایی که این منطقه را ملتهب کرده است به اینجا پناه آورده اند. من از سال 2007 پنج بار به عراق سفر کرده ام اما هیچ گاه شاهد چنین درد و رنجی نبوده ام. 

در طول چهار سال جنگ، حدود نیمی از جمعیت 23 میلیونی سوریه بی خانمان شدند. تنها در عراق بیش از دو میلیون تن از درگیری ها و حملات تروریستی گروه های افراطی گریختند. این آوارگان و پناهندگان شاهد خشونت ها و وحشی گری های غیر قابل توصیفی بوده اند. فرزندان آن ها از رفتن به مدرسه بازمانده اند و برای زنده ماندن تلاش می کنند و در همین حال از تمام جهات در محاصره خشونت قرار گرفته اند.

در تمام سال هایی که من برای بازدید از کمپ ها می آیم، هر بار در یک چادر می مانم و به داستان های آنها گوش می دهم. نهایت تلاشم را می کنم که از آنها حمایت کنم؛ چیزی بگویم که همبستگی مرا با آنها نشان دهد و به بهترین نحو آنها را راهنمایی کنم. اما در این سفر لال و مبهوت شدم.

آنجلینا جولی: لال و مبهوت شده‌ام!

 شما به مادری که اشک از چشمانش جاری است و می گوید که دخترش در دست داعش اسیر است و او نیز آرزو می کرد که در کنار دخترش می بود، چه می توانید بگویید؟ او می گفت که حتی اگر مورد شکنجه و تجاوز قرار می گرفت، بهتر از این بود که در کنار دخترش نباشد. شما به یک دختر 13 ساله که از زندگی اش به همراه سایرین در یک اصطبل سخن می گوید و تعریف می کند که هر بار سه تن از آنان را برای تجاوز می بردند، چه می توانید بگویید؟

وقتی برادرش متوجه این مساله شد، خودش را کشت. شما به زنی که هم سن شماست و در چشمانتان زل می زند و می گوید که تمام خانواده اش را در مقابل چشمانش کشته اند، چه می گویید؟ او هم اکنون تنها در یک چادر زندگی می کند و سهم غذای اندکی دریافت می کند. من در یک چادر با خانواده ای دیدار کردم که هشت فرزند داشت، اما هیچ پدر و مادری نبود. پدرشان کشته شده بود و مادرشان نیز گم شده بود و یا احتمالا ربوده شده بود. 

یک پسر 19 ساله تنها نان آور آنها بود. وقتی به او گفتم که این همه مسئولیت برای سن او زیاد است، تنها خندید و دستش را دور شانه خواهرش حلقه کرد. او گفت که بسیار سپاسگزار است که این فرصت را دارد که کار کند و به خواهران و برادرانش کمک کند و او واقعا به این جمله اعتقاد دارد. او و خانواده اش امیدهای آینده هستند. آنها در برابر احتمالات عجیب و غریب مقاومت می کنند. هیچ چیز نمی تواند شما را برای واقعیت اسفناک زندگی هر فرد که مملو از داستان های مرگ، گرسنگی و شوکه شدن کودکان است، آماده کند.

چه کسی می تواند آنها را درباره این ذهنیت سرزنش کند که ما آنها را رها کرده ایم؟ تنها بخش کوچکی از کمک های انسانی در اختیار آنها قرار گرفته است. از زمان ناکام ماندن روند ژنو در یک سال پیش، هیچ پیشرفتی در خاتمه جنگ در سوریه دیده نمی شود. سوریه در شعله ها می سوزد و مناطقی از عراق همچنان درگیر است. 

درهای بسیاری از کشورها به روی آنها بسته است. هیچ جایی وجود ندارد که آنها بتوانند برگردند. همسایگان سوریه حدود چهار میلیون از پناهندگان را پذیرفته اند. آنها نیز با محدودیت هایی رو به رو هستند. آوارگان سوری الان حدود 10 درصد جمعیت اردن را تشکیل می دهند. در لبنان از هر چهار نفر یک تن سوری است. آنها به غذا، پناهگاه، آموزش، بهداشت و شغل نیاز دارند. این به معنای آن است که منابع کمتری در اختیار مردم محلی قرار می گیرد.

کشورهای ثروتمندتر هم ممکن است زیر این فشارها خرد شوند. دادستان های رعب و وحشت، بمب های بشکه ای و کشتارها بسیار رایج شده است. وسوسه ی زیادی وجود دارد که ما به سمت مشکلات خودمان تمرکز کنیم اما حقیقت آشکار این است که ما نمی توانیم خودمان را از این بحران ها جدا کنیم. گسترش افراط گری، افزایش شبه نظامیان خارجی و تهدید تروریسم جدید وجود دارد و تنها پایان جنگ سوریه می تواند به این مشکلات خاتمه دهد. 

در غیر این صورت ما در لبه پرتگاه در حال حرکتیم. نه تنها جان میلیون ها تن و آینده خاورمیانه در خطر است، بلکه اعتبار سیستم بین المللی زیر سوال می رود. تعهدات به حقوق بشر و مسئولیت پذیری به ما چه می گوید در حالی که ما هر روز جرایم علیه بشریت را در عراق و سوریه تحمل می کنیم؟ زمانی که آژانس آوارگان سازمان ملل پس از جنگ جهانی دوم ایجاد شد، هدفش آن بود که به مردم کمک کند پس از دیگری  به خانه هایشان بازگردند.

این آژانس تاسیس نشده است که سال های سال به مردمی که ممکن است هیچ گاه به خانه هایشان بازنگردند، بچه هایشان بدون کشور متولد شوند و کشورهایشان هرگز روی صلح نبینند، غذا بدهد. اما امروز شرایط اینگونه است و بیش از 51 میلیون آواره، پناهجو و یا مردم بی خانمان در سراسر جهان وجود دارند که در تاریخ این سازمان بی سابقه است. 

 کمک های بیشتری باید اعطا شود تا همسایگان سوریه بتوانند بار مسئولیت میلیون ها پناهنده را تقبل کنند. درخواست های بشردوستانه سازمان ملل با کمبود منابع مالی مواجه شده است. کشورهای خارج از این منطقه باید داوطلبانه به آوارگان پناه بدهند به عنوان مثال کشورهایی که تجاوز و خشونت را تجربه کرده اند می توانند به آوارگان کمک کنند و فراتر از این جامعه بین المللی باید راهی برای صلح بیابد. این کافی نیست که تنها بخواهیم از ارزش هایمان در خانه، روزنامه هایمان و نهادهایمان دفاع کنیم؛ ما باید از آنها در کمپ های آوارگان در خاورمیانه و شهرهای ویران شده سوریه نیز دفاع کنیم.»

آنجلینا جولی: لال و مبهوت شده‌ام!

جدید ترین مطالب سایت